19-03-08

Winkelgeneugten

Ik heb drie mannen in huis, en geen ervan houdt van winkelen. Mijn teerbeminde krijg ik twee keer per jaar mee naar de solden om wat nieuw gerief - maximale tijdsbesteding: 2 uur, voor mijn kinderen koop ik gewoon alles 'op zicht', nadien breng ik eventueel terug wat niet past. Prima systeem: geen geneut, tijdsefficiënt, én ze zijn altijd gekleed naar míjn smaak.

Grote Broer is nu 7 jaar, en doet weliswaar niet zijn eerste communie maar we gaan toch een feestje bouwen. En bij een feestje hoort feestkledij nietwaar. Omdat het deze keer dus iets meer mocht zijn, moesten mijn telgen voor één keer wel mee, om te passen.

Ik had deze onderneming goed voorbereid: deze voormiddag alleen op prospectie geweest, oma opgetrommeld ter versterking, en een deal gesloten met de mannen: als ze flink waren en zonder morren pasten wat ik vroeg, mochten ze nadien elk een spiderman- of ander cool t-shirt kiezen. Ok, ik had er goede hoop op. Ik had tijdens de prospectie ook al een mooi tenuetje gezien, er moest enkel nog gepast worden en gekozen qua kleur.

Man man man, wat een beproeving! Ondanks al mijn waarschuwingen en omkoperij hebben ze het weer danig uitgehangen. Verstoppertje spelen tussen de rekken is natuurlijk heel plezant, zeker als uw moeder u met haar armen vol kleren staat te roepen. Kleine Broer vond de etiketjes en beveiligingssystemen in de kledij zodanig ambetant dat hij de kleren amper wou aanhouden. Grote Broer protesteerde luidkeels toen hij toch wel twéé verschillende maten moest passen. Later zat hij ongegeneerd met de lichtbeige, nog niet gekochte broek, op de grond (gelukkig bleek de vloer van de Inno - zwaai zwaai Evelien - vrij proper), en was een paar minuten later al aan het bijten op de mouw van het nog niet gekochte hemd. Grote Broer heeft àltijd honger - we hebben het hemd in kwestie nadien wel gekocht voor alle duidelijkheid. Terwijl ik aan het delibereren was over wat nu te kopen, waren oma en Kleine Broer weer verdwenen. Kortom: het was zéér ontspannend - NOT. De vrouw met een 10-jarige tweeling in het paskotje naast ons zei met een stem vol herkenning en medeleven: 'Plezant hé, zonen!'

En dan hadden we de schoenwinkel nog niet gehad.

Ach, meestal is het echt wel plezant, zonen hebben. De mijne hebben allebei nog een hoog Oedipus-gehalte: ik krijg dagelijks een meer dan royale portie knuffels en kussen, ze zeggen heel vaak dat ik lief ben, en Kleine Broer wil nog altijd met mij trouwen. (Grote Broer wil niet trouwen tout court, dus niet speciaal niet met mij, voor een goed begrip.)

Maar soms, heel soms, vraag ik me af hoe het zou zijn met dochters. Hoe we in alle rust en gezelligheid samen zouden gaan shoppen. Hoe ik impulsief een wit jurkje of paasgeel rokje zou kunnen kopen, in de geruste zekerheid dat het langer dan twee uur wit of paasgeel zou blijven. En hoe verrukt ze zouden reageren bij de woorden: 'Kom, dan nu nog schoenen!'

 

23:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kinderen |  Facebook |

Commentaren

allee gij, ik ben in het bezit van 2 tienerzonen die héél graag gaan shoppen en dat altijd graag gedaan hebben ;-)

Gepost door: hilde | 20-03-08

Ik heb maar één zoon, maar toch is het herkenbaar. Ook hij speelt verstoppertje, wat maakt dat ik de hele winkel kan gaan afzoeken als ik mijn aankopen al lang betaald heb. Dan zie ik die verkoopsters naar me kijken, zo van 'is ze nu nog niet weg?'
Morgen is Zoonlief weer aan de beurt. Ik probeer hem alvast om te kopen met 'een ijsje gaan eten als hij overal flink is'. Benieuwd of het helpen zal.

Gepost door: veerle | 20-03-08

Mijn dochters eens lenen, Virginia?

Gepost door: LTF | 20-03-08

Hahahaaaaa, woehahaaa, met een dochter in alle rust gaan shoppen? Kleren die langer dan een halfuur de originele kleur behouden?

Dream on.

;-)))

Gepost door: Stien | 20-03-08

Dochters zijn een affectionele ramp jom, allee de mijne toch. Prijs u gelukkig met uw zoenende zonen, gelukkig heb ik er ook eentje ;)

Gepost door: de Huisvrouw | 22-03-08

De commentaren zijn gesloten.