30-03-08

En het is...

... geen notenkraker, kersenontpitter of ballenknijper (sodade!), maar een krultang avant la lettre. 

Lok per lok werd rond een stokje opgedraaid en in zilverpapier gewikkeld. Het instrumentje werd verhit in of op de stoof, en vervolgens rond het zilverpapier geknepen. En zo kreeg men dus de fel begeerde pijpekrullen.

Mijn grootvader maakte het voor mijn grootmoeder tijdens hun verkeringstijd, in de oorlog. Mijn grootmoeder, op haar dertigste nog ongehuwd, ging in die tijd naar Brussel werken in een handschoenenfabriek. Op zondag hield ze als bijverdienste in haar ouderlijk huis 'kapsalon': de dorpsvrouwen uit de buurt konden er in de keuken hun haar laten coifferen. Mijn grootvader, zes jaar jonger en al wees, woonde met zijn oudste, ietwat 'simpele' zuster, in hun ouderlijk huis met de smidse van zijn vader. Mijn grootmoeder moet hem eens verteld hebben dat ze zo'n 'krullenknijper' mankeerde, en hij heeft er een voor haar gemaakt. Toen hij mij dit vertelde (10 à 15 jaar geleden, mijn grootmoeder was al jaren dood), zei hij er nog bij: "Ze heeft mij er niets voor gegeven. Ik, die gans alleen mijn plan moest trekken en echt honger geleden heb in de oorlog. Maar niets kreeg ik ervoor!" Vijftig jaar later nam hij haar dat blijkbaar nog altijd kwalijk.

Mijn grootvader is intussen ook overleden. Behalve wat foto's en brieven is dit het enige aandenken dat ik aan hem heb. Van de 11 kleinkinderen ben ik waarschijnlijk ook de enige die weet wat het is en de onstaansgeschiedenis ervan kent. Ik hoop dat ik het zal kunnen doorgeven aan mijn kinderen. Of misschien moet ik er toch eens mee naar het Huis van Alijn gaan.

22:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie, geschiedenis |  Facebook |

29-03-08

Raadsel

De planten moesten nodig verpot, en bij het zoeken naar mijn plantenschopje in de garage kwam ik gisteren dit tegen:

rara

Raad eens wat dit voorwerpje is, beste lezers? Om u enig idee te geven van de grootte, heb ik mijn hand er gedeeltelijk bij gezet.

Morgen geef ik de oplossing, met het verhaal dat erachter zit. Eén tip alvast: het is meer dan 50 jaar oud.

 

19:57 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: leuke dingen |  Facebook |

26-03-08

(Wijvenweek) Mannen: hij en zijn lijf.

Bekentenis: ik koop af en toe de Flair. Niet voor de interviews, zoals mannen de Playboy, maar voor het Hotelkortingsbonnenboekje of de Wellnessarrangementen. Voor iets nuttigs dus, dat hadt ge niet verwacht hé.

Als ik dan toch de Flair koop, lees ik hem ook, zo ben ik dan wel weer. En de laatste tijd is mij een nieuwe rubriek in dit blad voor de Moderne Jonge S&TC Vrouw opgevallen: Hij & zijn lijf. Een halve pagina blote vent (met of zonder hoofd, àltijd zonder schaamhaar, blijftdaartochaf mannen!) die voor heel Vlaanderen zijn lichaam en seksleven beschrijft.

Deze week: Michel, 38 jaar (tiens, komt ergens bekend voor?), werkzaam als bouwvakker en woonachtig te Riemst (oef, het is hem toch niet).

Wat leren we over Michel? Hij heeft twee tatouages en een piercing aan de basis van zijn penis (de stoere!). Een 'prince Albert' ziet hij in principe ook wel zitten, maar hij durft niet (het watje!). Als bouwvakker fluit hij soms naar mooie meisjes, maar zijn vrouw windt hem het meest op (den braven!). Ze vrijen nog steeds vier tot vijf keer per week (de stoefer!). Soms gaan ze naar een seksbioscoop waar ze in het donker van jetje geven (de stouterik!), soms laten ze zich gaan in het pashokje (voilà, daarmee is het thema 'shoppen' alsnog gecoverd).

Kortom, een Echte Vent, onze Michel.

Maar dan vraag ik mij af: wat bezielt zulke mannen in godsnaam om zo in hunne blote flikker in een vrouwenboekske te gaan staan?! En zijn er echt vrouwen die daarvoor de Flair kopen?

Ik dus niet. Mij is het om het Hotelkortingsbonnenboekje te doen.

23:41 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vrouwen, bloggen |  Facebook |

Gar en Ker bij de iguanodons

Toen ik in het derde leerjaar zat (bij juffrouw Georgette, een oude vrijster en kwezel van de ergste soort, we baden er elke dag vijf keer, het was zelfs zo erg dat ik er letterlijk nachtmerries van kreeg en mijn vader nog gaan reclameren is dat er minder over god en jezus moest gesproken worden -doch we wijken af), was er 1 keer per week klassikaal luisteruurtje. Dan werd de Schoolradio, naast de Schooltelevisie het enige beschikbaar audiovisueel hulpmiddel in die dagen, op ons losgelaten en volgden we ademloos de avonturen van Gar en Ker. Gar en Ker waren twee ruimtewezens, een jongen en een meisje, die per toeval op aarde beland waren en er tal van avonturen beleefden. Leerrijke avonturen uiteraard, het bleef Schoolradio.

