11-06-07

Verslag van een lange dag

Het was ook vaderdag gisteren, dus mocht Sweety Darling uitslapen en moest ik eruit toen de jongens wakker waren. Om half zeven alsjeblieft, en dat na een korte nacht wegens fuif-op-de-boerderie van landbouwende neef L. (Echt tof om daar als groene te vertoeven op de vooravond van verkiezingen, doch dit geheel terzijde.)

 

Waarom mijn kinders per se altijd zo vroeg willen opstaan, is me een raadsel, want ze waren totaal niet uitgeslapen, en bijgevolg redelijk lastig. De tv bracht enig soelaas, niet pedagogisch verantwoord, ik weet het, maar na amper 5 uur slaap en vol zenuwen wegens verkiezingsstress sneuvelen mijn – toch al niet zo strikte – pedagogische principes wel eens. Ik stuurde een steun-sms naar Stefaan, ging met de jongens (tegen hun zin) naar de bakker om ontbijtkoeken en maakte de voorbereidselen voor het middageten. Rond half 10 stond Sweety Darling op, en werden de cadeautjes bovengehaald: een beschilderde koffiemok van Grote Broer, een versierd kaartje met twee wasspelden op van Kleine Broer (geen idee waarvoor het moet dienen) en een cd van ondergetekende. Nog steeds moe en slechtgezind weigerde Grote Broer zijn gedichtje op te zeggen. Ocharme de papa.

 

Op naar de stembus dan. Het vertrek ging alweer gepaard met veel tegenkantingen en protest vanwege ons kroost; het stresspeil ten huize Virginia bereikte nog maar eens al te gekende hoogten. Mijn lief zei: ‘Ik krijg al bijna goesting om een proteststem uit te brengen.’ Wat hij gelukkig niet gedaan heeft.

 

Onze burgerplicht vervuld, en dan naar huis om te eten. De wok schafte, eh, wok, bestaande uit: worteltjes, paddestoelen, paprika, sluimererwtjes en rijst, op smaak gebracht met soyasaus. Voorafgegaan door aperitief met mini-pizza’s en brocollisoep met broodkorstjes. Amai, ik zal mij niet uitgesloofd hebben zeker voor vaderdag! Helaas werd ook het middageten een strijd. ‘Ik lust dat niet!’ luidde het ongenadige verdict van Grote Broer. Zucht, in het vervolg is het weer gewoon worst met appelmoes.

 

Omdat de jongens echt heel lastig waren en constant ruzie maakten en op elkaar klopten, besloot ik Kleine Broer in bed te stoppen voor een middagdutje. Na de hele reutemeteut van verhaaltje, ‘eventjes’ bijliggen, maakte ik me klaar voor het tweede deel van mijn burgerplicht te gaan vervullen (stemmen tellen), doch daar kwam mijn jongste weer tevoorschijn; in slapen had hij hoegenaamd geen zin. Het trekken, duwen en vechten begon van voor af aan, Sweety Darling en ik verloren ons laatste beetje geduld en ja, daar kwamen de tranen, het moest ervan komen. Het was echter hoog tijd om te vertrekken voor mij, dus liet ik mijn liefste alleen achter bij de afwas en twee onhandelbare kleuters. Pfff, niet plezant. En ocharme mijn schat, ik had hem ook wel een andere vaderdag gegund.

 

In het telbureau waren we met twee teveel. Ik heb even in dubio gestaan, vooral met de stress-toestanden thuis, maar omdat ik ten eerste beloofd had aan mijn partij om zo snel mogelijk de resultaten door te geven, en ten tweede een dag verlof kreeg voor het tellen, ben ik toch maar gebleven. Het tellen verliep vlot, om 18u. waren we klaar. Groen! haalde in mijn telbureau een goede 10% (wat relatief weinig is in Gent), de drie ‘traditionele’ partijen elk 20% en het VB was maar de vierde partij. Toen ik dit doorbelde, kreeg ik te horen dat een tweede zetel in Oost-Vlaanderen er waarschijnlijk niet in zat, doeme toch.

