21-03-07

Open klas

Deze morgen was het Openklas-dag op de school van mijn kindertjes. Omdat er al het hele jaar rond gezonde voeding en sport gewerkt wordt, konden we ons ook inschrijven voor een gezond ontbijt. 'Sportieve kledij is wenselijk', zo vermeldde de uitnodiging ook nog.

Als plichtsbewuste en betrokken mama trok ik deze ochtend dus mee op naar school, gekleed in mijn trainingspak en op sportschoenen. Op school aangekomen bleek ik daarmee bij de minderheid te behoren; de meeste mama's en papa's waren in hun gewone stadskledij. De flauwerikken.

Als opwarming werden we allemaal, kinderen en ouders, in de grote zaal verwacht voor een kwartiertje turnen. Als hevige sportfanaat (hm) liet ik me uiteraard niet kennen, en deed uit volle overtuiging mee met de oefeningen (die meer op boksen dan op turnen leken, doch dit terzijde). Kleine Broer had er minder zin in, en hing gedurende de hele sessie aan mijn sportbroek.

Daarna was het dus tijd voor het gezond ontbijt. Het zag er heerlijk uit, maar de organisatie stond nog niet helemaal op punt - slechts twee bediensters voor de hele meute - waardoor het bijna een uur duurde eer ik effectief iets tussen de kiezen kreeg. De kindjes hadden intussen gelukkig al gedaan, en mochten gaan buitenspelen, waardoor buurvrouw M. en ikzelf onverwacht het zeldzame genoegen konden smaken van een rustige maaltijd zonder omvallende bekers, plakkerige handjes overal en dwingende kinderstemmetjes.

Na het ontbijt was het dan tijd voor het openklas-moment. Ik besloot eerst bij Grote Broer langs te gaan. De juf had gekozen voor een uurtje 'Klankdorp': allerlei verhaaltjes met bijhorend didactisch materiaal waardoor de kinderen de letters spelenderwijze leren herkennen. In Klankdorp wonen o.a. vier kindertjes: Ak met de appel, Ok met de stok, Ek met de emmer en Ukkepuk (jaja, ik heb goed opgelet!). Ze wonen samen in een woonwagen, zonder ouders. Volgens een engelachtig blond meisje hàdden ze gewoonweg geen ouders. 'Nééé', riep Grote Broer, 'misschien zijn hun ouders dood. Want als je helemaal geen ouders hebt, dan kan je zelf ook niet bestaan!' De toekijkende mama's moesten lachen met zoveel filosofisch inzicht, en ik, ik was wel een beetje trots natuurlijk.

Ik had in het algemeen een goed gevoel na dat uurtje meebeleven in de klas van mijn oudste: hij zag er vrolijk uit, deed goed mee, was wel redelijk uitbundig maar toch niet in die mate dat het echt storend was; kortom, hij leek zich wel goed te voelen in zijn klasje. En dat is toch het allerbelangrijkste, niet.

Daarna ging ik nog even langs bij Kleine Broer, maar het toonmoment was net voorbij en de kindjes mochten vrij spelen in de verschillende hoeken. Ik heb dan maar samen met mijn jongste wat getekend, en geprobeerd hem zijn naam te leren schrijven. Zonder veel resultaat overigens, maar ja. Op zijn instructies heb ik ook nog een T-Rex getekend, waar ik wel redelijk content van was, al zeg ik het zelf.

En toen zat de voormiddag er al bijna op. Thuisgekomen heb ik hen een kant-en-klare lasagne voorgeschoteld (die niemand echt gesmaakt heeft, maar hé, het is het een of het ander: óf een betrokken mama zijn op de openklas-dag op school, óf ondertussen een gezonde en evenwichtige home-made maaltijd bereiden - ik kan niet toveren hé); Kleine Broer ligt in zijn bedje en Grote Broer is mee met Oma, die hem beloofd heeft van bananenmilkshake te maken.

Ik kan mij slechtere woensdagen voorstellen.

14:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.