31-01-08

Treingedrein

Enkele weken geleden verklaarde ik nog monter dat het pendelen allemaal best wel meeviel, maar zie, het moest er een keer van komen.

De trein van 16.27u. in het Centraal Station komt normaalgezien iets na vijf aan in Gent, zodat ik nog op een deftig uur om de kinderen kan. Normaalgezien dus.

Om 5 voor vijf - ik stond op mijn gemak te lezen in het gangpad, want het toeval wou dat er een treinstel minder was vandaag - hoorden we plots een knal en zagen we gensters voorbij het raam vliegen. Een kabel van de bovenleiding had het begeven. De trein bolde nog even uit en stond toen onherroepelijk stil. Een kapotte leiding leek mij een vrij fundamenteel probleem, dus belde ik onmiddellijk mijn moeder die gelukkig nog in Gent was en toezegde om de kindjes op te halen. Oef. En dan begon het wachten. Er werd omgeroepen wat wij al wisten, en "gelieve ons hiervoor te verontschuldigen". Ik las dan maar rustig verder.

Na een half uur vroeg een sympathieke man die wel zitplaats had, of er niemand eens in zijn plaats wou zitten. Ik nam het aanbod dankbaar aan - het zou immers nog een tijdje kunnen duren. Rond kwart voor zes werd omgeroepen dat er materiaal vanuit Gent zou gestuurd worden om ons te depanneren."En gelieve ons hiervoor te verontschuldigen." Het werd steeds warmer in de wagon, ik was blij dat ik zat.

Om kwart na zes werden de reizigers uit het laatste treinstel (waar ook ik zat) aangemaand om naar de twee eerste treinstellen te gaan; het laatste zou immers afgekoppeld worden. (Wat dus betekende dat het normale aantal reizigers voor vier treinstellen nu in twee moest geraken.) Met de gang vol passagiers was dit geen sinecure, maar na herhaalde oproepen kwam er toch langzaamaan beweging in de massa. Rond half 7 begon ik mee op te schuiven, zo doordacht mogelijk en wanneer het weer strop zat, profiteerde ik ervan om mij nog even neer te zetten.

De oproepen om door te schuiven werden steeds dringender, en steeds meer mensen begonnen er effectief gevolg aan te geven. Om 7 uur was ik eindelijk in het tweede treinstel geraakt - oef!, ik zou niet achterblijven. De sfeer onder de treinreizigers werd steeds joliger. Iemand riep om een schoenlepel, aan Engelse toeristen die naar Brugge moesten werd gezegd dat Gent ook heel mooi was, iemand anders droomde luidop van een frisse sangria. We spoorden elkaar aan om toch maar zover mogelijk naar voor te geraken, en om desnoods op de tafeltjes te gaan zitten. Zo ook ondergetekende. Het was comfortabeler dan recht te blijven staan, en ik had een beter overzicht.

Ik sms-te naar Sweety Darling: 'Zit al twee uur vast'. Hij antwoordde: 'Heb ook vertraging, om ter eerst thuis?' Keep smiling, is ons devies. Ook de NMBS houdt wel van een geintje: 'Er is een zwarte boekentas gevonden vooraan de trein. De eigenaar kan hem daar komen halen.' Algemene hilariteit.

Rond 20 na 7 kwam het verlossende nieuws: het depanneer-materiaal was toegekomen en zou worden aangekoppeld. Eindelijk kwam de trein weer in beweging. Aan een slakkengang van 40 km per uur reden we richting Gent. Er werd ons nog meegedeeld dat het buffet in het station open was en dat we er een drankje konden krijgen, opnieuw gelach alom. En dan waren we er eindelijk. De toffe mensen van de NMBS riepen om dat ze de deuren gingen opendoen. Toch sympathiek hé. Om kwart voor 8 was ik eindelijk thuis. Ik hoop de mensen die niet meer in de eerste treinstellen geraakten, intussen ook.

Ik vraag me wel af of alles tegen morgenvroeg al hersteld zal zijn; het lijkt me sterk. Aangezien ik morgen maar een halve dag ging werken, lijkt het me beter om dan maar helemaal thuis te blijven. En zo zie je maar weer: elk nadeel hep se voordeel.

