31-03-07

 Proces

En daarmee ben ik mijn eerste proces begonnen. Tegen het Vlaams Gewest, de NMBS en een paar aanverwante holdings dan nog. Gelukkig niet alleen, maar samen met een 30-tal andere mensen, een zogenaamde 'class-action' dus. Tegen bepaalde onderdelen van de megaplannen voor het Sint-Pietersstation: de te hoge torens, de te grote parking, en de verbindingsweg met de R4. Van het eerste zal ik persoonlijk niet te veel last hebben, omdat wij toch nog een beetje verder wonen, maar de twee laatste deelplannen zullen garanti voor meer verkeer, files, hinder en vooral luchtvervuiling zorgen. En de wettelijke normen voor bijvoorbeeld 'fijn stof' (geen geslaagde benaming, vind ik persoonlijk; het klinkt te positief) worden nu al ruimschoots overschreden. De megalomane plannen die nu voorliggen, zullen dus alleen maar voor nog meer milieu-overtredingen zorgen. Omdat mijn gezondheid en die van mijn gezin mij erg dierbaar is, heb ik mij dus aangesloten bij de gezamenlijke actie van een aantal buurtbewoners. Het nieuwe gemeentedecreet voorziet dat, wanneer de stad of gemeente zelf in gebreke blijft, een groep burgers een dergelijk proces in haar naam kan voeren. En dat is dus wat wij nu doen: in naam van de stad Gent eisen wij de bijsturing van de plannen, zodat het milieu en de leefkwaliteit in de onmiddellijke omgeving gewaarborgd blijft. Een juridische primeur!

Ik ben benieuwd, het is toch wel een beetje spannend. Ik wil ook realistisch blijven: de kans dat we het effectief halen van onze machtige tegenstanders, is wellicht niet zo groot. Maar toch: niets doen zal zeker niets helpen, en je weet toch maar nooit...

18:35 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, politiek |  Facebook |

Nog eens opera

Foto Igor Stravinsky

Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber. Als ik alleen thuis ben, staat er dan ook niet vaak een radio of cd-speler aan. Naar concerten ga ik zelden of nooit; ik kan me nooit lang concentreren op de muziek en begin me al gauw te vervelen.

Maar eigenlijk vind ik dat wel een beetje een tekortkoming bij mezelf; af en toe doe ik dus toch maar eens een poging om dat gat in mijn cultuur te plamuren. Toen vriendin A. onlangs voorstelde om naar het lunchconcert in de Opera te gaan, dacht ik 'waarom niet'. Een mens moet open zijn van geest, nietwaar.

Deze middag was het dan zover; samen met onze mannen offerden we onze lunchpauze op aan een uurtje Cultuur met grote C. De vriendelijke mijnheer aan de ingang zei ons dat we 'twee hoog' moesten zijn. Raar maar waar, maar in de opera is twee hoog niét hetzelfde als 'op de tweede verdieping', zoals we alras ondervonden.

De eerste deur die we daar, op de tweede verdieping dus, opentrokken, kwam uit op een zijbalkon van de grote zaal. Op het podium was men blijkbaar een nieuw stuk aan het repeteren, maar van een concert was niets te bespeuren. De deur aan de andere kant van de trap dan maar opengeduwd: we kwamen uit bovenaan een rood befluweelde trap die naar het podium met vleugelpiano leidde, en waarvoor een hele zaal vol mensen beschaafd zat te wachten. Oeps, onze entree langs daar zou wel spectaculair geweest zijn, maar we besloten toch maar op onze schreden terug te keren en een iets minder opvallende ingang te zoeken. Deze bevond zich dus op de eerste verdieping - die weliswaar bereikt wordt langs twee trappen, vandaar dus 'twee hoog'; ge moet het maar weten.

Enfin, we vonden gelukkig nog vier stoelen naast elkaar, en konden genieten van het concert 'Le Sacre du Printemps' van Stravinsky. Het viel me heel goed mee, het stuk was melodieuzer en minder atonaal dan ik gevreesd had, en een uurtje is niet te lang. (De pianiste kon wel eens wat stijladvies van Trinny en Susannah gebruiken, waren vriendin A. en ikzelf het volmondig met elkaar eens, doch dit volledig terzijde.)

