Het jaar zit er alweer op en ik heb besloten deze blog ook. Twee jaar heb ik het tegen al verwachtingen in, volgehouden. De laatste tijd was het hier merkbaar wat aan het slabakken, de fut was eruit zoals ze zeggen.

Hoe kunnen we die twee jaar zowat samenvatten? Een poging:

- Ik heb geweldige mannen. Alle drie, ze zijn en blijven mijn pride en joy.

- Ik heb ook een paar geweldige vriendinnen. Niet veel, maar genoeg. Wat zou een vrouw zijn zonder vriendinnen?

- De wereld gaat om zeep, wij zitten voorlopig nog relatief gerust en comfortabel op ons eiland, maar meer en meer mensen vallen uit de boot. En dat stemt mij niet vrolijk. Er zijn nog best veel mensen van goede wil en initiatieven die proberen om er iets aan te doen, ik probeer zelf ook een steentje bij te dragen, maar het is too little too late en er is teveel onverschilligheid naar mijn goesting. Maar tegen beter weten in doen we voort. Altijd al een koppige geweest.

- Gelukkig is er ook nog heel veel Schoonheid en Troost. Als afsluiter van mijn cultuurjaar kan ik nog van harte de Terracotta-tentoonstelling in Maaseik aanraden, en het jeugdtheater 'Armandus de Zoveelste' van Het Paleis.

- Er valt in de wereld zoveel te genieten, cocoonen kan plezant zijn maar jezelf opsluiten binnen je huisje-tuintje-kindje-wereld is echt een gemiste kans vind ik. In plaats van erover te bloggen, wil ik dus nog meer beleven. Want tijd is kort.

Bedankt om hier af en toe te komen lezen, en het allerbeste voor 2009! 

Nonkel P. had onlangs de stamboom van onze familie gemaakt. Tot groot enthousiasme van de kinderen was daaruit gebleken dat we familie zijn van Urbanus, jochei! (En van Willy Sommers, driewerf jochei.)

Dit wapenfeit maakte blijkbaar zoveel indruk op Grote Broer, dat hij besloot om zelf ook een stamboom te maken van de andere kant van de familie.

"Mama, er zijn te weinig takken aan 1 boom, dus ik ga er een stambos van maken!"

Gelovig zijn we al lang niet meer in onze familie, dus kerstavond is 'gewoon' lekker samen eten, een paar heel bescheiden cadeautjes en gezellig samenzijn.

De kinderen waren dit jaar héél braaf en rustig naar hun (en dus ook onze) normen, er werd niet gezeurd om de pakjes te mogen opendoen, het eten was lekker en de sfeer gezellig. Maar de klap op de vuurpijl kwam dit jaar van mijn broer en zijn vriendin. We kregen allen een kerstkaartje met een stukje van een droedel erop. Ik ontcijferde alleen het laatste woord: een tekening van een bij, maar mijn euro viel direct! "Echt waar?!", juichte ik, de rest van de familie bekeek me nogal verbaasd, maar ook daar drong het vrij snel door: er komt familieuitbreiding dit jaar!!

Een mooier kerstcadeau konden we ons niet wensen. Totaal onverwacht, maar zó geweldig! Een klein neefje of nichtje, fantastisch!

En het mooiste van al: als tante in spe zal ik wel kunnen genieten van de lusten, maar niet van de lasten!