30-03-08

En het is...

... geen notenkraker, kersenontpitter of ballenknijper (sodade!), maar een krultang avant la lettre. 

Lok per lok werd rond een stokje opgedraaid en in zilverpapier gewikkeld. Het instrumentje werd verhit in of op de stoof, en vervolgens rond het zilverpapier geknepen. En zo kreeg men dus de fel begeerde pijpekrullen.

Mijn grootvader maakte het voor mijn grootmoeder tijdens hun verkeringstijd, in de oorlog. Mijn grootmoeder, op haar dertigste nog ongehuwd, ging in die tijd naar Brussel werken in een handschoenenfabriek. Op zondag hield ze als bijverdienste in haar ouderlijk huis 'kapsalon': de dorpsvrouwen uit de buurt konden er in de keuken hun haar laten coifferen. Mijn grootvader, zes jaar jonger en al wees, woonde met zijn oudste, ietwat 'simpele' zuster, in hun ouderlijk huis met de smidse van zijn vader. Mijn grootmoeder moet hem eens verteld hebben dat ze zo'n 'krullenknijper' mankeerde, en hij heeft er een voor haar gemaakt. Toen hij mij dit vertelde (10 à 15 jaar geleden, mijn grootmoeder was al jaren dood), zei hij er nog bij: "Ze heeft mij er niets voor gegeven. Ik, die gans alleen mijn plan moest trekken en echt honger geleden heb in de oorlog. Maar niets kreeg ik ervoor!" Vijftig jaar later nam hij haar dat blijkbaar nog altijd kwalijk.

Mijn grootvader is intussen ook overleden. Behalve wat foto's en brieven is dit het enige aandenken dat ik aan hem heb. Van de 11 kleinkinderen ben ik waarschijnlijk ook de enige die weet wat het is en de onstaansgeschiedenis ervan kent. Ik hoop dat ik het zal kunnen doorgeven aan mijn kinderen. Of misschien moet ik er toch eens mee naar het Huis van Alijn gaan.

22:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie, geschiedenis |  Facebook |

Commentaren

Ze heeft hem haar hart ervoor gegeven toch?

Gepost door: zapnimf | 01-04-08

Blijkbaar had hij toch iets meer verwacht ;-).

Gepost door: Virginia | 01-04-08

De commentaren zijn gesloten.