 

 

22:27 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: ergernissen, afzien, het leven |  Facebook |

30-01-08

Schatjes

Iedere ouder zal het u beamen: kinderen hebben staat garant voor allerhande stresstoestanden en zenuwslopende perikelen. Hoewel deze mij zeker ook niet onbekend zijn - integendeel, soms denk ik dat ik ze beter ken dan wie ook - wil ik u deze keer echter trakteren op een positieve noot.
Want u zou er misschien beginnen aan twijfelen, beste bloglezers, maar kinderen kunnen soms ook een echt plezier in huis zijn. Af en toe. Zo nu en dan. Ok, eens in de drie maanden ongeveer. Maar vanavond was het zover ten huize Virginia: het ene vertederende moment volgde het andere op.

Zo zaten mijn zonen samen televisie te kijken in de zetel. Peter en de wolf. Zo'n kijksessie gaat standaard gepaard met duw- en trekwerk, 'Mama, ik kan niets zien!'-gehuil en ander liefs. Maar vanavond niet. 'Gaan we knuffelen?', hoorde ik mijn oudste tegen de jongste zeggen. 'Ja!', was het antwoord van Kleine Broer. Waarop ze direct de daad bij het woord voegden. Ik stond erbij en keek er lachend naar.

Even later was mijn jongste tijdens het bedritueel enthousiast 'Mooi, de wereld is mooi!' aan het zingen - hij is erg into Samson de laatste tijd. Na zijn aria vroeg hij vol vertrouwen: 'De wereld is mooi, hé mama?'. 'Ja, jongen' *ingehouden snik*.

En om de avond helemaal in schoonheid te laten eindigen, verklaarde diezelfde jongste in zijn bedje zomaar out of the blue: 'Mama, jij bent lief!'

Ja, kinderen, het is niet altijd kommer en kwel.

En als u mij dan nu even wilt excuseren, ik moet nog een gesmolten hart gaan opkuisen.

23:38 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

28-01-08

De tijger speelt ten dans

Zoals mevrouw Stien het al zo voortreffelijk kwam te schrijven: het avondje uit in Antwerpen gisteren was een waar succes. Schone mensen, lekkere drankjes, opzwepende ritmes, kortom: ambiance! We lieten ons niet kennen en deden lustig mee, zelfs met de koppeldansen. En ik die dacht zelfs als 75-jarige weduwe op een trouwfeest nooit met een andere vrouw te zullen dansen. Ach ja, er was daar toch niemand die mij kende. We waren in form, zoveel is zeker.

Toen Stien mij ook nog zei dat ik er met mijn opgestoken kapsel uitzag als Elisabeth Bennett uit 'Pride and prejudice', was mijn avond helemaal goed. Zelf zag er ze overigens ook stralend uit, in haar fleurige jurkje en met haar kekke rode dansschoentjes aan.

Naast de prijs van "beste danskoppel" hebben we gegrepen, maar volgens mij scheelde het niet veel. Vraag maar aan den Gabriel!

22:36 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: uitstapjes, vriendschap, genieten, muziek |  Facebook |

26-01-08

Schitterend Europa

Het kunstenfestival Europalia staat dit jaar in het teken van de 50ste verjaardag van het verdrag van Rome, waarmee de basis van de Europese Unie gelegd werd. Een van de talloze tentoonstellingen is 'Schitterend Europa', en evoceert meer dan 800 jaar juwelengeschiedenis in ons oude continent.

kroon

Zoals op zoveel vrouwen hebben juwelen ook op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht, en dus trok ik gisteren na het werk naar deze expo. En het ís inderdaad een schitterende tentoonstelling. Middeleeuwse regalia, historische kroonjuwelen, persoonlijke sieraden van talloze heersers, luxueuze geschenken aan minnaars of gunstelingen; de collectie was werkelijk adembenemend zowel qua omvang als qua historisch belang. Diamanten, goud, zilver, parels, edelstenen, email; het was niet al goud dat er blonk maar blinken deed het. Veel van de tentoongestelde objecten speelden ooit een grote symbolische rol als teken van rijkdom, status en macht. Er waren juwelen te bewonderen van o.a. Louis XIV, Napoleon en Sissi, virtuoze staaltjes van edelsmeedkunst en diamantbewerking.

