17-02-07

Uitje

De affiche van de film Das Leben der Anderen

Nee, geen ajuin, maar gisteravond nog eens op stap geweest met Sweety Darling. Eigenlijk zouden we vorige week gaan, maar ziektes allerhande strooiden roet in het eten.

Eerst lekker Spaans gaan eten in Casa Serenas: sangria met een grote schotel tapas om te beginnen, en daarna een goede portie ribbetjes. Ik had deze week nog bijna geen vlees gegeten, en de carnivoor in mij snakte ernaar. Het eten smaakte, het gezelschap was goed, de gesprekken geanimeerd en de bediening zeer correct en vriendelijk. Een adresje om terug te keren!

Na de uitgebreide maaltijd, waren we een beetje moe. Maar we lieten ons niet kennen; voor een keer dat we volledig kinderloos waren tot en met de volgende middag, moesten we ervan profiteren. De vrije avond zou tot op het merg genoten worden!

Op naar de cinema dus, waar we kozen voor 'Das Leben der Anderen'. Een film over de Stasi afluister- en spionagepraktijken in de DDR eind jaren '80, toen het 'Reëel Existerende Socialisme' al op zijn laatste benen liep, maar niemand het al door had. Goede film, somber wel, in lelijke bruine kleuren, maar met de o zo belangrijke hoop-voor-de-toekomst op het einde.

Hij bracht bij mij herinneringen terug aan onze schoolreis in het laatste jaar humaniora, die naar Berlijn en Praag ging. Het was april 1989, luttele maanden voor "die Wende". Als 16-jarige bakvis merkte ik daar op dat moment niets van; ik was ook nog helemaal niet in politiek geïnteresseerd. Op het programma stond ook een halvedag-bezoek aan Oost-Berlijn, dat inderdaad erg grauw was.  Eén van de door de Oost-Duitsers verplichte programma-onderdelen, was het bekijken van een propagandafilm, ergens op de 7de verdieping van een grijs, betonnen flatgebouw. In die film werden de zegeneningen van de socialistische heilstaat bezongen, en werd - allesbehalve subtiel - gewezen op de decadentie en corruptie van het kapitalistische westen. Ik herinner me dat sterk de nadruk gelegd werd op het grote aantal bedelaars en daklozen in het westen, een probleem dat in de DDR, dankzij de dictatuur van het proletariaat, helemaal niet bestond. Het was duidelijk: als er al enige hoop voor de mensheid bestond, dan lag die in het Oosten. Zeven maanden later viel dus de Muur; de rest is geschiedenis.

 

De commentaren zijn gesloten.