30-12-08

Fini

Het jaar zit er alweer op en ik heb besloten deze blog ook. Twee jaar heb ik het tegen al verwachtingen in, volgehouden. De laatste tijd was het hier merkbaar wat aan het slabakken, de fut was eruit zoals ze zeggen.

Hoe kunnen we die twee jaar zowat samenvatten? Een poging:

- Ik heb geweldige mannen. Alle drie, ze zijn en blijven mijn pride en joy.

- Ik heb ook een paar geweldige vriendinnen. Niet veel, maar genoeg. Wat zou een vrouw zijn zonder vriendinnen?

- De wereld gaat om zeep, wij zitten voorlopig nog relatief gerust en comfortabel op ons eiland, maar meer en meer mensen vallen uit de boot. En dat stemt mij niet vrolijk. Er zijn nog best veel mensen van goede wil en initiatieven die proberen om er iets aan te doen, ik probeer zelf ook een steentje bij te dragen, maar het is too little too late en er is teveel onverschilligheid naar mijn goesting. Maar tegen beter weten in doen we voort. Altijd al een koppige geweest.

- Gelukkig is er ook nog heel veel Schoonheid en Troost. Als afsluiter van mijn cultuurjaar kan ik nog van harte de Terracotta-tentoonstelling in Maaseik aanraden, en het jeugdtheater 'Armandus de Zoveelste' van Het Paleis.

- Er valt in de wereld zoveel te genieten, cocoonen kan plezant zijn maar jezelf opsluiten binnen je huisje-tuintje-kindje-wereld is echt een gemiste kans vind ik. In plaats van erover te bloggen, wil ik dus nog meer beleven. Want tijd is kort.

Bedankt om hier af en toe te komen lezen, en het allerbeste voor 2009! 

22:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) | Tags: bloggen, het leven, cultuur en zo |  Facebook |

27-12-08

Stambos

Nonkel P. had onlangs de stamboom van onze familie gemaakt. Tot groot enthousiasme van de kinderen was daaruit gebleken dat we familie zijn van Urbanus, jochei! (En van Willy Sommers, driewerf jochei.)

Dit wapenfeit maakte blijkbaar zoveel indruk op Grote Broer, dat hij besloot om zelf ook een stamboom te maken van de andere kant van de familie.

"Mama, er zijn te weinig takken aan 1 boom, dus ik ga er een stambos van maken!"

stambos

21:29 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen, familie, leuke dingen |  Facebook |

25-12-08

Kerstkind

Gelovig zijn we al lang niet meer in onze familie, dus kerstavond is 'gewoon' lekker samen eten, een paar heel bescheiden cadeautjes en gezellig samenzijn.

De kinderen waren dit jaar héél braaf en rustig naar hun (en dus ook onze) normen, er werd niet gezeurd om de pakjes te mogen opendoen, het eten was lekker en de sfeer gezellig. Maar de klap op de vuurpijl kwam dit jaar van mijn broer en zijn vriendin. We kregen allen een kerstkaartje met een stukje van een droedel erop. Ik ontcijferde alleen het laatste woord: een tekening van een bij, maar mijn euro viel direct! "Echt waar?!", juichte ik, de rest van de familie bekeek me nogal verbaasd, maar ook daar drong het vrij snel door: er komt familieuitbreiding dit jaar!!

Een mooier kerstcadeau konden we ons niet wensen. Totaal onverwacht, maar zó geweldig! Een klein neefje of nichtje, fantastisch!

En het mooiste van al: als tante in spe zal ik wel kunnen genieten van de lusten, maar niet van de lasten! 

23:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: genieten, familie, het leven |  Facebook |

15-12-08

Luxe en decadentie

In deze tijd van het jaar is het weer al goud wat er blinkt. Sjieke kleren, kerstballen, cadeaus; de etalages schitteren als had nog nooit iemand van het woord 'crisis' gehoord.

De perfecte timing dus om naar de tentoonstelling 'Luxe en decadentie - Leven aan de Romeinse Goudkust' in Nijmegen te gaan. Met mijn twee schoonzusjes-in-spe werd het een echt vrouwendagje.

