11-01-07

Oorlogje spelen

Na een eenzame fietstocht kromgebogen over mijn stuur tegen de wind, kwam ik thuis in onze gezellige bouwwerf. Grote Broer verwelkomde me enthousiast met: "Kom mama, gaan we een spelletje spelen?!" Ik, een en al welwillendheid: "Ja okee, welk spelletje?" "Mensen omver schieten!" Huh? Heb ik iets gemist? Okee okee, ik heb wel wat geklaagd over stielmannen en zo, maar zó drastisch hoeft het nu ook weer niet. En daarbij, wie gaat er dan onze bouwwerf afwerken?

Maar nee, Grote Broer had iets anders in gedachten. Samen met Kleine Broer had hij twee rijen Playmobil-ventjes opgesteld, op een goede meter van elkaar. Met het kanon van de piraten schoten ze dan om beurt elkaars mannetjes omver. "Leuk mama, doe je ook mee?" Ah ja dan zeker. Ik moet toegeven, het had wel iets. Eigenlijk een veredeld knikker- of kegelspel. De piraten, gladiatoren en skeletten stonden broederlijk naast elkaar, en sneuvelden één na één. Grote Broer vond het geweldig, en hij gedroeg zich heel ridderlijk: als ik miste, mocht ik nog eens proberen. Hij liet mij bovendien grootmoedig winnen!

"Oorlogje spelen! Het leukste spel van heel de wereld, hé mama?" "Eh ja. Heb je dat helemaal zelf bedacht?" "Nee, de juf! In de klas doen we dat ook."

Hm, toch dat pedagogisch project van school nog maar eens nalezen. Stond daar niet iets in van pacifisme of zo? Maar ach, eigenlijk ben ik er nogal gerust in. Hij zal bij tijd en wijlen wel leren dat oorlogje spelen in het echt helemaal niet zo leuk is.

En daarbij, het waren toch de slechterikken.

       

22:23 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

Commentaren

O zo herkenbaar, ROFL!

Gepost door: Stientje | 11-01-07

De commentaren zijn gesloten.