Bij het naar huis fietsen kwam ik Vera’s dochter met man en kind tegen. Ze zei me dat de uitslag niet goed was, dat Lijst Dedecker én het VB goed gescoord hadden en wij dus onder de verwachtingen gebleven waren.

Helemaal deprimo reed ik verder naar huis, waar het stressniveau na een bezoek aan de Zwijntjeskermis gelukkig al wat gedaald was. De kinders waren echter nog altijd erg wild, dus om Sweety Darling wat te ontzien stak ik hen maar in bad, en vervolgens vroeg in bed. Ook dat leverde nog een laatste protest op van Grote Broer, maar binnen de kortste keren lag hij in slaap. Doodmoe dus, inderdaad.

 

Daarna hebben we samen nog wat naar de verkiezingsresultaten gekeken. We waren gechoqueerd door het succes van Lijst Dedecker en de grote pandoering voor Sp.a; dit hadden ze nu ook weer niet verdiend. Ge-sms-t naar Stefaan om te vragen hoe het met hem ging en waar hij nu was. Hij belde terug: onderweg naar de AVS-studio’s, daarna zou hij nog naar Gent afzakken. Gezapt naar AVS dus, waar Boudewijn Bouckaert zowaar aanwezig was! Ik moet zeggen dat ik toch wel wat gechoqueerd was: amper 3 dagen weduwnaar en al terug over naar de orde van de dag. Nee, ik zou het niet kunnen.

Daarna kwam inderdaad Stefaan. Hij werd geïnterviewd door een nogal, eh, ‘speciale’ journalist die hem volgens mij gewoon te verleiden zat! Niet te doen: die blikken, die lachjes! Allee, daarmee hebben wij toch ook nog eens kunnen lachen vandaag.

Na het interview trok ik nog eens ’t stad in, naar De Rode Pomp waar de Partaa bijeenkwam. Gemengde gevoelens, ook daar: blij om de 4 zetels winst, teleurstelling om de ruk naar rechts. Zucht, waarom toch, waarom toch? De mensen zijn verwend, een betere uitleg kan ik momenteel niet verzinnen.

 

Toen Stefaan arriveerde, werd de stemming toch nog feestelijk. Uiteindelijk hééft het intensieve campagnevoeren toch vruchten afgeworpen, zij het met een bijsmaakje. Maar kom, we mogen toch ook een beetje content zijn, en er werd duchtig geklonken en gedronken op zijn verkiezing! Hij heeft me ook bedankt voor de hulp, en zei dat er heel veel positieve reacties op de door mij bedachte waaier gekomen waren. Awel, dat doet deugd, zo eens een opsteker.

 

Tegen half twee besloot ik toch maar eens huiswaarts te keren, samen met N., die in de buurt woont. Onderweg zijn we nog eens gestopt aan het frietkot dat altijd open is (behalve de verkiezingsuitslag, nóg een reden waarom ik zo blij ben van in Gent te wonen) voor een kleintje met stoverijsaus én mayonaise. Dat had ik wel verdiend, al zeg ik het zelf. Om drie uur zat ik eindelijk in mijn bed.

 

P.S.: Een heel dikke merci aan mijn liefste, die me in woord en daad gesteund heeft in deze hele campagne, en nooit geklaagd heeft als ik weer eens de hort op trok maar altijd klaar stond om voor de mannen te zorgen. En die bovendien ook een stuk van mijn busronde gedaan heeft. Niet alleen de beste papa, maar ook de beste man ter wereld. En ik heb hem!

 

14:15 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: politiek, kinderen |  Facebook |

Commentaren

Amai, inderdaad een zware, lange dag. Het zal weer in de lucht gehangen hebben, want jouw beschrijving van je jongens had de mijne (van mijn kinders) kunnen zijn. Zucht.

Gepost door: Stien | 11-06-07

Het hing inderdaad in de lucht zondag. Ook hier 2 onhandelbare kleuters.
En, de hersenen al aan het pijnigen over je/de volgende campagne? ;)

Gepost door: lady in black | 12-06-07

De commentaren zijn gesloten.