29-06-07

Huisdier

Mijn oudere leeftijd heeft intussen al zijn eerste tol geëist. Ja beste lezers, de confrontatie is hard, maar ze moet worden aangegaan: I'm losing it, ik ben aan het verslappen (niét letterlijk op te vatten), de geest is uit de fles, het begin van het einde is begonnen. Read and weep, en gedenk mij in uw gebeden.

De laatste dag van het schooljaar, dus ondergetekende had ervoor gezorgd dat ze op tijd op school was zodat de kinderen niet in de opvang moesten, want dat vond ik zielig zo aan het begin van de vakantie. Toen de bel ging, stond ik dus paraat om mijn kroost op te vangen en mee te nemen. Ze waren deze morgen met hun fietsjes naar school gegaan, en waren heel snel en enthousiast om terug naar huis te fietsen. Grote Broer was in weerwolf geschminkt, en barstte van de energie. Dat belooft, de komende twee maanden.

Thuisgekomen begon ik hun koffertje klaar te maken om bij oma te gaan logeren. Papa zit immers op Werchter, en ikzelf moest nog naar Brussel, voor een dansvoorstelling van Rosas in de Munt (pràchtige schouwburg trouwens). Ineens een hartverscheurende kreet: 'Oh nee! We zijn iets vergeten op school!' Grote Broer leek helemaal in paniek; de tranen baanden zich al een weg door het wolvenmasker. Ik begreep er niets van; wat kon hij nu vergeten zijn dat hem zo van streek maakte? Toen kwam de aap uit de mouw: de juf had hem de wandelende takken beloofd die ze sinds enkele maanden in de klas verzorgen.

Nu heb ik het persoonlijk niet zo voor huisdieren. Veel te veel werk en vuiligheid. Dieren horen in de vrije natuur, zo denk ik erover. Of in de dierentuin, à la limite. Mijn oudste zoon was echter helemaal over zijn toeren aan het geraken, en smeekte mij om naar school terug te keren. Ik argumenteerde dat de juf ze intussen zelf al zou meegenomen hebben, of aan een ander kindje meegegeven had, maar er was geen lievemoederen aan. 'Néé, want die bak staat buiten in de gang op de vensterbank, en ze gaat dat niet zien dat hij er nog staat!!! En dan gaan ze dóódgaan!!!' Een nieuwe huilbui werd nog net voorkomen door hem erop te wijzen dat zijn wolvengezicht zo helemaal zou geruïneerd worden. Dapper vermande hij zich, en pleitte 'Toe mama, toe, alsjeblieft!'

En toen gebeurde het. Ik ging overstag. We zíjn om die verrekte wandelende takken gereden. De juf had ze inderdaad al aan iemand anders gegeven die net op het punt stond om ermee weg te gaan. Ze had 'gelukkig' nog een glazen bak, en de takken werden eerlijk verdeeld tussen de twee dierenvriendjes. Nog wat klimop erbij gekieperd, en hup, ermee naar huis.

Zucht. En daarmee hebben we nu, tegen al mijn principes in, toch een huisdier. Wat zeg ik, vijf huisdieren! Dus ja, ik ben een softie geworden, een sissie, een flauwe trees. Zou dat ooit nog goed komen?

Maar hij gaat er zelf voor zorgen hoor, ik zweer het!

23:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kinderen, dieren |  Facebook |

Commentaren

Wees blij dat het maar wandelende takken zijn, daar is geen werk aan.

Gepost door: Muis | 30-06-07

onbevlekte ontvangenis Wacht maar tot er plots piepkleine wandelende takjes zich verspreiden, eerst een, je ziet het bijna niet, een cm-tje groot en heel fragiel. Dan nog een en nog en nog. Je vraagt je af waar ze vandaan komen. Dan ontdek je dat wat je voor uitwerpselen hield, niet alleen dat is, maar dat daar ook eitjes tussen liggen. Heel veel. Met nadruk op HEEL VEEL. Speldenkoppen. En dan is er geen houden meer aan. Wandelende takken hebben geen ander geslacht nodig (geen mannetjes) nodig om eitjes te kunnen leggen.
Enfin, ik wil U niet ontmoedigen, maar U begrijpt dat dit verhaal er een uit ervaring is.
Een volwassen wandelende tak is echter een ideaal huisdier, U kan het uitlaten op uw arm. Het kriebelt zacht. U kan het observeren terwijl het eet enz. enz.

Gepost door: sodade | 30-06-07

HAHAHA. Hier moet ik heel erg mee lachen sie. Wees blij dat je er zo gemakkelijk vanaf komt. Een wandelende tak is eigenlijk nauwelijks een huisdier te noemen, een bak en klimop en ze zijn gelukkig. Wees blij dat de juf niet toevallig kittens had ofzo...

Gepost door: Roompje | 30-06-07

ge hebt er echt heel veel werk aan, hoor ;)

Gepost door: zinzia | 30-06-07

Oh tof, ik heb ook een wandelende tak gehad vroeger. Hebben ze al een naam? De mijne heette Ramo, en heeft nooit voor nageslacht gezorgd. Is ook na een paar maanden gestorven... ik heb hem toen nog een hele tijd bijgehouden in een luciferdoosje met wat blaadjes bij *bloos*

Gepost door: kim | 30-06-07

Wij zijn bijna met twee kittens terug naar huis gekeerd na een week-endje op de boerderij. Gelukkig hielden man ogf ik beurtelingd het been stijf (maar wat een lieve, schattige, pluchebollekes). We hebben al een asociale kat, dus we hebben de grote, blauwe kinderkijkers weerstaan.

Laat het ons weten als er familieuitbreiding is, hé.

Gepost door: Viki | 01-07-07

innige deelneming!

mijn zus had zo'n beestjes, we moesten een kamer delen, en hoe fijn (eikes, 't is duidelijk ironisch bedoeld) als je plots zo'n baby-wandelende-takjes over het plafond boven je bed ziet kruipen, het kleinste gaatje is voldoende voor die dingen

Gepost door: Nele | 02-07-07

De commentaren zijn gesloten.