29-06-07

Huisdier

Mijn oudere leeftijd heeft intussen al zijn eerste tol geëist. Ja beste lezers, de confrontatie is hard, maar ze moet worden aangegaan: I'm losing it, ik ben aan het verslappen (niét letterlijk op te vatten), de geest is uit de fles, het begin van het einde is begonnen. Read and weep, en gedenk mij in uw gebeden.

De laatste dag van het schooljaar, dus ondergetekende had ervoor gezorgd dat ze op tijd op school was zodat de kinderen niet in de opvang moesten, want dat vond ik zielig zo aan het begin van de vakantie. Toen de bel ging, stond ik dus paraat om mijn kroost op te vangen en mee te nemen. Ze waren deze morgen met hun fietsjes naar school gegaan, en waren heel snel en enthousiast om terug naar huis te fietsen. Grote Broer was in weerwolf geschminkt, en barstte van de energie. Dat belooft, de komende twee maanden.

Thuisgekomen begon ik hun koffertje klaar te maken om bij oma te gaan logeren. Papa zit immers op Werchter, en ikzelf moest nog naar Brussel, voor een dansvoorstelling van Rosas in de Munt (pràchtige schouwburg trouwens). Ineens een hartverscheurende kreet: 'Oh nee! We zijn iets vergeten op school!' Grote Broer leek helemaal in paniek; de tranen baanden zich al een weg door het wolvenmasker. Ik begreep er niets van; wat kon hij nu vergeten zijn dat hem zo van streek maakte? Toen kwam de aap uit de mouw: de juf had hem de wandelende takken beloofd die ze sinds enkele maanden in de klas verzorgen.

Nu heb ik het persoonlijk niet zo voor huisdieren. Veel te veel werk en vuiligheid. Dieren horen in de vrije natuur, zo denk ik erover. Of in de dierentuin, à la limite. Mijn oudste zoon was echter helemaal over zijn toeren aan het geraken, en smeekte mij om naar school terug te keren. Ik argumenteerde dat de juf ze intussen zelf al zou meegenomen hebben, of aan een ander kindje meegegeven had, maar er was geen lievemoederen aan. 'Néé, want die bak staat buiten in de gang op de vensterbank, en ze gaat dat niet zien dat hij er nog staat!!! En dan gaan ze dóódgaan!!!' Een nieuwe huilbui werd nog net voorkomen door hem erop te wijzen dat zijn wolvengezicht zo helemaal zou geruïneerd worden. Dapper vermande hij zich, en pleitte 'Toe mama, toe, alsjeblieft!'

En toen gebeurde het. Ik ging overstag. We zíjn om die verrekte wandelende takken gereden. De juf had ze inderdaad al aan iemand anders gegeven die net op het punt stond om ermee weg te gaan. Ze had 'gelukkig' nog een glazen bak, en de takken werden eerlijk verdeeld tussen de twee dierenvriendjes. Nog wat klimop erbij gekieperd, en hup, ermee naar huis.

Zucht. En daarmee hebben we nu, tegen al mijn principes in, toch een huisdier. Wat zeg ik, vijf huisdieren! Dus ja, ik ben een softie geworden, een sissie, een flauwe trees. Zou dat ooit nog goed komen?

Maar hij gaat er zelf voor zorgen hoor, ik zweer het!

23:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kinderen, dieren |  Facebook |

28-06-07

35 jaar geleden...

...lag ik ook in het moederhuis. In het kleine bedje deze keer.

Mijn kinderen vonden dat zo'n mijlpaal goed gevierd moest worden, en begonnen er al om twee uur 's nachts aan. Kleine Broer riep ons wakker omdat hij een nachtmerrie had; Grote Broer een half uur later omwille van een sanitair ongelukje. Zucht, heel leuk om een nieuw levensjaar zo te beginnen.

De koeken van de bakker die Sweety Darling voor mij wou halen, ruilde ik met plezier om voor een extra halfuur nachtrust, maar meer respijt kreeg ik niet. Met een glas versgeperst fruitsap en een zachtgekookt eitje werd de pijn van het opstaan gelukkig wat gemilderd.

Van onze Rots In De Branding, de poetsvrouw, kreeg ik een mooi potje begonia's, waarvoor mijn hartelijke dank. En een proper huis, wat evenmin te versmaden valt. Verder ben ik gewoon gaan werken vandaag. Naar vast gebruik, offreerde ik mijn collega's een aperitiefje dat ons goed gesmaakt heeft. Ik kreeg ook een heleboel sms-jes, mailtjes en andere virtuele felicitaties, waarvoor eveneens mijn hartelijke dank. Cadeaugewijs was het iets minder vandaag (behalve de begonia's dus), maar ik had natuurlijk al het een en ander gekregen. Maar zie, wat stond daar aan de voordeur te blinken toen ik thuiskwam?

bidon

 

Een bidon strijkwater! Voorwaar een schone verjaardagscadeau; dank u mama!

In de brievenbus zaten ook enkele kaarten, waaronder, alweer van mijn moedertje, deze:

kaart1

 

kaart2

 

 

Schoon toch hé, en zo poëtisch! En om op de vraag te antwoorden: ja, het is!

