31-01-08

Treingedrein

Enkele weken geleden verklaarde ik nog monter dat het pendelen allemaal best wel meeviel, maar zie, het moest er een keer van komen.

De trein van 16.27u. in het Centraal Station komt normaalgezien iets na vijf aan in Gent, zodat ik nog op een deftig uur om de kinderen kan. Normaalgezien dus.

Om 5 voor vijf - ik stond op mijn gemak te lezen in het gangpad, want het toeval wou dat er een treinstel minder was vandaag - hoorden we plots een knal en zagen we gensters voorbij het raam vliegen. Een kabel van de bovenleiding had het begeven. De trein bolde nog even uit en stond toen onherroepelijk stil. Een kapotte leiding leek mij een vrij fundamenteel probleem, dus belde ik onmiddellijk mijn moeder die gelukkig nog in Gent was en toezegde om de kindjes op te halen. Oef. En dan begon het wachten. Er werd omgeroepen wat wij al wisten, en "gelieve ons hiervoor te verontschuldigen". Ik las dan maar rustig verder.

Na een half uur vroeg een sympathieke man die wel zitplaats had, of er niemand eens in zijn plaats wou zitten. Ik nam het aanbod dankbaar aan - het zou immers nog een tijdje kunnen duren. Rond kwart voor zes werd omgeroepen dat er materiaal vanuit Gent zou gestuurd worden om ons te depanneren."En gelieve ons hiervoor te verontschuldigen." Het werd steeds warmer in de wagon, ik was blij dat ik zat.

Om kwart na zes werden de reizigers uit het laatste treinstel (waar ook ik zat) aangemaand om naar de twee eerste treinstellen te gaan; het laatste zou immers afgekoppeld worden. (Wat dus betekende dat het normale aantal reizigers voor vier treinstellen nu in twee moest geraken.) Met de gang vol passagiers was dit geen sinecure, maar na herhaalde oproepen kwam er toch langzaamaan beweging in de massa. Rond half 7 begon ik mee op te schuiven, zo doordacht mogelijk en wanneer het weer strop zat, profiteerde ik ervan om mij nog even neer te zetten.

De oproepen om door te schuiven werden steeds dringender, en steeds meer mensen begonnen er effectief gevolg aan te geven. Om 7 uur was ik eindelijk in het tweede treinstel geraakt - oef!, ik zou niet achterblijven. De sfeer onder de treinreizigers werd steeds joliger. Iemand riep om een schoenlepel, aan Engelse toeristen die naar Brugge moesten werd gezegd dat Gent ook heel mooi was, iemand anders droomde luidop van een frisse sangria. We spoorden elkaar aan om toch maar zover mogelijk naar voor te geraken, en om desnoods op de tafeltjes te gaan zitten. Zo ook ondergetekende. Het was comfortabeler dan recht te blijven staan, en ik had een beter overzicht.

Ik sms-te naar Sweety Darling: 'Zit al twee uur vast'. Hij antwoordde: 'Heb ook vertraging, om ter eerst thuis?' Keep smiling, is ons devies. Ook de NMBS houdt wel van een geintje: 'Er is een zwarte boekentas gevonden vooraan de trein. De eigenaar kan hem daar komen halen.' Algemene hilariteit.

Rond 20 na 7 kwam het verlossende nieuws: het depanneer-materiaal was toegekomen en zou worden aangekoppeld. Eindelijk kwam de trein weer in beweging. Aan een slakkengang van 40 km per uur reden we richting Gent. Er werd ons nog meegedeeld dat het buffet in het station open was en dat we er een drankje konden krijgen, opnieuw gelach alom. En dan waren we er eindelijk. De toffe mensen van de NMBS riepen om dat ze de deuren gingen opendoen. Toch sympathiek hé. Om kwart voor 8 was ik eindelijk thuis. Ik hoop de mensen die niet meer in de eerste treinstellen geraakten, intussen ook.

Ik vraag me wel af of alles tegen morgenvroeg al hersteld zal zijn; het lijkt me sterk. Aangezien ik morgen maar een halve dag ging werken, lijkt het me beter om dan maar helemaal thuis te blijven. En zo zie je maar weer: elk nadeel hep se voordeel.

 

 

22:27 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: ergernissen, afzien, het leven |  Facebook |

Commentaren

amai Dan ben ik blij dat onze trein 'slechts' 45 minuten vertraging had.

Gepost door: chateaubrys | 01-02-08

Gelukkig hebben jullie er allemaal wel om kunnen lachen. Dat is toch heel belangrijk. Als zoiets hier in Nederland gebeurt, heb je vaak alle poppen aan het dansen. Ik heb zelfs eens meegemaakt dat iemand na een aanrijding vond dat we gewoon door moesten rijden omdat die persoon toch al dood was! Om je te schamen...
Vandaag lekker een dagje thuis dus. Kun je de verloren uurtjes van gisteren weer inhalen.

En ehm... wie was er nu eerder thuis??

Gepost door: Positief | 01-02-08

Hilarisch, Virginia. Gelukkig gebeuren er af en toe zulke dingen, altijd fijn voor de blog ;-)

Gepost door: Stien | 01-02-08

Een geluk dat sommige personeelsleden van de NMBS zo vriendelijk zijn. De controleurs hebben wel een ondankbare job en op onze lijn zullen ze het ook al hard te verduren hebben gekregen.
Mooi geschreven overigens.

Gepost door: Momus | 01-02-08

@ Positief: Manlief was eerst thuis.
@ Momus: Ja, voor de mensen van de NMBS moet het ook niet plezant zijn tegenwoordig. Blijkbaar lag een koperdiefstal aan de oorzaak van de breuk.

Gepost door: Virginia | 01-02-08

Verfrissend dat de zwarte boekentas voor een keer NIET zorgde voor een instant terreuralarm.
Blijkbaar is dit land dan toch nog niet volledig gespeend van én humor én gezond verstand.

Gepost door: sodade | 01-02-08

Met de trein is altijd een beetje reizen hé.
Gelukkig hou je wel van een avontuurlijke vakantie...

Gepost door: lady in black | 01-02-08

Op zulke momenten ben ik super-content dat ik gezwind met de fiets naar huis kan ;-) Wel leuk dat de sfeer er een beetje in zat!

Gepost door: Ann | 01-02-08

Geloof het of niet maar ik heb aan u gedacht toen ik op de radio hoorde dat er een treinpanne was. :-) Ge hebt dat goed gedaan en zo hebt ge later nog iets spannends om aan uw kleinkinders te vertellen.

Gepost door: De Maffe | 04-02-08

De commentaren zijn gesloten.