12-05-07

Telefoon

Wegens al op van half 7 (morgen mag ik pas uitslapen) na een te korte, onrustige nacht, en na een hele dag te hebben doorgebracht met de schoonfamilie, ínclusief luidruchtige schoonbroer F., was mijn pijp deze avond nogal uit. Het enige dat ik nog zag zitten, was lui in de zetel voor de tv hangen of nog een beetje in een boek lezen.

Maar daar ging de telefoon. Grote Broer nam geroutineerd op. 'Het is voor u mama.' Shit. 'Wie is het?' 'Ik weet het niet.'

Het bleek A. te zijn, een vriendin uit de humaniora die ik jaren uit het oog verloren was maar die de laatste jaren af en toe terug contact opneemt. Voor enquêtes en zo. En ook om mij uit te nodigen op haar huwelijk, dat moet ik toegeven.

Soit, A. dus. Aangezien het sinds dat huwelijk geleden was dat ik haar nog gesproken had, verbaasde haar telefoontje mij enigzins, doch ik liet niets merken. Ze vroeg geïnteresseerd hoe het met me ging, en met de kinderen, en met het leven in het algemeen. Ik vind het altijd nogal moeilijk om op zulke vragen te antwoorden aan iemand met wie ik lang geen contact gehad heb. Om de kleine details van alledag te vertellen (genre: Grote Broer is gisteren naar de kinderboerderij geweest, Kleine Broer heeft in de bloembakken op school geplast, we gaan donderdag voor een lang weekend naar zee), is de band te los, dus meestal blijft het bij een vaag 'goed, maar wel nogal druk af en toe'. Op mijn beurt informeerde ik naar haar leven, haar baby en de gezondheid. Wat ongeveer dezelfde antwoorden opleverde. Enquêtes deed ze al lang niet meer, tot mijn opluchting.

Toen viel er een ongemakkelijke stilte. En dan kwam het natuurlijk, de reden van het telefoontje. A. en haar man hebben blijkbaar een bijverdienste met de verkoop van voedingssupplementen en dergelijke, en momenteel zijn er zeer interessante 'incentives' om extra klanten te werven.

Nu heb ik eigenlijk een bloedhekel aan commerciële telefoontjes; ik wijs die dan ook altijd zeer resoluut en zelfs nogal bot af, maar als het iemand is die je persoonlijk kent, dan gáát dat niet hé. Gelukkig kon ik naar waarheid zeggen dat wij nooit voedingssupplementen, vitamines of dergelijke nemen, dat wij dat nog nooit gedaan hebben, en dat in de toekomst ook niet van plan zijn. Verse soep, vers fruit en groente, dat volstaat hier ten huize Virginia. Maar dat ik, móchten we ooit van gedacht veranderen, als eerste aan haar zou denken.

Daarmee was het telefoontje op een stijlvolle manier afgehandeld. Maar ik blijf ze vervelend vinden, dergelijke verkoopspraktijken.

De commentaren zijn gesloten.