07-03-07

Ontdekking

Toen ik daarnet voor het bedritueel van Grote Broer in zijn kast een voorleesboek aan het zoeken was, vond ik 'Vrolijke versjes', van ene Agnia Barto. Ik meende dat het een van de boeken was die Kleine of Grote Broer als geboortecadeau van iemand gekregen had, maar waaruit we, wegens niet zo poëzie-minded, nog nooit hadden voorgelezen. Waarom zou ik dat nu eigenlijk eens niet doen?, dacht ik zo.

Bij het openslaan van het boek om te zien of er iets bruikbaars in stond, kwam ik echter tot de ontdekking dat de hele binnenkaft volgeschreven stond met opdrachten. Voor mij! Het waren voornamelijk beterschapswensen, nogal wat van onbekenden, maar ook van vriendin-sinds-jaren A., en daaruit kon ik afleiden dat ik het boek gekregen heb toen ik in het voorjaar van '93 in het ziekenhuis lag met appendicitis. De schrijvers van de boodschappen waren mijn toenmalige medekandidaten voor het praesidium van de Rechten. En ja, ook A. en ik figureerden op die lijst; we postuleerden voor de prestigieuze functie van cursusverantwoordelijken als ik me niet vergis. (Onze lijst heeft het overigens niet gehaald; ik kon door mijn ziek-zijn immers niet meedoen aan de campagne ;-).)

Het boek bevat, zoals de titel al aangeeft, allemaal kinderversjes. Origineel cadeau om aan een 21-jarige studente te geven, niet? Of zou er een impliciete en zeer subtiele boodschap achter gestoken hebben? Nééuh. Nadere bestudering leert mij dat het meer bepaald Russische kinderversjes zijn, voornamelijk over speelgoed, de school en andere kinderbesognes. Leuk, ik heb wel iets met Rusland!

En wat nog leuker is: het boek is uitgegeven én gedrukt in de USSR (in 1988), bij uitgeverij Radoega. Een Nederlandstalig kinderversjesboek, recht uit de Sovjetunie! Dat is toch wel speciaal, niet? Ik ben echt opgetogen met mijn ontdekking, en laat jullie eventjes meegenieten:

De eerste schoentjes

 

Nieuwe schoentjes, da’s niet gek

En ze passen broertje krek!

 

Heeft hij ze al aangetrokken?

Nee hoor, kijk, het gaat al mis!

Want Andrjoésjka – onverschrokken –

Denkt dat het zijn speelgoed is!

 

Kijk, nu trekt hij aan de veters

En hij likt eens aan de rand,

Maar dan weet hij al iets beters:

Hij trekt hem aan, maar… aan zijn hand!

 

Nee Androjoésjka, aan je voetjes!

Heus, we weten wat we doen,

Met die kleine schoentjes moet je

Straks je eerste stapjes doen…

 

20:38 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, lezen, poezie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.