19-05-08

Moe

Het zal mij leren, zo stoefen over hoeveel vlotter alles tegenwoordig gaat.

Grote Broer wou niet opstaan deze morgen. Hij was nog moe. Het was kwart over 7, Sweety Darling vertrekt normaalgezien rond 10 voor 8 met de kinderen, de school begint om kwart over 8. Eerst wat flemen, rustig toespreken, zachtjes aandringen, het hielp allemaal niets. 'Ik ben nog zo moe-hoe, ik wil nog slapen', jammerde de zoon die in het weekend steevast om 6 uur aan mijn bed staat. Nu was hij met geen stokken uit het zijne te krijgen. En een 7-jarige draag je ook niet meer zo gemakkelijk naar beneden.

Dan wat harder aandringen, een beetje kietelen, kordaat toespreken: nope. De volgende stap, dreigementen: geen Kampioenen meer op zaterdagavond, niet naar het verjaardagsfeestje volgende week, geen bezoek aan de Olmense Zoo! Het had allemaal evenveel impact als een VN-resolutie op de staat Israël. Intussen naderde de grote wijzer de 7, ik mijn tolerantiegrens, en de trein van kwart over 8 werd steeds onbereikbaarder.

'Ok, dan steek ik je onder de douche, je zal dan wel wakker worden!', riep ik in Cruella de Ville-modus. Vijfentwintig weerbarstige kilo's de douchecabine inkrijgen is echter ook al geen sinecure, zeker niet als je zelf nog niet helemaal levend bent. Mijn hart klopte overtoeren, het zweet stond op mijn voorhoofd. Na een weinig vruchtbare worsteling gaf ik het op, en liet het over aan Sweety Darling, evenwel met even weinig resultaat.

'Ok, vertrek al maar met Kleine Broer, ik zal Grote Broer straks wel brengen', zei ik uiteindelijk tot mijn medeouder en -slachtoffer van deze matinale strijd, en schonk mezelf nog een kop koffie in. Toen hij dat hoorde, kwam de aanstichter van al deze ochtendstress plots zelf de trap af. 'Sorry mama...' Zijn euro bleek eindelijk toch gevallen. Rap de kleren aangetrokken, een cracotte in zijn handen geduwd, en hup mee naar school. Oef oef oef.

Niet goed voor de tikker, zo'n begin van de dag. Het duurde nog zeker een uur voor ik wat bekomen was. Op de trein van kwart na 9.

23:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kinderen, stress |  Facebook |

Commentaren

Als ik dat lees, juich ik omdat onze school pas om tien voor negen begint.
Hoewel, dat haalde ik (als alleenstaande ouder) vroeger ook niet toen de jongste twee was en de oudste acht (en ertussenin twee van vier en vijf). Rampzalige tijden waren dat.
Aargh, het komt ineens allemaal terug.
Stoef maar vlug terug over hoe vlotjes het allemaal verloopt.

Gepost door: zapnimf | 20-05-08

Soms hebben ze zo van die dagen hé...
Wij waarschijnlijk ook, maar we hebben al iets meer verantwoordelijkheidszin, en dan staan we toch op.
Hopelijk was het eenmalig...!

Gepost door: LTF | 20-05-08

Heel herkenbaar en hier minstens wekelijkse kost, soms zelfs dagelijks (en soms zelfs meermaals per dag maar dan voor andere dingen).

Helaas heeft mijn medeouder hier nog minder geduld dan de jouwe, precies, wat de zaken in geen enkel opzicht vooruithelpt :-s

Ik wens je vlug terug vlottere ochtenden.

Gepost door: Stien | 20-05-08

Wel lief dat hij sorry kwam zeggen hè. Ze weten toch zo goed hoe ze ons hartje terug moeten inpalmen ;-)

Gepost door: ctm | 20-05-08

@zapnimf: 4 kleine kinderen in je uppie, amai, respect!
@LTF: Ik hoop het ook.
@Stien: Voor jou ook vlottere ochtenden gewenst, slopend is het hé.
@Ctm: Mja, maar moest hij het dan eens onthouden voor de volgende keer hé. Helaas...

Gepost door: Virginia | 20-05-08

De commentaren zijn gesloten.