Het was een indrukwekkende en heel verzorgde tentoonstelling. Juwelen, kostbaar eet- en drinkgerei, antieke Griekse kunst, reconstructies van prachtige villa's, en als pièce de résistance: een erg modern aandoende badkamer, met marmeren bad en warmwaterleidingen. Slechts 1 procent van de Romeinen kon genieten van deze luxe, de rest moest zwoegen in het zweet zijns aanschijns en het lot van de talrijke slaven was helemaal beklagenswaardig. Ook daar had de tentoonstelling aandacht voor. En er waren ook toen critici die de levensstijl van de superrijken hekelden. Ze zagen er de voorbode in van het verval van de rijke en bloeiende beschaving. En zoals bekend kregen ze gelijk. Vallen hier actuele lessen uit te trekken? Ik weet het niet. De geschiedenis herhaalt zich, maar nooit op dezelfde manier.

In elk geval was het een plezante en interessante uitstap. Zelf hebben we het vrij sober gehouden, met een broodje 's middags en een Hollandse appelbol achteraf. Of is 200km rijden voor een tentoonstelling, misschien zelf ook wel een beetje decadent?

luxe_en_decadentie

22:53 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: familie, cultuur en zo |  Facebook |

10-12-08

Voor An

Het was hard schrikken maandagochtend, toen we jouw overlijdensbericht in de krant zagen staan. Dat kon toch niet?! Dat moest toch een vergissing zijn?! Helaas was het geen vergissing. Zevenenveertig ben je maar geworden, An, veel te jong dus. Je was nog in de bloei van je leven, actief, enthousiast, altijd bezig. Voor 11.11.11., voor vluchtelingen, als psychologe. Je was geëngageerd, altijd geweest, en vanzelfsprekend.

Je maakte ook graag plezier. Op de Gentse Feesten kwamen we je steevast tegen bij Sint-Jacobs, soms dagen achtereen. Ik zie je zo voor me: je lange blonde haar met een diadeem naar achter gedaan, je zelfgemaakte oorbellen, je donkere huid die bruin werd vanaf de eerste prille lentezon, je sjakosj schuin over je gebreide pull, je stralende lach, je doorrookte stem. Je kauwgom, je witte wijn, je sigaretje. (Is dat laatste je fataal geworden, was dat de oorzaak van de dodelijke klonter? Zinloos om nu nog te vragen.)

Je praatte graag en veel, over koetjes en kalfjes, over de dorpspolitiek, vrienden en bekenden. Je was ook geïnteresseerd in hoe het met anderen ging. Het was altijd gezellig om je ergens onverwacht tegen te komen.

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. Het was een doordeweekse, regenachtige dag. Maar de kerk zat goed vol; je was gekend en geliefd, An.

Toch was het kil in de kerk, letterlijk en figuurlijk. Het ging niet om jou. Je werd gebruikt als propagandamiddel tot meerdere eer en glorie van het eigen instituut. Je verdiende beter, An.

Na de dienst zijn we met een paar mensen nog iets gaan drinken op jouw nagedachtenis. Een witte wijn, wat anders? We hebben herinneringen opgehaald, gezucht, gevloekt, maar ook gelachen. Je was een goed mens, An.

Rust zacht, lieve An.

22:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, het leven |  Facebook |

07-12-08

Sinterklaasperikelen

De jongens liepen al weken opgefokt in blijde verwachting van de goedheilig man, maar naast deze jaarlijks terugkerende stress, kwamen er dit jaar nog een paar extra moeilijkheden bij.

Het begon al woensdag. Grote Broer, die even naar zijn kamer gestuurd was wegens hysterische bui omwille van het 'slechte' eten, was stiekem de zolder opgekropen. De zolder, die verboden terrein is voor de kinderen en daarom de tijdelijke verstopplaats voor het sinterklaascadeau voor Kleine Broer, dat nogal omvangrijk was. Ik betrapte hem in delicto flagrante, net toen hij het luik terug dicht wou doen. Het cadeau stond een beetje achteraf, achter een paar dozen, en hij zei niks, dus ging ik ervan uit dat hij niets gezien had.

