05-12-07

Wandelend bos

In deze tijd van hoopvolle, verstilde verwachting (aan de niet katholiek opgevoeden onder ons: de Advent), is ook huize Virginia gezegend gebleken. En hoe.

Zes maand geleden kwam Grote Broer met een stuk of 4 wandelende takken naar huis. Tot allesbehalve groot jolijt van ondergetekende, maar ik streek de hand over het hart en ze mochten blijven. Op voorwaarde dat hun baasje er zelf voor zorgde. Wat hij niet deed natuurlijk. Zelf vergat ik die beesten ook meer wel dan niet, zodat het een wonder mocht heten dat ze na 5 maanden nog met drie waren. 75% had de structurele verwaarlozing overleefd, niet slecht toch. Een tweetal weken geleden bleken ze zelfs weer met 4: een babytakje had het leven gezien! Twee dagen later waren ze opnieuw met 3; één van de oude takken was gesneuveld. So far, so good, dacht ik, 3 takken is best hanteerbaar.

Deze avond schoot het ons nog eens te binnen om de beesten wat water en verse klimop te geven. Zo doende, merkte Sweety Darling opeens twéé babytakjes op. Grote Broer en ik gingen dat wonder van nabij bekijken. En zagen prompt nog één, nee twee, drie, viér, enfin, om kort te gaan, negen kleine wandelende takken. Negen! Als we ze allemaal gevonden hebben, tenminste. Bovendien ligt de bodem van het aquarium vol witte stipjes; ik hoop dat het van die witte dingetjes zijn die je in potaarde vindt, Grote Broer is er stellig van overtuigd dat het eitjes zijn. De verwaarlozing heeft dus blijkbaar enkel in een sterkere overlevings- en voortplantingsdrift geresulteerd. The survival of the fittest, en dat allemaal in mijne living!

Soit. We hebben nu dus een paar wandelende takken op overschot. Interesse, iemand? Ge hebt daar dus echt géén omkijken naar.

En ik doe er een kaart van het Klimaatconcert bovenop!

21:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: dieren |  Facebook |

Commentaren

beste Ik herinner me nog goed de intrede van 'uw' wandelende takken. Ik vermoed zelfs dat ik dit had voorspeld.
Geloof me, het is een ware plaag, eens ze eitjes leggen, die dan plots blijken uit te komen. Het houdt echt niet op met een stuk of negen. Zeg maar honderd of meer. NIET TE HANTEREN.
Ik wist gewoon niet hoe er vanaf te geraken... enfin, ik heb de bak dan proper gemaakt en de hele bodem, met eitjes en al weggekieperd. Als u nog radicalere maatregelen wenst te horen... op aanvraag!
Succes...
Oh ja, en ze lopen soms ook verloren, die schattige babies... plots over tafel tijdens een vergadering (ik had ze op mijn vorig werk staan bij wijze van decoratie) of toevallig in de kamerplant bij mijn ouders (aan wie ik er enkele gaf voor vader en moederdag... een mens verzint echt vanalles...glimlach!)

Gepost door: sodade | 05-12-07

Slik. Honderd, sodade?!
Wat moet ik dan in godsnaam doen?

Gepost door: Virginia | 05-12-07

Haha ! :-D

Gepost door: Brompot | 06-12-07

sorry Ik heb je 'je hebt daar geen omkijken naar' wel serieus in mijn vorige reactie...
In zomertijd zet ik ze gewoon buiten in de vrije natuur.
Ik heb er een deel aan een dierenhandel gegeven. Ik weet niet wat die er mee deden? Verkopen of als insectenvoer aan insecteneters geven?
Ik kende iemand met een leguaan, die zei dat ie er wou...
En zoals ik reeds schreef: gewoon de eitjes wegkieperen voor ze uitkomen...

Gepost door: sodade | 06-12-07

corr. serieus ondergraven, moet dat zijn natuurlijk.

Gepost door: sodade | 06-12-07

Brrrr creepy. Het is te hopen dat ze door uw structurele verwaarlozing niet muteren in grote vleesetende tak-monsters of zo.

Gepost door: ctm | 07-12-07

Ik wil ze wel ruilen tegen onze cavia's :-)

Gepost door: kim | 07-12-07

@Kim: Jammer, ik ben allergisch aan cavia's. Anders direct hoor ;-).

Gepost door: Virginia | 07-12-07

Zeg Kim, jij moet die beestjes echt niet hé ?! ;-)

Gepost door: Brompot | 10-12-07

De commentaren zijn gesloten.