06-02-07

Ziek

Grote Broer was ziek vandaag. Gisteravond had hij al een beetje verhoging, maar we hoopten dat het deze morgen beter zou zijn. Niet dus. Zelf beweerde hij vol overtuiging dat hij echt wel ziek was, en dat hij zeker niet naar school kon, wat mij wel een ietsiepietsie wantrouwig maakte. Maar de thermometer loog niet: 37,9°. Thuisblijven dus; gelukkig kan ik heel gemakkelijk verlof nemen, ook op ultrakorte termijn. Het kwam eigenlijk niet zo goed uit, want deze week nemen ze op school juist de testen af om te zien of de kindjes klaar zijn om naar het eerste leerjaar te gaan. Maar ja, een zieke kan natuurlijk ook geen optimale test afleggen.

Normaalgezien ben ik niet zo'n moederkloek, maar als één van mijn mannen ziekjes is, komen al mijn tedere gevoelens plots enorm naar boven. Ik heb hem dan ook in de watten gelegd: chocoladepudding gemaakt, versgeperst fruitsap (3 keer), verse soep, hem in de zetel geïnstalleerd met kussen en dekentje, en hem heel veel geknuffeld.

Ik moet zeggen: hij gedroeg zich voorbeeldig. Geen gekerm of geklaag, hij was ongelooflijk rustig en heeft veel tv gekeken. Omdat het niet zo ernstig leek, wou ik van de gelegenheid gebruik maken om nog wat boodschappen te doen. Wij dus naar de gordijnenwinkel, om de stalen terug te brengen en onze keuze te bestellen. Daar begon Grote Broer erover dat we zijn verjaardagscadeau nog moesten kopen, waarop ik voorstelde om het dan maar meteen te doen. 'Echt mama?! Echt?! Maar dat is fantastisch!!' Op naar de speelgoedwinkel dus. Mijn jongen had sinds lang zijn zinnen gezet op het avonturenkamp van Playmobil, maar helaas, in de Fun was dat nergens te bespeuren. Hij stond al met iets anders (de veel kleinere dassenburcht) in zijn handen, maar ik kon hem overtuigen om toch eerst eens in een andere winkel te gaan kijken.

Net als we de winkel willen verlaten, loop ik een vroegere collega tegen het lijf, die ik in geen 5 jaar meer gezien heb. Nu heb ik de gewoonte om mij op thuisblijfdagen redelijk gemakkelijk (lees: slonzig) te kleden en mij ook niet op te maken. Ma Flodder zonder sigarepeuk, als het ware. En voor een snelle boodschap neem ik evenmin de moeite om mij op te tutten. (Al mijn vrienden en bekenden zijn toch aan het werk, zo redeneer ik dan. Ten onrechte dus.) Ex-collega zag er daarentegen uit als om door een ringetje te halen: modieus, elegant, enfin, zoals ik er op werkdagen ook uitzie. Het moest weer lukken. Na ons gesprekje over koetjes, kalfjes en kindertjes, vroeg ze mij tot overmaat van ramp of ik zwanger was van het derde. Néén, dat is de rits van die vest die zo naar voren bobbelt! Boehoehoe. Maar ja, het zal mij leren zeker.

In de volgende speelgoedwinkel hebben we het felbegeerde avonturenkamp wel gevonden. Grote Broer was dolenthousiast: 'Dank je mama, 100 maal bedankt dat je dat voor mij gekocht hebt!' Wat een schat toch.

Deze namiddag leek hij iets beter, al at hij niet zoveel. Maar vanavond had hij maar liefst 39,7°, toch best veel. Hij klaagde echter nog steeds niet, mijn dappere jongen. En zijn hoge koorts belette hem ook niet om papa en Kleine Broer vol geestdrift over het avonturenkamp te vertellen. Morgen blijft hij alvast nog een dagje thuis, en donderdag zien we wel weer.

20:56 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

Commentaren

Lol, maar troost u, ik zie ma flodder haar kindjes echt niet zo liefdevol en teder in de watten leggen. Dat heb je dan toch weer voor op haar!

Gepost door: niesje | 07-02-07

De commentaren zijn gesloten.