30-01-08

Schatjes

Iedere ouder zal het u beamen: kinderen hebben staat garant voor allerhande stresstoestanden en zenuwslopende perikelen. Hoewel deze mij zeker ook niet onbekend zijn - integendeel, soms denk ik dat ik ze beter ken dan wie ook - wil ik u deze keer echter trakteren op een positieve noot.
Want u zou er misschien beginnen aan twijfelen, beste bloglezers, maar kinderen kunnen soms ook een echt plezier in huis zijn. Af en toe. Zo nu en dan. Ok, eens in de drie maanden ongeveer. Maar vanavond was het zover ten huize Virginia: het ene vertederende moment volgde het andere op.

Zo zaten mijn zonen samen televisie te kijken in de zetel. Peter en de wolf. Zo'n kijksessie gaat standaard gepaard met duw- en trekwerk, 'Mama, ik kan niets zien!'-gehuil en ander liefs. Maar vanavond niet. 'Gaan we knuffelen?', hoorde ik mijn oudste tegen de jongste zeggen. 'Ja!', was het antwoord van Kleine Broer. Waarop ze direct de daad bij het woord voegden. Ik stond erbij en keek er lachend naar.

Even later was mijn jongste tijdens het bedritueel enthousiast 'Mooi, de wereld is mooi!' aan het zingen - hij is erg into Samson de laatste tijd. Na zijn aria vroeg hij vol vertrouwen: 'De wereld is mooi, hé mama?'. 'Ja, jongen' *ingehouden snik*.

En om de avond helemaal in schoonheid te laten eindigen, verklaarde diezelfde jongste in zijn bedje zomaar out of the blue: 'Mama, jij bent lief!'

Ja, kinderen, het is niet altijd kommer en kwel.

En als u mij dan nu even wilt excuseren, ik moet nog een gesmolten hart gaan opkuisen.

23:38 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

Commentaren

via via kwam ik hier eens piepen, en met plezier las ik dit stukje. Je zou voor minder een gesmolten hart bijeen moeten vegen :)

Gepost door: fozke | 31-01-08

Wat een schatjes.
Zouden ze iets nodig hebben? ;)

Gepost door: zinzia | 31-01-08

De commentaren zijn gesloten.