In één van de afleveringen kwamen ze op een nacht terecht in het Museum voor Natuurwetenschappen, waar ze de iguanodons van Bernissart te zien kregen. Op een bepaald moment botste Gar tegen een van de dinosauriërs, waarop die in stukken uiteen viel en onze sympathieke ruimtewezens de boel bijeen moesten puzzelen. Ik herinner mij dit nog zo goed omdat we er nadien een opstel over moesten schrijven, ik heb het hier zelfs nog ergens liggen. De iguanodons zelf kregen we overigens nooit te zien, noch in het echt, noch op afbeeldingen. We moesten maar onze fantasie gebruiken.

Waarom vertel ik dit nu allemaal? We zijn vandaag met de kinders nog eens naar het 'Dino'museum in Brussel geweest. Vorig jaar ook al, maar toen waren de vernieuwingswerken nog volop aan de gang en was er veel niet toegankelijk voor het publiek. Maar nu dus wel, en de dinosaurussengalerij is werkelijk magnifiek geworden. Een zeer ruime en lichte zaal vol skeletten, fossielen, allerlei doe-dingen voor de kinderen, heel toegankelijk en goed uitgelegd en erg aantrekkelijk gepresenteerd. We hebben er ruim twee uur doorgebracht, zonder gezaag of geklaag, wat met onze mannen echt iets wil zeggen.

Wie nog inspiratie zoekt voor een leuke activiteit met de kinderen deze paasvakantie: het Museum voor Natuurwetenschappen te Brussel is dus een absolute aanrader!

En ik ben blij dat ik na al die jaren toch nog de iguanodons te zien gekregen heb. Ik vraag me af hoe dat zit bij juffrouw Georgette.

iguanodon

paleontologen

 

20:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, uitstapjes, geschiedenis |  Facebook |

25-03-08

Wijvenweek

Die wijvenblog, tja, ik weet het zo niet. Laat ons zeggen dat ik nog niet helemaal overtuigd ben.

Een leuk idee, dat wel. Een week lang alle vrouwelijke bloggers laten schrijven over typische vrouwenthema's, geef toe, als zelfverklaarde geëmpowerde feministe kan ik daar niet tegen zijn. Maar toch scheelt er iets aan.

Als je je ingeschreven hebt, komt elke post van je eigen blog blijkbaar d'office op de wijvenblog. Ook als dat helemaal niet de bedoeling was, als de post bijvoorbeeld helemaal niet in het dagthema past. Een automatisch programma waarschijnlijk. Zo is mijn post over 'mijn wijflijf' niet verschenen, een banaal berichtje over de levenswijsheid van mijn zoon dan weer wel.

En verder zijn het ook zoveel berichten, zoveel. Ga je na vier uur nog eens kijken, heb je weer een stuk of 20 nieuwe posts te lezen. Dat kan dit wijf zo snel niet bolwerken, lieve medeblogsters. Laat staan dat ik daarnaast nog eens naar jullie persoonlijke blog kan gaan kijken.

Kortom: puik idee, echt vree wijs, maar de uitwerking, daar mangelt toch nog iets aan.

Het kan ook aan mij liggen natuurlijk.

23:11 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrouwen, bloggen |  Facebook |

Kinderen en de volgorde der dingen

Grote Broer zat tv te kijken, naar Walking with beasts, over de dieren die rondliepen op aarde in de periode tussen de dinosaurussen en de prehistorie. Zoals in elke natuurdocumentaire was er ook een stuk waarin gepaard werd.

- Mama, waarom moeten de mannetjes bij het paren altijd zo achteraan tegen de vrouwtjes opstaan?

- Om hun piemel erin te steken. (Ik ben nogal voor klaar en duidelijk.)

- Ah.

Zijn vraag is beantwoord, hij kijkt rustig verder.

Wat me bij de bedenking bracht: hij weet al alles over de bloemetjes en de bijtjes, maar nog niet dat Sinterklaas niet bestaat. En dat het bij mij indertijd toch omgekeerd was.

En bij jullie, beste lezertjes?

08:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, het leven |  Facebook |

24-03-08

Wijvenweek: mijn wijflijf

Mijn lijf is niet van mij.

Mijn voet trapt op de pedaal van een naaimachine. Mijn handen maken kleurige folklorejurken. Ik verdien er het brood mee om mijn lijf te voeden, en dat van mijn zoon. Mijn lijf is 36 jaar en uitgewoond. Het bracht vier kinderen ter wereld. Zonder medische hulp, enkel bijgestaan door een buurvrouw en mijn schoonmoeder. Drie kinderen zijn verhongerd. Mijn lijf wordt verscheurd door verdriet.

Mijn lijf heeft nog andere littekens. Mijn rug en schouders zijn bezaaid met blauwe stippen. Ze hebben mij verdoofd en mijn lijf gebrandmerkt. Bij de volgende arrestatie zouden ze mij vermoorden.

Mijn lijf is steeds bedekt door vele lagen textiel. Buitenshuis is ook mijn gezicht afgedekt door stoffen tralies. Mijn ogen en wimpers mogen niet te zien zijn. Anders riskeer ik lijfstraf. Huilen heeft geen enkele zin. Mijn tranen rollen en drogen ongezien. Mijn lijf is slecht en zondig.

Mijn lijf is niet van mij.

Ik woon in Afghanistan.

'Ladies first' met Jennie Vanlerberghe. Wat een wijf.

22:13 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrouwen, de wereld |  Facebook |