Alweer een geslaagd uitje; bedankt A. en J.!

00:06 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

29-03-07

Geld

Gisteren was Grote Broer ingeschreven voor de speciale woensdagnamiddagactiviteit van school: ze zouden naar het Designmuseum gaan voor een rondleiding en knutselworkshop. 'Leuk voor hem', dacht ik zo, en schreef hem in. Dat ik met één in plaats van twee kleuters ook een iets rustigere namiddag zou hebben, was mooi meegenomen.

Toen ik 's middags Kleine Broer kwam halen, was Grote Broer echter helemaal in tranen. Hij wou ook mee naar huis, hij wou bij mama zijn. Het museum en de workshop zag hij helemaal niet zitten, hij wou mee. Tja, wat doe je dan als moeder. Je zegt je rustige namiddag in gedachten vaarwel, en neemt hem mee. Een laatste poging: 'Mama heeft daar wel al centjes voor betaald; dat is wel een beetje stom dat je nu niet meewilt. Ik had die centjes dan liever aan iets anders besteed', werd heel overtuigend gecounterd met: 'Maar dat is niet erg, mama, want geld maakt niet gelukkig!'

Soms is onze antimaterialistische opvoeding iets té geslaagd...

23:10 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

Gelijkheid

Voortaan mogen verzekeringsmaatschappijen van Europa geen onderscheid meer maken naargelang het geslacht van de verzekerde. Momenteel is het zo dat mannen meestal meer betalen voor een levensverzekering dan vrouwen, omdat ze een kortere levensverwachting hebben. En jonge mannen betalen vaak meer voor een autoverzekering, omdat er statistisch gezien meer brokkenpiloten bij zijn (Zeg niet te gauw, het is een vrouw, aha!). Maar dat mag dus niet meer.

Terecht, vind ik. Een verschillende behandeling van mensen in een verschillende situatie is niet per definitie slecht, maar discriminatie op basis van een kenmerk waar je zelf niet voor gekozen hebt en dus niets kan aan doen, vind ik niet kunnen. En geslacht is daar duidelijk een van. Dus: hoera voor Europa en voor de lagere premies voor mannen!

 

’t Is niet omdat ik een feministe ben, dat ik het 'sterke' geslacht geen gelijke rechten gun.

23:02 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vrouwen, de wereld |  Facebook |

26-03-07

Bussen

De verkiezingen komen stilletjesaan dichterbij. Nog twee-en-een-halve maand en het is zover. Voor de politieke partijen betekent dat: précampagne-tijd. Elke dag belandt er nu wel een folder in onze brievenbus, waarin de verwezenlijkingen van een of andere mandataris uitgebreid in de verf gezet worden. En als iedereen het doet, kan ook Groen! niet achterblijven.

 

Gisteren ben ik dus mijn lading folders gaan ophalen, deze avond ben ik beginnen bussen. Bussen is zowat hét basiswerk van de partijmilitant. Ik schat dat ik de afgelopen 15 jaar toch wel enkele duizenden folders en krantjes bedeeld heb. Maar ik doe het eigenlijk wel graag, zeker als het weer, zoals vanavond, goed meevalt. Je komt er nog eens mee buiten en het is de ideale manier om je buurt goed te leren kennen.

 

Nu bestaan er verschillende soorten brievenbussen, de ene al gebruiksvriendelijker dan de andere - vanuit het standpunt van de busser dan. De allerbeste en meest geliefde, de Rolls Royce onder de brievenbussen zeg maar, is de Ruime, Vrijstaande Brievenbus met een grote, brede gleuf. Bij voorkeur hangt hij op armhoogte en vlak aan de straat. Folders in zo’n brievenbus steken is een waar plezier, het gaat gemakkelijk en rap. Je hebt ook brievenbussen die niet meer dan een gleuf in de voordeur zijn. Als die dan lang en hoog genoeg is, valt het bussen erin ook nog wel mee. Bij de oudere woningen is die gleuf soms maar 15 cm lang, en dan wordt het al een beetje moeilijker, afhankelijk van de grootte van je drukwerk. Dikwijls moet er dan geplooid worden, wat uiteraard weer tijd kost. Sommige van die deurbussen hebben ook een antitocht-systeem: twee rubberen flappen of twee “borstels”, waar je je folder dan tussen moet zien te krijgen. Niet altijd gemakkelijk; als je verkeerd mikt kan heel je bestelling verfrommeld geraken.