Fout, zo bleek later. Meerbepaald vrijdag tijdens het sinterklaasfeest op school, toen de directrice mij vertelde dat Grote Broer even bij haar in het bureau was moeten komen. Donderdagochtend was hij immers de klas binnengekomen met de weinig subtiele uitroep: 'Sinterklaas bestaat niet! Het zijn je mama en papa die de cadeaus kopen! Ik heb ze zien staan op de zolder!' Juf en directrice probeerden te redden wat er te redden viel 'Ja, de pieten zetten dat daar al een paar dagen op voorhand, want dat zou toch veel te veel werk zijn om àlles op 1 nacht te brengen?', maar het kwaad was geschied: onze zoon is van zijn geloof afgevallen. Hij gaat er heel laconiek mee om, maar heeft het soms moeilijk om niets te verklappen aan zijn kleine broer.

Vrijdagnamiddag begon ik de cadeaus, die behalve op zolder her en der boven in kleerkasten verstopt zaten, te verzamelen. Het boek 'Fantasia II' van Geronimo Stilton, was echter nergens te vinden. Werkelijk àlles afgezocht, maar blijkbaar had ik het echt wel héél goed verstopt. Ik biechtte het probleem op aan Grote Broer, die ijverig begon mee te zoeken. En neen, hij had het echt nog niet gevonden en zich al toegeëigend. Zoveel respect voor de Sint heeft hij blijkbaar nog wel. Na uren zoeken in alle mogelijke kasten, was het boek nog steeds niet boven water gekomen. We besloten dan maar om de volgende dag een nieuw te gaan kopen. Dat het dan 's morgens niet bij de schoen zou liggen, vond Grote Broer geen probleem, hij wist nu toch dat zijn ouders de gulle schenkers zijn. En zo blijkt nog maar eens: Elk nadeel heb z'n voordeel.

21:46 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

27-11-08

Act now!

En nog eens in andere, en betere, woorden: De speech van Nic Balthasar.

Eerbiedwaardige verkozenen des volks, dank dat ik hier namens Friends of the Earth, niet enkel een film maar ook het woord tot u mag richten.

In het filmpje dat we u willen voorstellen, en dat we deze zomer in Oostende met meer dan 6.000 (!) geëngageerde acteurs opnamen, vraagt een klein meisje zich af hoe het komt dat zij al inziet welke klimatologische catastrofe er op ons afkomt, terwijl diegenen die voor ons zouden moeten zorgen - dat zijn jullie dus - nog geen enkel idee lijken te hebben van de ernst van de situatie. Is dat onwil? Hoe zou ik u daarvan kunnen betichten? Onkunde? Hoe zou ik u daarvan kunnen verdenken? Maar de vraag blijft wel pijnlijk onbeantwoord. Hoe komt het dat de toekomst van de planeet hier in deze eerbiedwaardige halfronden zo merkwaardig weinig op de agenda komt? Wat zal u vertellen aan uw kleinkinderen, wanneer die u ooit zullen vragen waar jullie hier precies mee bezig waren, in die tijd toen de planeet nog kon gered worden?

Want de inconveniënte waarheid waar we in dit filmpje dus nog eens mee komen aandragen is deze: we hebben nog tussen de 4 en de 10 jaar om tot drastische actie over te gaan. Helaas is dat niet de prietpraat van een would be Nostradamusje die u hier eens de les te komt spellen. Wel de pijnlijke conclusie van het IPCC (Intergovernemental Panel on Climate Change), door de VN in het leven geroepen, en vorig jaar nog - zoals elke organisatie die kreunt onder de onmacht - met de Nobelprijs omhangen. Ook al zijn hun rapporten altijd nog van de meest voorzichtige, het angstbeeld dat zij afleveren is er niet minder om. Zonet heeft de ondervoorzitter van het IPCC, Jean-Pascal Van Ypersele, u nogmaals met angstwekkende grafieken uitgelegd precies hoe extreem gevaarlijk de situatie is en waarom dat zo is. Net zoals het hoofd van het IPCC, Nobelprijslaureaat Rachendra Pachauri dat twee maand geleden ook al kwam doen in ons land. Helaas in de nog pijnlijker afwezigheid van ook nog maar één nationaal bewindslied. Maar er waren dan ook minder camera's dan bij Al Gore...

