24-01-07

Dakar

De 29ste editie van de autorally Dakar zit erop. Bij ons is Dakar ook en misschien wel vooral gekend omdat Koen Wauters er al verschillende jaren aan meedoet. "Een les in nederigheid en dankbaarheid", zo noemt Wauters dit circus.

Ik geloof direct dat je, door de live confrontatie met Afrika en al zijn problemen, inderdaad beseft hoe relatief je eigen besognes maar zijn en hoeveel geluk je hebt gehad met de plaats waar je bent geboren. Maar toch, ik vind meedoen aan Dakar nogal een decadente manier om daarachter te komen. En ik ben er ook vrij zeker van dat het Koentje daar eigenlijk niet om te doen was. Waarom kan hij niet gewoon zeggen dat die hele race vooral de verwerkelijking van zijn ultieme hoogstindividuele Jongensdroom is, en dat hij gewoon graag met snelle wagens rijdt?

Iemand van de organisatie had het over het feit dat er dit jaar géén doden waren gevallen op het parcours. "Gelukkig, want daar is de organisatie als de dood (sic) voor; dat is namelijk heel slecht voor het imago van Dakar."

De Vieze Gasten dachten er het volgende van:

De wagen ging uit de bocht,

sloeg tweemaal over kop

en bleef liggen op zijn rug,

weerloos gevangen als een schildpad.

De wielen stonden stil,

nog voor de wolk van zand was neergevallen.

            Tien kilometer verder,

            waaide een moeder haar zieke kind

            wat koelte toe en verjoeg

            de vliegen van het zwetende hoofdje

 

De rotoren van de helikopter

joegen ’t zand weer omhoog

en de dokters van het medisch team

konden alleen de dood vaststellen.

En ’s avonds zag de hele wereld

’t verdriet van de verloofde op het scherm.

            Tien kilometer verder

            kon de dokter zonder grenzen

            alleen maar vaststellen dat

            de nodige medicijnen ontbraken

 

Ondertussen ging de race door,

onverstoorbaar in zijn waanzin.

Toen de winnaar de beker kreeg

kon hij zijn tranen niet bedwingen.

Zijn sponsors wensten hem geluk

en lieten de champagneflessen knallen.

            Door de woestijn stapt een moeder,

            een kruik vol water op het hoofd.

            Bij elke stap die ze zet,

            jaagt z’een wolkje zand naar omhoog.

           

 

14:42 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wereld |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.