 

En dan heb je nog de Gemene Brievenbussen, voorzien van een klepje met springveer. Meestal is het drukwerk dat ik moet bussen niet dik en stevig genoeg om dat klepje te kunnen openduwen, en moet ik dat met mijn vingers doen. Bij het terugtrekken komt het dan meer dan eens voor dat zo’n klepje bijt! Na enkele dagen bussen loop ik dus steevast met een paar ontvelde vingers rond. Een andere gemene brievenbus is de verroeste, waar de klep meestal ook wat klemt van de ouderdom, en waar ik dus weer mijn vingers moet gebruiken. Hm, misschien zou ik toch beter eens mijn tetanusprik laten vernieuwen.

 

De meest hatelijke brievenbussen echter, zijn de Verborgen Brievenbussen. Dat kan van alles zijn: een haast onzichtbaar aluminium gleufje ergens opzij in een aluminium deur, een in de gevel ingewerkte gleuf-brievenbus vlak onder een vensterbank, een uitsparing in de bakstenen van een muur of pilasterke. ’t Is dat ik ze onderhand nu wel al weet zitten, maar ik heb in het verleden al staan zoeken en vloeken naar die rotdingen!

 

Ik vraag me trouwens af of er een verband bestaat tussen het soort brievenbus en de eigenaars ervan. Het zou me bijvoorbeeld niet verwonderen dat bij de gemakkelijke, comfortabele brievenbussen sympathieke, gemoedelijke mensen horen, die het hun postbode en andere papierbezorgers gemakkelijk willen maken. En bij de verborgen brievenbussen die dan nog eens 10 meter van de straat staan of hangen, ambetante, lastige mensen die het hoog in hun bol hebben en die vinden dat de postbode maar tot bij hen moet komen. Hm, voer voor een onderzoek lijkt me.

 

Naast het soort brievenbus, is er nog een andere factor die een grote rol speelt in het buscomfort van uw besteller. Namelijk het feit of die avond al dan niet de Streekkrant werd rondgedragen. Indien dat inderdaad het geval is, zitten de meeste brievenbussen (t.t.z. allemaal, behalve de Rolls Roycen) al helemaal verstopt met dit gratis drukwerk en nog elfendertig andere reclamefoldertjes. Dus dan moet je die er eerst uitwrikken (soms –scheuren), je eigen papier erin steken, en dan de hele reclamereutemeteut er weer achteraan. Ik moet u niet zeggen dat dat véél tijd kost. Gelukkig zijn er veel brievenbussen met de sticker ‘geen reclamedrukwerk a.u.b.’. Toch bussen wij ook daarin, instructies van de partij. Het gaat immers niet om reclamedrukwerk, maar om politiek drukwerk, het is een van de weinige manieren waarop we iedereen kunnen bereiken en we vinden het belangrijk dat iedereen betrokken wordt. Voor een groene partij komt daar nog bij dat net die mensen die geen reclame wensen, tot onze doelgroep behoren omdat ze waarschijnlijk vrij milieubewust zijn.

En om u gerust te stellen: onze foldertjes worden milieuvriendelijk geproduceerd.

 

U ziet, beste lezertjes, er steekt heel wat achter het politiek drukwerk dat u vanaf nu weer regelmatig in uw bus zal aantreffen. Duizenden vrijwilligers offeren een deel van hun vrije tijd daarvoor op. U zou mij en hen dan ook een groot plezier doen door er minstens eens een blik op te werpen, vooraleer het bij het oud papier te smijten. En wie wil komen helpen: ge moet u niet generen!

