30-05-07

Schoen, ofte wat een moeder lijden kan

Had iemand mij in pre-kindertijden ooit voorspeld dat ik mij op een zonnige lentemorgen nog eens zou onledig houden met het omspitten van een zandbak, ik had die iemand zot verklaard. Nochtans is dat exact wat ik deze morgen gedaan heb. Het kwam zo:

Vrijdag is Kleine Broer met één schoen uit school teruggekeerd. Oma en opa, die hem afhaalden, hadden nog even gezocht, doch tevergeefs. Voor zover je op de woorden van een 4-jarige mag afgaan, hadden hij en zijn vriendjes hun sokken en schoenen uitgedaan om in de zandbak te spelen, en had één van zijn speelgenootjes zijn schoen begraven. Aaaargh.

Zoals alle ouders weten, zijn kinderschoenen niet van het goedkoopste dat er bestaat, en aldus vatte ik het ferme plan op om koste wat het kost zijn schoen te recupereren. Gisteren en eergisteren was er geen school, het was dus vandaag om doen. Vol goede moed begon ik eraan, daarbij moreel ondersteund (of was het uitgelachen?) door de kleuters van de derde klas, die mijn werkzaamheden door het raam geïnteresseerd gadesloegen. Al ooit eens een zandbak van 3 op 3 meter omgespit? Niet om te lachen, ik verzeker het u.

Praktische geest als ik ben, begon ik met de zijkanten en daar waar het zand niet al te hoog opgetast lag. Daar zag het zand immers er het meest 'bespeeld' uit, dus de kans was mijns inziens het grootst dat de schoen daar ergens verstopt zat.

Na 20 minuten waren de boorden gedaan: frisco- en lollystokjes, vormpjes allerhande en andere troep, maar nog steeds geen schoen. Dan maar aan de hoge, heel erg aangestampte berg in het midden begonnen. Plag per plag deed ik het zand naar beneden komen, maar een schoen vond ik niet. Ik begon al ernstig te twijfelen aan de geloofwaardigheid van het verstop-verhaal, en besloot eens in de vuilnisbakken te kijken. Van kleuters verbaast niets me nog, zeker van de mijne. Ook in de vuilnisbakken (gelukkig) geen schoen. Verder spitten dan maar.

Toen ik alles bijeen al zo'n 40 minuten bezig was, en nog maar op de helft van de zandbak zat, kwam de poetsvrouw bij mij. 'Het is deze toch niet?', vroeg ze, met een schoentje in de handen. Jàààà, het is deze wél! Hij lag gewoon in de klas, blijkbaar. Aaaargh. Enfin, ik was natuurlijk wel blij dat ik de schoen terug had.

Moraal van het verhaal: ga àltijd eerst voor de gemakkelijkste oplossing, en doe pas moeite als het echt niet anders meer kan.

09:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen |  Facebook |

Commentaren

O jee, eigenlijk heb je je gewoon onsterfelijk belachelijk gemaakt, proest.
Maar de schoen is terecht, DAT is wat telt (niet?).

Gepost door: lady in black | 30-05-07

Oh, hier moet ik toch eens hartelijk om lachen!
De school zal u dankbaar zijn voor de propere zandbak.

Gepost door: Ellen_co | 30-05-07

ROFL , ik zie u al zitten met woeste ogen,haren rechtomhoog van oplopende misère, spittend bij het leven :D

Gepost door: De huisvrouw | 31-05-07

LOL!! Maar de zandbak is nu tenminste toch proper. Ik durf te wedden dat je nu tot het einde der dagen (of toch de schooldagen van Mauro) gekend zal zijn als "de spittende mama"

Gepost door: Ann | 31-05-07

Bulder Ik lig onder de tafel. Echt waar. oooooooooooh

Gepost door: De Maffe | 31-05-07

merci Zo'n lachstuip maakt mijn dag goed.
Hilarisch gewoon.

Gepost door: sodade | 01-06-07

De commentaren zijn gesloten.