09-03-07

Beperkt houdbaar

Disclaimer: Onderstaande post bevat expliciete seksuele termen. Ik heb niet de bedoeling om te choqueren, maar wil gewoon een kat een kat noemen. En een poes een poes. Preutse tantenonnekes en Luc Versteylen: gelieve u te onthouden aub.

 

Ik ben boos. Boos en verontwaardigd. Op niemand in het bijzonder, maar op de Maatschappij in het algemeen. Gisteren, Internationale Vrouwendag weet je wel, zond Nederland 2 ‘Beperkt houdbaar’ uit, een reportage over het heersende onrealistische schoonheidsideaal voor vrouwen. Sunny Bergman, de maakster, is een vrouw van 34 en moeder van twee kinderen; iemand met wie ik me wel kan identificeren quoi.

 

Het beeld dat ze schetste, was niet fraai. ’t Is te zeggen: letterlijk waren er juist wél veel fraaie beelden te zien, maar daar knelde het schoentje net. Dat foto’s in modebladen duchtig bewerkt en gefotoshopt worden, wist ik wel al, maar dat het fenomeen zó wijdverbreid was, daar schrok ik toch wel eventjes van. Geen énkele, letterlijk geen enkele foto in zo’n tijdschrift is nog een reële weergave van het model in kwestie. Lippen worden digitaal opgespoten, halzen versmald, kaaklijnen bijgeschaafd, huid gesimoniseerd, neuzen bijgewerkt, kortom, ongeveer niets blijft zoals het oorspronkelijk gefotografeerd was. En dan gaat het nog om foto’s van hele mooie vrouwen, met ongeveer de ideale maten, die bovendien nog eens vakkundig gekapt en geschminkt zijn en onder de beste belichting gefotografeerd worden. Maar zelfs zulke foto’s zijn blijkbaar toch nog niet perfect genoeg.

 

Bergman toonde een stukje van een film die haar moeder in de jaren 70 maakte als aanklacht tegen het toen geldende schoonheidsideaal. In die film werd gefulmineerd tegen de druk die vrouwen ondervonden om zich op te maken en te ontharen. Ah, wat een onschuldige tijden nog, protesteren tegen je opmaken en ontharen! Tegenwoordig is dat volledig mainstream geworden; zelfs de sterkste vrouwen en strijdbaarste feministes doen het. Ik ook hoor. De inmiddels bejaarde maakster zei droogjes: ‘Ik ben niet zo tevreden met de impact die onze reportage gehad heeft.’ Ze glimlachte er zelfs bij, de wijze maar een beetje trieste glimlach van iemand wie je niets meer wijs moet maken.

 

Vervolgens trok Bergman naar de redacties van een aantal glossy’s, om er de vrouwen aldaar te confronteren met het feit dat toch geen enkele vrouw eruit zag als in hun boekjes. Enigszins voorspelbaar zagen die het probleem niet. Wie zich door die onmogelijke ideaalbeelden niet meer zo gelukkig met haar eigen lichaam voelde, was ‘misschien niet zo slim, of anders nogal beïnvloedbaar’, aldus een blonde medewerkster. Tja, het is nooit de fout van de reclame of de media; dat wisten we toch al lang. Zij weerspiegelen slechts wat er leeft in de maatschappij, nietwaar? Toch raar dat er door bedrijven dan nog altijd zoveel geld besteed wordt aan reclame, aangezien die toch geen enkele impact heeft op wat mensen denken en doen.

 

De voltallige redactie van het modeblad ‘Jackie’, een 10-tal knappe, slanke vrouwen, had voor een reportage in een recent nummer allemaal ‘iets laten doen’ aan hun lijf. Plastische chirurgie dus, van een bescheiden botox-inspuiting tot een heuse borstvergroting. Volgens de hoofdredactrice was iedereen er achteraf uiterst tevreden mee.  Ja, als extra-legaal voordeel kan zo’n liposuctie wel tellen natuurlijk! Ik vraag me of hoe de functiebeschrijving van zo’n Jackie-redactrice eruit ziet: ‘heeft een vlotte pen, voeling met de mode- en lifestylewereld, kan perfect werken met Office, heeft journalistieke ervaring, is flexibel, is bereid om mee te doen aan cosmetische experimenten en ingrepen, A-cup geen bezwaar’; zoiets?

 

Maar dan kwam pas het heavy gedeelte van de documentaire. Bergman trok naar de VS, Californië, bakermat van onze plastische beschaving. Ze bezocht er een van de talrijke schoonheidsklinieken, waar vrouwen van overal hun perfecte maten bijeen kwamen shoppen. Als participerende onderzoeksjournaliste ging Bergman op consultatie bij ene dokter Matlock. Nee, niet de grijze advocaat uit de eighties, maar een zwarte plastische chirurg die duidelijk veel arbeidsvreugde schiep in zijn knip- en plakwerk. Het verdict was ongenadig: haar dijen waren te vet, haar buik ook, de heupen evenzeer, haar taille te breed, kont te klein, borsten te slap, en ze had een dubbele kin die ook niet om aan te zien was. En haar onderarmen waren ook te papperig. Er waren dus nogal wat kosten aan Sunny, een goeie 30.000 $ schat ik. Als klap op de vuurpijl werd ook haar vagina geïnspecteerd, en ja hoor, ook die deugde niet. Een schaamlipverkleining was echt erg noodzakelijk, nu was het maar een rommelig boeltje.