22:38 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: politiek |  Facebook |

25-03-07

Crimineel

Dit is een robotfoto van de dader van de grote diamantroof bij de ABN-AMRO bank in Antwerpen. Twee miljoen euro is de beloning die werd uitgeloofd voor degene die dé tip kan leveren. Welnu: hier met dat geld! De dader is namelijk mijn bloedeigen schoonvader! De federale politie kan het bewijs per e-mail bij mij opvragen.

(Zeg nu nog eens dat ik geen goede partij gestrikt heb, toen ik met Sweety Darling trouwde! ;-))

23:16 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie |  Facebook |

Allemaal beestjes

Ga naar de homepage

Deze zondag stond in het teken van beestjes. Vriendin A. en ik trokken met onze mannen - elk één welteverstaan, wij doen niet mee aan de nieuwste trends - en kinderen naar het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel. Mijn jongens spraken er al maanden van, en vandaag was dan het eindelijk zover: we zouden naar de dino's gaan kijken!

We wisten spijtig genoeg niet dat de meeste zalen met dinosaurussen wegens werkzaamheden gesloten waren, enkel de Iguanodons van Bernissart waren te bezichtigen. Gelukkig bleken die op zich ook al spectaculair genoeg voor onze jongens (en hebben we wijselijk onze mond gehouden over de rest van de collectie). Er is sowieso meer dan genoeg te zien en te beleven om twee dierenfreaks als de onze te entertainen. De tijdelijke tentoonstelling 'Beestige buren', over alle dieren die je in onze steden aantreft, was heel leuk en erg kindvriendelijk; een echte aanrader voor kinderen vanaf de kleuterleeftijd. En dan is er nog de heel ruime collectie van opgezette wilde dieren. Grote Broer ging direct op zoek naar de wilde katten, hollend door de zalen. 'Leeuw: check, panter: check, caracal: check, wolf: check,...', je zàg het hem denken tijdens zijn race. Oh wat heeft dat kind een korte aandachtsboog en zo weinig geduld! De kreten: 'Wacht jongen!', 'Blijf hier!', 'Kom terug!', 'Waar is hij nu weer?!' waren dan ook niet van de lucht.

In schril contrast met zijn ongedurig gedrag, was de gezeglijkheid van de meisjes in ons gezelschap. Ah, wat moet het zalig zijn om maar 1 keer te moeten zeggen: 'Kom eens hier voor een foto', en direct resultaat te krijgen. Jaja, zulke kinderen bestaan echt! (zei ze met toch wel een tikkeltje jaloezie ;-)).

Nadat we praktisch het hele museum in sneltreinvaart doorkruist hadden, spendeerden we de rest van de namiddag in enkele parken van Brussel en in een toeristenval, waar een piepkleine tas koffie 2,50 euro kostte. Ach ja, je bent toerist of je bent het niet. Nadat we ons ook in de luren laten leggen hadden door een ballonnenkunstenaar, die ons een zwaard en hondje opsolferde, welke na 2 minuten alweer ontploft waren, trokken we weer Gentwaarts.

Het thema van de dag getrouw blijvend, verzamelden Grote en Kleine Broer op de weg van het station naar huis nog enkele 'hiliebiliebeestjes' (lieveheersbeestjes dus, in de taal van Kleine Broer). Thuisgekomen werden deze nieuwbakken huisdieren in een kartonnen doos gestopt, met enkele blaadjes en een tupperwaredoosje met water - idee en uitvoering: Grote Broer. Later kwam hij ook nog met een duizendpoot of zoiets af, die eveneens een apart kartonnen verblijf kreeg. Toen de duizendpoot een knoop in zijn staart gelegd had (volgens de jongens toch), besloten we dat het tijd werd om de diertjes hun vrijheid weer te schenken. Ik hoop dat ze hun avontuur met onze wildebrassen overleefd hebben. Wij wel, maar amper.

21:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, uitstapjes, dieren |  Facebook |