18-04-07

Ik wil ik wil ik

Vroeger, in de pre-schoolse tijden van Kleine Broer, keek ik verlangend uit naar de woensdagvoormiddagen waarop ik volledig kinderloos thuis zou zijn en dus tijd zou hebben voor van alles en nog wat waar ik toen nooit toe kwam. Ik zou eindelijk eens het hele huis kunnen opruimen, alle kasten uitmesten, foto's van jaren terug kunnen inplakken, gezellig gaan shoppen in 't stad, rustig kunnen ontbijten met de krant, massa's boeken lezen enzovoort, enzovoort. Om dan volledig ontspannen en vrolijk om de kindjes te gaan en er een heerlijke namiddag mee door te brengen.

Inmiddels gaat Kleine Broer alweer een goed jaar naar school, maar de realiteit ziet er toch enigzins anders uit. Ik ren en hol van hot naar her, prop mijn voormiddag vol met voornamelijk huishoudelijke klussen, en kom dan nog gestresseerd en een kwartier te laat op school. Deze voormiddag was het niet anders. Omdat Sweety Darling de laatste maanden op woensdag ergens ver weg vorming moet geven, is hij al om 7u. de deur uit. Dat betekent dat ik helemaal alleen de jongens en hun boekentasjes moet klaarmaken, en hen op tijd op school moet zien te krijgen. Dat lukt helaas niet altijd even goed, zo ook vandaag. Tegen dat ik terug thuis ben, is het alweer kwart voor 9. Eindelijk tijd voor mijn ontbijt, dat er wegens de ochtenddrukte bij ingeschoten is. Ik word twee keer gestoord door de telefoon: 1 keer door Sweety Darling, 'zomaar', en 1 keer door de buurvrouw. Ze zijn bezig met zware verbouwingen, maar zoals altijd schiet het niet goed op, en ze vroeg me eens te kijken of er beweging te zien was. Niet dus; de stielmannen mogen nog maar eens een kwaaie telefoon verwachten. Alsof dat enige indruk maakt.

Daarna vermei ik me met de was. Tijdens het sorteren: opnieuw telefoon. Ik spoed me naar beneden, en dan houdt het gerinkel op natuurlijk. Dan maar een beetje de keuken opruimen, want ik ken dat: zodra ik weer boven zou zijn, zou de telefoon opnieuw gaan; niet met mij hé! Het gerinkel blijft echter achterwege, dus ik riskeer het me maar om verder te doen met de was. Ik maak ook onze koffer van op reis verder leeg, leg allerhande wasgoed weg en ruim de kamers min of meer op. Terug telefoon: mijn moeder, die vraagt of we iets doen deze namiddag. Ik weet het nog niet, ze zal eens passeren dan kunnen we nog zien.

Héhé, tijd voor de boodschappen. Omdat 1) onze plaatselijke Delhaize volop verbouwd wordt en het nu absoluut niet aangenaam is om daar te winkelen, en 2) ze naar het schijnt daar wijn verkopen uit de streek waarnaar we op reis geweest zijn - wijn die we, wegens met de TGV en dus niet zo handig qua vervoer, daar niet gekocht hebben, begaf ik me voor de verandering eens naar de Colruyt. De baan naar de Colruyt was onderbroken, dus: file. In de Colruyt zelf heb ik wat moeite om alles te vinden, maar hoera: ik vind de wijn die ik zoek! En neem er direct 8 flessen van mee: 4 om uit te delen 'als souvenir', en 4 voor onszelf. Mijn winkelkar heeft een sterke eigen wil, waardoor ik menige medeklant tegen de schenen rijd (mijn excuses), en het winkelen nog meer bemoeilijkt wordt. De jongen aan de kassa is vriendelijk, maar ook een beetje meewarig tegenover de onervaren huisvrouw die ik in zijn ogen ben (ja, ik ben weer in Ma Flodder look).

Om half 12 ben ik thuis, en dan moet ik nog mijn patatten schillen, de brocolli in stukken snijden (de kip van Mme ZsaZsa zal voor een andere keer zijn, ik heb wel al de filets én een citroen gekocht) en de was ophangen. Een kwartier te laat dus kom ik aan op school; dankzij het getreuzel van mijn jongens zijn we pas een half uur later weer thuis. Tijdens onze maaltijd komt oma toe. Mijn huis is een stal, de kinderen zijn ongelooflijk aan het smossen en ik ben constant aan het reclameren. Oma zegt niets en begint was te vouwen, god bless her.

Na het eten installeer ik de jongens met een dvd voor de televisie, oma begint aan de afwas. 'Hoe lang is het geleden dat je dat dingske van je microgolf eens afgewassen hebt?' Euh, welk dingske? Het glazen dekseltje dus, dat bovenin zit en dat je - hé! echt waar? - los kan draaien. Mijn moeder is ondertussen al flink aan het soppen. Ik voel me nóg meer Ma Flodder, en kan me nu levendig voorstellen hoe de slachtoffers van Schoon en Meedogenloos zich moeten voelen als ons Sien en ons Maria 'Eikes, vies, voil en vettig' slakend zich door hun huis begeven.

Hoe deed mijn ma dat zelf toch in godsnaam? Drie kinderen, een allesbehalve nieuwe man, full-time werken, géén poetsvrouw en toch haar huishouden volledig onder controle. En nog zelf kleren maken én taarten bakken bovendien! Het zal wel aan mijn gebrekkige organisatie liggen. (En aan mijn andere prioriteiten ook, maar dat houden we stil.) Gelukkig komt morgen onze Rots in de Branding. Toch iéts dat ik goed georganiseerd heb.

De rest van de namiddag was gezellig en ontspannend, oef.

20:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: huishouden |  Facebook |

Commentaren

Ik zeg het nogmaals : de karren van de colrojt moet met twee vingers bediend worden. Dus men klauwt niet gelijk gewoonlijk zijn handen rond de stang maar legt de vingers zachtjes op de bovenkant et voilà uw kar rijdt gelijk een droom! U kan deze bewering laten bevestigen door Mevrouw Vooralsof.
De Huisvrouw, die in een vroeger leven vaag een colrojtmedewerker kende.

Gepost door: De Huisvrouw | 19-04-07

Zo herkenbaar.
Die karren van de Colruyt vind ik trouwens ook geen rijcomfort vinden. Ge moet er iets voor over hebben om goedkoop te winkelen.
Straks komt mijn moeder...één blik van haar is voldoende om in haar hoofd een planning op te maken van hoe ze mijn leven aangenamer gaat maken door mij te helpen (maar me tegelijk in de grond te doen zakken van huishoudelijke schaamte). Zoefzoef en alles is weer aan de kant.

Gepost door: Ellen | 19-04-07

Merci voor de tip, Huisvrouw.
Ik weet dat ik nog véél kan leren van echte huisvrouwen ;-).

Gepost door: Virginia | 19-04-07

De commentaren zijn gesloten.