 

Trots toonde dr. Matlock voor- en na-foto’s van zulke vaginale plastische ingrepen bij zijn ‘patiënten’. Meestal ging het over vrouwen waarbij de kleine schaamlippen in mindere of meerdere mate buiten de grote staken. Dat kan natuurlijk niet, dat is toch echt ‘messy’, aldus de dokter. Dus: afknippen die handel, zodat alles netjes opgeborgen is en er enkel een klein proper spleetje overblijft. Klein ja, want de grote schaamlippen worden in een moeite door ook sterk gereduceerd. (Wat is nog het verschil met vrouwenbesnijdenis, vraag ik me af, maar ja, dat zal wel weer een emotionele reactie zijn. Dat deze vrouwen er zelf voor kiezen wellicht.) De Playboy-look heet dat; in pornobladen zie je naar het schijnt niets anders meer. Enfin, veel is er eigenlijk niet meer te zien: een glad, strak onderlichaam, volledig haarloos, zonder lippen en dus ook zonder noemenswaardige gleuf. Zoals een Barbie, echt waar! Sunny Bergman kreeg er zowaar heimwee van naar de jaren ’70, toen de porno-industrie nog echte vrouwen toonde, met rommelige vagina’s en schaamhaar en al.

 

En dan kwam het, wat mij betreft, meest choquerende deel van de reportage: een interview met een licht lispelend meisje van 15, dat ook voor de vaginale plastiek ging. Uit de pornoboekjes had ze geleerd dat ze blijkbaar niet normaal was, met haar zichtbare binnenste schaamlippen. Ze wou er integendeel ‘zoals iedereen’ uitzien, dus op naar Dr. Matlock. Mamalief was er ook bij, en verwonderde zich erover dat de ziekteverzekering hiervoor niet tussenkwam. Ok, het was niet direct een levensbedreigende aandoening (sic), maar men zou toch ook rekening moeten houden met hygiëne en comfort, niet? (Tiens, ik dacht dat je wassen wel een goed idee was voor de hygiëne, maar wat er niet meer is, kan natuurlijk ook niet vuil worden. Wel efficiënt op die manier bekeken.)Maar moeder had er goede hoop op dat de geesten mettertijd wel in de juiste richting zouden evolueren, en dat de ‘aandoening’ waaraan haar dochter leed, binnenkort erkend zou worden.

Vijftien jaar mijn god! Een kind nog, dat enkele jaren geleden nog een meisjesvagina had, en die nu dankzij de goede zorgen van Dr. Matlock terug zou krijgen. De plastieken chirurg himself vertelde dat hij per maand 300.000 § verdiende, dat hij een associé had aangenomen, en dat hij er over 3 jaar mee zou kappen. Hij zou dan hele dagen aan het strand gaan liggen, en bij zijn associé’s af en toe een miljoentje bestellen. Ja, de wereld is aan de ambitieuzen nietwaar.

 

Enfin, ik was dus woést na het zien van deze film. Nee, ik wil geen Barbie zijn! Nee, ik wil geen plastieken foef, geen kinderpoes! Geen gesnij in mijn lijf! Maar mijn hart bloedt voor al die beïnvloedbare jonge meisjes, die gebrainwashed worden totdat ze denken dat dat allemaal normaal is. Wat ben ik nu opgelucht dat ik geen dochters heb.

 

Tot slot, als ode aan de échte vrouwen: L’origine du Monde, van Courbet.

 In your face, Dr. Matlock!

 

De documentaire is te bekijken op www.beperkthoudbaar.info.

23:32 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: de wereld, vrouwen |  Facebook |

Commentaren

Nou nou, voor mij toch liever zo geen deurmat op de heuvel, danku ;)

Gepost door: De huisvrouw | 10-03-07

Weet je, dan toch nog liever zo'n deurmat dan een barbiekut. Brrr, echt ziekelijk.

Gepost door: Virginia | 10-03-07

En gelijk heb je, Virginia! Een vrouw mag dezer dagen bijna geen vrouw meer zijn, maar moet voor eeuwig en altijd een klein meisje blijven. Triestige evolutie.

Gepost door: Lunatic | 12-03-07

Owee, Virginia die het woord kut gebruikt.

Ze is echt kwaad, mensen, beware!!!

Maar je hebt wel gelijk, hoor.

Gepost door: Najama | 13-03-07

Goed gezegd ! Triest, ik doe mijn best om daar ook niet aan mee te doen, maar toch betrap ik er mij op dat op sommige momenten ik ook een slachtoffer van de reclame wordt

Gepost door: goudlokje | 15-03-07

En mannen dan? En de mannen dan? Ik ben er van overtuigd dat de meeste mannen een echte vrouw verkiezen boven fake borsten en een pedo-sneetje. Of laten mannen zich ook manipuleren door de commerciële beeldcultuur? Ik in elk geval niet! En ik ben er van overtuigd dat echte mannen ook liever echte vrouwen in bed hebben.

Gepost door: Gerard | 16-07-07

De commentaren zijn gesloten.