Daarna moest ik nog naar het oudercontact (het was goed) en gaan helpen in de bar van het oudercomité. Uiteraard werden daar ook enkele geestrijke consumpties genuttigd, zelfs zonder mijn verjaardag als excuus. En toen ik eindelijk thuis kwam, toverde mijn liefste nog een fles bubbels tevoorschijn, om samen nog eens te klinken. Jaja, jarig zijn is niet te onderschatten, beste lezertjes. Morgen ga ik bloed geven om alzo een dag verlof te krijgen om te recupereren. Hopelijk wordt mijn milde gift niet op haar alcoholgehalte getest.

22:52 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-06-07

Straatfeestvergadering

Gisteravond hadden we nog eens vergadering met het straatcomité om ons zomerfeest voor te bereiden. Ik ben tot voorzitster van ons comiteit gebombardeerd en tot mijn scha en schande moet ik bekennen dat de vergadering, mede door oververmoeidheid en gebrek aan goesting van mijnentwege, totaal uit de hand liep.

Anderzijds deed het zootje ongeregeld ook niet erg zijn best om constructief mee te werken. De helft kwam te laat, beslissingen van de vorige keer werden weer ter discussie gesteld, de vrouw des huizes die geen lid is moeide zich in de discussies, er werd à volonté afgeweken van de agenda (ja ok, de voorzitster moet dat in de hand houden, maar hé, ik moet wel nog samenleven met die mensen hé) en last but not least werd er veel te veel wijn geschonken. Ook in het glas van de voorzitster (stiekem!), wat haar vergaderleidcapaciteiten niet ten goede kwam. Hips.

Na tweeënhalf uur hilarisch vergaderen, waren we er toch min of meer uit. Waarop Eddy, onze ouderdomsdeken en ex Prins Carnaval, opnieuw terugkwam op enkele behandelde agendapunten. Hij bezwoer ons niet te veel 'shtresh' te hebben, en reageerde voorts erg verbijsterd en zonder enig begrip toen ikzelf en de andere vrouwelijke leden (allemaal 30+) categoriek weigerden om tijdens het straatfeest bij wijze van uniform en omwille van de herkenbaarheid in minirok rond te lopen. Enig heimwee naar zijn gloriedagen zal aan zijn voorstel niet vreemd geweest zijn, maar wij houden het beschaafd, dankuwel.

Bij het afronden stootte ik nog mijn glas wijn om, en als afsluiter kreeg ik nog een prachtige verjaardagskroon aangeboden door buurvrouw Myriam.

O ja, het wordt weer een memorabel straatfeest, ik voel het al!

kroon

 

21:17 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: buren |  Facebook |

24-06-07

cadeautjes

Kleine Broer wou graag 'diertjes' voor zijn verjaardag. En zijn wil geschiedde:

cadeausM

 

De kleine rode en zwarte dingetjes vooraan zijn 'hilliebeesbeestjes' en vliegen. Dank u, nonkel S.

Ik heb ook al iets gekregen:

cadeausL

 

En ik ben er even blij mee als Kleine Broer met zijn dino's, haaien en vliegen.

21:01 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen, cultuur en zo |  Facebook |

Virginia goes baking

Tadaa!!! (Voor de niet-ingewijden: 't is chocoladecake.)

cake

 

Ik geef toe, very basic, maar meer moet dat gelukkig niet zijn voor mijn feestvarkentje.

19:36 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen, huishouden |  Facebook |

Vier jaar geleden...

... lag ik in het moederhuis. Met een lief, klein, rozig wurmpje in mijn armen. Hij leek op Ernie van Sesamstraat, met van dat fluffig zwart haar. En hij maakte ons gezin compleet.

jarig

 

11:09 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kinderen |  Facebook |

23-06-07

Pas op!

Deze avond naar het verjaardagsfeestje van vriend F. geweest. Het was mooi weer, dus zaten we gezellig in de tuin en konden de kinderen naar hartelust ravotten.

Sweety Darling is, om het met een understatement te zeggen, een erg betrokken vader, die overal gevaren ziet. Hij hield dan ook constant ons kroost in het oog; de "pasop!"-en, "voorzichtig!"s en "kijk uit!"s waren niet van de lucht. Ik ben daarin - misschien onbewust als tegengewicht - heel wat nonchalanter: zolang ze niks kapot maken of elkaar de kop niet inslaan, laat ik ze doen. Sweety Darling daarentegen kan het niet laten om telkens opnieuw te zeggen dat ze niets in hun mond mogen steken, niet met stokken mogen zwaaien en niet lopen met eten in de mond. Ik word soms moe in zijn plaats.

In de tuin liep ook een heel schattig klein kitten rond, dat van al dat jeugdig geweld niet te veel moest weten en zich daarom op een veilige afstand hield. Kleine Broer had haar schuilplaats ontdekt, besloot dat ze vast en zeker honger had, en gaf haar wat gras te eten. Het diertje vond het wel een leuk spelletje om naar de vallende sprietjes te springen, wat Kleine Broer op zijn beurt heel plezant vond. Om het katje te aaien, was hij echter niet dapper genoeg. Papa toonde het dan maar voor, waarop onze jongste diens hand wegtrok en verschrikt riep: "Pas op papa, hij gaat je krabben!!"

Het zit in de familie...

21:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sweety darling, kinderen |  Facebook |