20-11-07

Elsschotgezaag

'Het is nu in feite toch geen weer om op stap te gaan, maar eerder om lekker knus thuis te blijven', zo docht ik zo bij mijn eigen vanavond. Maar vervolgens docht ik: 'Komaan lamzak, ge moet er iets voor over hebben om wat cultuur op te doen', en trok ik toch maar naar het plaatselijk parochiecentrum alwaar de literaire theatermonoloog 'Ik, Willem Elsschot' op het programma stond. Ik lees graag Elsschot, en het was vlakbij, dus wou ik toch eens gaan zien.

Wat ik al min of meer verwacht had, kwam uit: ik was de enige min-vijftiger in het publiek. Op de (knappe!) zoon van de acteur, die technische bijstand kwam verlenen, na. Maar kom, dat wou nog niets zeggen, zo hield ik me dapper voor en installeerde me achter een paar bejaarde buren.

Het stuk begon, en al na 10 minuten wist ik dat ik een grote vergissing begaan had. Het was tràààg. Sààài. Een lineaire vertelling van Elsschots leven dat een beetje liefhebber toch al kent, zonder extra's, zonder humor - wel pogingen tot, helaas geen geslaagde. Hautain en bekakt gebracht, hier en daar een Hollands accent, met slééépende eindlettergrepen - geschreveeuh, uitgegeveeeuh - en vrij vaak genante stiltes wanneer de acteur naar zijn tekst zocht. En tràààg, vooral heel tràààg. Naast mij zat een oudere dame te slapen, de rest van de rij leek wel vrij geïnteresseerd te volgen. Het zal dus wel aan mij liggen, ongetwijfeld.

Toen het na twee uur eindelijk gedaan was en ik, na een beleefdheidsapplaus - zo ben ik wel, mijn jas aantrok om naar huis te gaan, kwam de artiest op mij af met de woorden: 'U was ook wel een goed publiek vanavond hé!' 'Hoe bedoelt u?', stamelde ik, toch ietwat gegeneerd dat hij mijn desinteresse en irritatie blijkbaar opgemerkt had. 'Welja, wij hadden toch een goed contact. Ik heb mij ook even speciaal tot u gericht daarnet, toch? Ik zag u zo heel indringend kijken, ik voelde dat er iets in de lucht hing!' O jee. Ik murmelde nog iets van dat ik daar toch een beetje uit de toon viel, en maakte mij ijlings uit de voeten.

Naar de kring van hen met wie ik verbonden ben. Maar ik heb mij verveeld vanavond, onuitsprekelijk. 

 

23:16 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: cultuur en zo, lezen, ergernissen |  Facebook |

Commentaren

erg Vreselijk, en dat je dat ook nog bleef uitzitten... En dan tot slot nog zo een misinterpretatie. Nu, die mens voelt zich gesteund en zal ongetwijfeld verder onschuldigen belagen en Elsschot oneer aan gaan doen. Jammer!

Gepost door: sodade | 21-11-07

Het zou niet mogen natuurlijk, maar ik vond dat laatste eigenlijk feitelijk best wel grappig. Voor de rest wel zonde voor de mensen die naar de voorstelling gegaan zijn met de bedoeling Elsschot te leren kennen...

Gepost door: Ann | 21-11-07

Van een communicatiestoornis gesproken. Waar zat je met je gedachten, toen je hem indringend aanstaarde? Waarschijnlijk bij mijn overheerlijke pasta, toch?

Gepost door: Stien | 21-11-07

Oeps Verkeerde blik!
Spijtig dat het saai was, Elsschot lees ik ook graag, zijn dochter doet nu ook iets rond hem, misschien de moeite?

Gepost door: Poppy | 21-11-07

De commentaren zijn gesloten.