08-02-08

Fort Europa

Aangezien ik een grote fan ben van Tom Lanoye, trok ik gisteren met grote verwachtingen theaterwaarts. Verwachtingen die spijtig genoeg niet volledig ingelost werden.

Het lag niet aan de tekst nochtans, die subliem en rijk en relevant en straf is - het nog maar eens opduikende cliché van de Wijze Hoer Die Het Leven Kent daargelaten. De cast bestond ook uit gerenommeerde acteurs met onder meer Els Dottermans, Frank Focketeyn en Elsie de Brauw. Klassebakken die vol overgave hun rol speelden. En de muziek was hemels, en de samenzang bijwijlen zelfs ontroerend.

Maar. Maar... Er was één ding dat me toch een beetje stoorde. En naarmate het stuk vorderde, hoe langer hoe meer. Een aantal acteurs - en niet de minste - bleek zijn of haar tekst niet helemaal van buiten te kennen. Het script lag voor hen op tafel, niet alleen als ultiem hulpmiddel bij blackouts, maar als echt noodzakelijk rekwisiet. Vooral Frank Focketeyn en Elsie de Brauw zaten op de duur meer af te lezen - met passie en overtuiging, dat geef ik toe - dan echt te spelen naar het publiek toe. Bovendien vonden ze soms niet meer waar ze gebleven waren, waardoor het ritme van hun spel wat stokte.

Naar het schijnt was dit de bedoeling. Kan best zijn, en ik zal er waarschijnlijk niets van snappen, maar ik vond het dus niet geslaagd. Het leidde de aandacht af van de tekst. En die verdiende beter.

23:01 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo, ergernissen |  Facebook |

Commentaren

Tja, theater (en kunst in het algemeen) is natuurlijk niet altijd bedoeld om te behagen of gesnapt te worden. En wat de ene een sublieme inval vindt, is voor u en mij er soms over of een misgeslagen bal. Ach, volgende keer beter.

Mooie recensie, overigens.

Gepost door: Stien | 10-02-08

De commentaren zijn gesloten.