Aan het einde van het parcours was nog een volledige zaal gewijd aan de tiara's van de Europese vorstenhuizen en hoge adel. Ongeveer 15 diadeems in even zoveel vitrines waren er in al hun glans en glorie te bewonderen; in die ene kamer stond zeker voor miljoenen euro's aan diamanten en briljanten bijeen.

Een stuk of vier bewakers stonden aan een 50cm dikke kluisdeur. Langs daar kwam ik weer in de gewone wereld terecht.

 

Naar aanleiding van dit bezoek, zou ik nog eens een stokje willen lanceren. Met de vraag: Wat is jouw favoriete juweel of welk heeft een heel speciale betekenis voor jou, en waarom? Een foto mag erbij. En ik gooi dit stokje naar De Huisvrouw en mevrouw Karbonkri.

22:51 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo, geschiedenis |  Facebook |

23-01-08

De takken: update

Ik heb deze namiddag eindelijk nog eens het terrarium van de wandelende takken 'ververst': alle oude verdorde klimop eruit en verse erin. Daarvoor moest ik wel de takken zelf er ook uithalen, wat nog niet zo simpel is als het lijkt.

Die beesten lijken namelijk nogal fel op takken (duh!), en zijn dus goed gecamoufleerd tussen het inmiddels bruine groensel. Voorzichtig nam ik er dus klimoprankje na rankje uit, onderwijl goed controlerend of er geen wandelende verstekelingen op zaten. De onderschepte takken deed ik zo rap mogelijk in een ijskreemdooske, waar ik vlug-vlug het deksel op moest zetten wegens ontsnappingsgevaar. Het dooske was nogal klein, en die beesten zijn rap, met als gevolg dat er toch enkele op onze keukentafel beland zijn. Om die dan weer op te pakken, is ook al niet zo gemakkelijk. Het waren immers allemaal nog 'jongskes', ik moest dus zien dat ik enerzijds niet te hard neep of ze waren verpulverd, maar anderzijds ook niet té zachtaardig te werk gaan of ze waren ribbedebie.

Dan de versleten klimop naar de gft-container gebracht, maar hola, daar bespeurde ik toch nog een wandelend takje dat daarmee gelukkig aan een reïncarnatie als compost ontsnapte.

Ter informatie: zestien takken heb ik geteld, zestien. Waarvan nog 1 oorspronkelijke, al de rest is nageslacht. Het lijk van de tweede 'originele' ligt nog op de bodem van het terrarium. Als waarschuwing aan de andere: Memento Mori.

20:59 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dieren |  Facebook |

22-01-08

Medelijden

Ik heb medelijden met de mannen jong, echt waar. Het kan toch niet gemakkelijk zijn, om te moeten leven met zo'n handicap? De handicap van nooit iets te vinden meerbepaald.

Van mosterd tot zwemzak, van sleutels tot onderlakens, van bril tot G-spot (grapje ;-)): voor mannen zijn die dingen dus echt onvindbaar. Zelfs al liggen ze al 10 jaar op dezelfde plaats, zelfs al bijten ze bijna in uw neus, voor een man is het echt een onmogelijke opdracht. En dan moeten ze er nog de ergernis van hun partner bovenop nemen...

Als dat geen medelijden verdient.

21:36 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: sweety darling, ergernissen |  Facebook |

Geef eens een compliment op een onverwacht moment

Mijn zonen waren in een flatterende bui vandaag.

Grote Broer, bij het naar huis wandelen: 'Kijk mama, wat een speciale auto! Maar wel hééél oud hé. Die is zeker nog uit jouw tijd?'

En even later Kleine Broer , nadat hij onze trouwfoto bestudeerd had: 'Oh mama, je was zo mooi toen je ging trouwen!'

 

Tja. De waarheid komt uit een kindermond zeker?

19:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |