08-11-07

La Palmen

connie palmen
 

Vandaag was het mijn allereerste kinderloze vrije dag, nu ik halftijds werk. Het voelde een beetje onwennig, zoveel vrije tijd die ik ongestoord naar eigen zin kon besteden. Tal van plannen heb ik al gemaakt om die kostbare uren nuttig te gebruiken, maar deze allereerste dag heb ik uitsluitend voor mezelf genomen.

In de Gentse stadsbibliotheek vindt maandelijks op donderdagmiddag de Paarse Zetel plaats: een lunchgesprek met een auteur of andere personaliteit uit de cultuursector. Vandaag kwam Connie Palmen langs. Van haar boeken De Wetten, De Vriendschap en I.M. heb ik erg genoten, en haar nieuwste roman Lucifer ligt hier klaar, dus daar wou ik zeker bij zijn.

Toen ik - toegegeven, maar net op tijd - aankwam, stond er buiten de zaal echter al een wachtrij van mensen die er wellicht niet meer bijkonden omwille van de brandveiligheid. Ik had echter veel geluk: een (ex)collega van me zat al binnen, en naast haar was nog juist 1 stoel vrij.

Het gesprek was boeiend en geestig. Connie Palmen nam geen blad voor de mond en zei op een franke maar grappige manier wat ze dacht. Een van de onderwerpen die aangesneden werden, was het feit dat ze zelf geen kinderen heeft. Ze stelde dat dat een bewuste keuze was, tegen de natuur en voor de cultuur, voor het schrijven. Dat kinderen een leven van nadenken en schrijven immers in de weg staan, en dat ze dat een kind ook niet wou aandoen.

Een eerbare keuze vind ik. Hoe je het ook draait of keert, het hebben van kinderen vormt inderdaad een beperking op je doen en laten. Ze vragen heel veel tijd en energie, die je bijgevolg niet meer aan andere zaken kan geven. En als je echt helemaal wil focussen op één bepaald doel in je professionele leven, dan gaat dit stukken gemakkelijker zonder kinderen dan met, daar ben ik van overtuigd.

Maar zo zwart-wit als de schrijfster zou ik het toch niet willen stellen. Ook met kinderen is het nog mogelijk je aan 'de zaken van de geest' te wijden. Minder fanatiek en monomaan dan zonder, maar toch. Dat bewijzen toch talloze schrijfsters met kinderen? Anne Provoost bijvoorbeeld, de vorige gaste van de Paarse Zetel, heeft er drie, én ook een succesvolle literaire carrière.

Bovendien, cliché cliché, voegen kinderen ook heel wat aan je leven toe. Akkoord, dat zal zich eerder op het emotionele dan op het cerebrale niveau bevinden, maar is toch minstens zo waardevol. Door het hebben van kinderen verander je ook in zekere mate is mijn persoonlijke ervaring. Door mijn kinderen ben ik warmer en milder, ja, 'meer mens' geworden, durf ik stellen.

En nee, ik zal naar alle waarschijnlijkheid nooit een succesvol auteur of toppolitica worden. Maar of dat aan mijn kinderen ligt, betwijfel ik sterk.

23:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lezen, cultuur en zo, kinderen, mensen |  Facebook |

Commentaren

En naarmate ze ouder worden zelfs op het cerebrale niveau.

BTW, Anne Provoost is een specialleke. Haar kinderen zaten in het zusterschooltje van onze school. Zij was heel erg bewust met opvoeding bezig en heeft zelfs de visietekst van de school geschreven. Ik zou dus zelfs durven te zeggen dat kinderen als muze of inspiratiebron kunnen werken.

Maar het is inderdaad een eerbare want een bewuste keuze, zonder franjes.

Fijn dat je van je eerste vrije dagje genoten hebt. Dat moeten we ooit eens samen doen! ;-)

Gepost door: Stien | 09-11-07

Ik noteer dat punt 15 van je plannenlijstje uitgevoerd is, op naar de andere 16 punten *grijnslachendesmiley

Gepost door: LTF | 09-11-07

Ken je dit gedicht van Annie M.G. Schmidt?

Moeder dicht

Mijn bladerloze schaduw mijdt het water.
Ziezo hè hè, de eerste regel staat er.
en speurt de witte angst van later
Ga weg! Ga spelen met je transformator!
Je ziet toch dat je moeder zit te dichten.
ik wend mij af en doof mijn vale lichten
ik heb tedúm, tedúm tedúm geweten
Dat vul ik later in. Na 't middageten.
mijn weemoed maakt de koele vlinders wakker
van mijn getooide zelf. Daar is de bakker!
Zeg maar: een halfje bruin en een heel wit.
o grijze schim die daar zo heilloos zit
ik zie mijn grijze droefheid aan de kim.
Da's tweemaal grijs. Dat kan niet. naakte schim
aan wie ik al mijn zachte treurnis zeg
En nog een rol beschuit! O is ie weg?
als dauw die druppelt van de trage bomen
Als jij nog één keer binnen durft te komen,
Dan krijg je geen vanillevla vanavond!
zo druppelt in dit hart te zeer gehavend
Je moeder dicht. Ze heeft geen tijd, totaal niet.
Als vader thuiskomt gaat het helemaal niet.
Je moeder zou een Shakespeare kunnen zijn.
Ze is het niet. Dat komt door jouw gedrein.
Daar gaat ie weer. O humtum klaar en koel
in 't land van late regen en ik voel
mijn schamelheid. Een heer met een kwitantie?
Zeg maar: m'n moeder is met kerstvakantie.
mijn schamelheid. Wat is dat? Hoofdje zeer?
M'n schatje toch… Gevallen met je beer?
Je moeder komt…na na .. daar is ze al.
Wees nou maar zoet - 't genie staat weer op stal.

Gepost door: karin | 11-11-07

Zeer treffend, Karin.
Ligt erg in de lijn van 'A room of one's own', van Virginia Woolf ;-)

Gepost door: Virginia | 12-11-07

Het is idd niet makkelijk. Zeker niet met hele kleintjes. Voorlopig heb ik mijn cerebrale toewijding toch maar even in de ijskast gezet. Gelukkig staat er geen vervaldatum op. Wat je van de petit- gervaiskes niet kunt zeggen;-)

Gepost door: ctm | 12-11-07

De commentaren zijn gesloten.