Beangstigend was het, om deze man te horen verzuchten hoe tot hiertoe de jaarlijkse alarmsignalen van het IPCC door de internationale politiek telkens straal genegeerd waren. Vergeef mij dus als ik nog heel even stil sta bij uw aller afwezigheid toen. Ik geef even een dwaze vergelijking. Stel dat de vertegenwoordiger van de overkoepelende organisatie van de NASA, ESA en elke andere ruimtevaartorganisatie naar hier zou komen, met de niet mis te verstane boodschap dat de marsmannekes onze planeet traag maar gestaag aan het opwarmen zijn. Hij beklemtoont dat we nog 4 tot 10 jaar hebben voor een groot internationaal actieplan dat ons vooralsnog kan redden. Zou er dan ook niemand komen luisteren?

Krachtdadig bestuur
Doch het vervelende is: we moeten vandaag een veel kwalijker vijand aanpakken: onszelf. En nog duizend keer gecompliceerder: ook onze heilige economie, het glinsterende altaar waar desnoods ook het voortbestaan van de planeet mag op geofferd worden. Ook al is ons prachtige mercantiele systeem dan onlangs wat op losse schroeven komen te staan. Met een bankcrisis echter geen seconde te verliezen! Op amper een paar witte nachten werden zoveel miljarden vrijgemaakt, dat niemand de tel nog kon bijhouden. Krachtdadig bestuur! Redden die bankiers.

En ik begrijp het ook wel. Het in elkaar klappen van ons banksysteem had ons nog veel meer gekost. Maar mag ik - in al mijn politieke dwazigheid - vragen waarom diezelfde redenering bij de klimaatcrisis niet opgaat? Of moeten we nog even navragen wat Katrina heeft gekost in New Orleans? Hoe komt het dat plotseling miljarden uit de lucht komen vallen voor deze financiële crisis, en dat we er in 10 jaar nog niet in geslaagd waren één off-shore windmolen te laten draaien, terwijl een land als Denemarken ondertussen één vierde van zijn energie hieruit betrekt. Oh ja! Omdat windmolens een lelijk zicht waren aan onze prachtige Belgische kust. Het zou allemaal verdomd grappig zijn, als ik niet zo zou moeten huilen. Om het gebrek aan toekomst voor mijn kinderen. Om steenkoolcentrales die men wil openen in de haven van Antwerpen. Om de ring van Brussel die 16 baanvakken moet krijgen, om het verkeersinfarct nog te vergroten. Zo kan ik helaas nog wel een uur of twee doorgaan in het Belgische boek der windmakers, waarmee wij onderhand door het gezaghebbende Zwitsers Federaal Instituut voor Technologie in Zurich als hardleerse Kyoto-klungelaars achteraan in de klas ondergebracht worden bij China, Australië of het Amerika van George Bush.

Ik weet dat u allemaal 'deep down' wel vol goede wil bent. Dat u natuurlijk wèl al iets heeft ondernomen. Omdat u ook allemaal zonen en dochters heeft. Omdat u weet dat er wèl alternatieven zijn, die de economie niet in de weg staan, wel integendeel. Maar er is even geen tijd voor politieke traagheid. Dus als zo vele burgers het u in deze film vragen: Act Now! Dan alstublieft. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed.

En voor wie liever wil blijven geloven in de grote samenzwering van alle milieubewegingen die rijkelijk gesponsord worden door... ja door wie? De marsmannekes dus waarschijnlijk... Weet dat ik samen met u ongelooflijk hard hoop dat ik mij hier mateloos sta aan te stellen, en dat we spoken zien waar er geen zijn. Maar wat vindt u van dat lekker ouderwetse voorzorgsprincipe? Laat er ons voor de gekkigheid even van uitgaan dat al die klimaatwetenschappers toch niet aan een vorm van collectieve geestesverdwazing lijden. Dat het werkelijk nu is, of nooit meer. Als er dan later - hoera! - toch geen Co2tje aan de lucht blijkt te zijn. Hé! Dan is ons zwaarste probleem dat we godbetert opgescheept zitten met lekker geïsoleerde huizen, geolied openbaar vervoer, en met een duurzame economie, waar superperformante zonnecellen en honderden innovatieve milieuvriendelijke technologieën... Wat een prachtige vergissing hadden we dan toch samen gemaakt, dierbare dames en heren verkozenen des volks. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed. Act now!

23:58 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, mensen, de wereld |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende