27-11-08

Act now!

En nog eens in andere, en betere, woorden: De speech van Nic Balthasar.

Eerbiedwaardige verkozenen des volks, dank dat ik hier namens Friends of the Earth, niet enkel een film maar ook het woord tot u mag richten.

In het filmpje dat we u willen voorstellen, en dat we deze zomer in Oostende met meer dan 6.000 (!) geëngageerde acteurs opnamen, vraagt een klein meisje zich af hoe het komt dat zij al inziet welke klimatologische catastrofe er op ons afkomt, terwijl diegenen die voor ons zouden moeten zorgen - dat zijn jullie dus - nog geen enkel idee lijken te hebben van de ernst van de situatie. Is dat onwil? Hoe zou ik u daarvan kunnen betichten? Onkunde? Hoe zou ik u daarvan kunnen verdenken? Maar de vraag blijft wel pijnlijk onbeantwoord. Hoe komt het dat de toekomst van de planeet hier in deze eerbiedwaardige halfronden zo merkwaardig weinig op de agenda komt? Wat zal u vertellen aan uw kleinkinderen, wanneer die u ooit zullen vragen waar jullie hier precies mee bezig waren, in die tijd toen de planeet nog kon gered worden?

Want de inconveniënte waarheid waar we in dit filmpje dus nog eens mee komen aandragen is deze: we hebben nog tussen de 4 en de 10 jaar om tot drastische actie over te gaan. Helaas is dat niet de prietpraat van een would be Nostradamusje die u hier eens de les te komt spellen. Wel de pijnlijke conclusie van het IPCC (Intergovernemental Panel on Climate Change), door de VN in het leven geroepen, en vorig jaar nog - zoals elke organisatie die kreunt onder de onmacht - met de Nobelprijs omhangen. Ook al zijn hun rapporten altijd nog van de meest voorzichtige, het angstbeeld dat zij afleveren is er niet minder om. Zonet heeft de ondervoorzitter van het IPCC, Jean-Pascal Van Ypersele, u nogmaals met angstwekkende grafieken uitgelegd precies hoe extreem gevaarlijk de situatie is en waarom dat zo is. Net zoals het hoofd van het IPCC, Nobelprijslaureaat Rachendra Pachauri dat twee maand geleden ook al kwam doen in ons land. Helaas in de nog pijnlijker afwezigheid van ook nog maar één nationaal bewindslied. Maar er waren dan ook minder camera's dan bij Al Gore...

Beangstigend was het, om deze man te horen verzuchten hoe tot hiertoe de jaarlijkse alarmsignalen van het IPCC door de internationale politiek telkens straal genegeerd waren. Vergeef mij dus als ik nog heel even stil sta bij uw aller afwezigheid toen. Ik geef even een dwaze vergelijking. Stel dat de vertegenwoordiger van de overkoepelende organisatie van de NASA, ESA en elke andere ruimtevaartorganisatie naar hier zou komen, met de niet mis te verstane boodschap dat de marsmannekes onze planeet traag maar gestaag aan het opwarmen zijn. Hij beklemtoont dat we nog 4 tot 10 jaar hebben voor een groot internationaal actieplan dat ons vooralsnog kan redden. Zou er dan ook niemand komen luisteren?

Krachtdadig bestuur
Doch het vervelende is: we moeten vandaag een veel kwalijker vijand aanpakken: onszelf. En nog duizend keer gecompliceerder: ook onze heilige economie, het glinsterende altaar waar desnoods ook het voortbestaan van de planeet mag op geofferd worden. Ook al is ons prachtige mercantiele systeem dan onlangs wat op losse schroeven komen te staan. Met een bankcrisis echter geen seconde te verliezen! Op amper een paar witte nachten werden zoveel miljarden vrijgemaakt, dat niemand de tel nog kon bijhouden. Krachtdadig bestuur! Redden die bankiers.

En ik begrijp het ook wel. Het in elkaar klappen van ons banksysteem had ons nog veel meer gekost. Maar mag ik - in al mijn politieke dwazigheid - vragen waarom diezelfde redenering bij de klimaatcrisis niet opgaat? Of moeten we nog even navragen wat Katrina heeft gekost in New Orleans? Hoe komt het dat plotseling miljarden uit de lucht komen vallen voor deze financiële crisis, en dat we er in 10 jaar nog niet in geslaagd waren één off-shore windmolen te laten draaien, terwijl een land als Denemarken ondertussen één vierde van zijn energie hieruit betrekt. Oh ja! Omdat windmolens een lelijk zicht waren aan onze prachtige Belgische kust. Het zou allemaal verdomd grappig zijn, als ik niet zo zou moeten huilen. Om het gebrek aan toekomst voor mijn kinderen. Om steenkoolcentrales die men wil openen in de haven van Antwerpen. Om de ring van Brussel die 16 baanvakken moet krijgen, om het verkeersinfarct nog te vergroten. Zo kan ik helaas nog wel een uur of twee doorgaan in het Belgische boek der windmakers, waarmee wij onderhand door het gezaghebbende Zwitsers Federaal Instituut voor Technologie in Zurich als hardleerse Kyoto-klungelaars achteraan in de klas ondergebracht worden bij China, Australië of het Amerika van George Bush.

Ik weet dat u allemaal 'deep down' wel vol goede wil bent. Dat u natuurlijk wèl al iets heeft ondernomen. Omdat u ook allemaal zonen en dochters heeft. Omdat u weet dat er wèl alternatieven zijn, die de economie niet in de weg staan, wel integendeel. Maar er is even geen tijd voor politieke traagheid. Dus als zo vele burgers het u in deze film vragen: Act Now! Dan alstublieft. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed.

En voor wie liever wil blijven geloven in de grote samenzwering van alle milieubewegingen die rijkelijk gesponsord worden door... ja door wie? De marsmannekes dus waarschijnlijk... Weet dat ik samen met u ongelooflijk hard hoop dat ik mij hier mateloos sta aan te stellen, en dat we spoken zien waar er geen zijn. Maar wat vindt u van dat lekker ouderwetse voorzorgsprincipe? Laat er ons voor de gekkigheid even van uitgaan dat al die klimaatwetenschappers toch niet aan een vorm van collectieve geestesverdwazing lijden. Dat het werkelijk nu is, of nooit meer. Als er dan later - hoera! - toch geen Co2tje aan de lucht blijkt te zijn. Hé! Dan is ons zwaarste probleem dat we godbetert opgescheept zitten met lekker geïsoleerde huizen, geolied openbaar vervoer, en met een duurzame economie, waar superperformante zonnecellen en honderden innovatieve milieuvriendelijke technologieën... Wat een prachtige vergissing hadden we dan toch samen gemaakt, dierbare dames en heren verkozenen des volks. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed. Act now!

23:58 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, mensen, de wereld |  Facebook |

The Big Ask

Vandaag was ik op de avant-première van de klimaatclip van Friends of the Earth en Nick Balthasar. De clip die vorige zomer werd opgenomen in Oostende, zegt nog maar eens duidelijk dat het 1 voor 12 is op het vlak van klimaatopwarming, en roept de politici op om nu eens eindelijk werk te maken van een Klimaatwet.

Dat dat geen overbodige luxe is, werd ook nog eens bevestigd door Jean-Pascal Van Ypersele, de ondervoorzitter van het Intergovernmental Panel on Climat Change. U weet wel, die "zeveraars" die vorig jaar de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen hebben. Van Ypersele toonde nog maar eens aan dat de klimaatopwarming de laatste jaren echt verschrikkelijk snel gaat, en stelde dat we nog 4 à 10 jaar hebben om te voorkomen dat we het "point of no return" bereiken. Zelfs als we nadien nog maatregelen zouden nemen, zouden die geen effect meer hebben en zou de opwarming van de aarde niet meer kunnen gestopt worden. Slik. Dat is dus nog tot maximum 2018. Dan ben ik 46, en mijn kinderen 17 en 15.

Er moet dus echt NU gehandeld worden. Door iedereen.

Friends of the Earth vraagt om de clip zo ruim mogelijk te verspreiden. Op je blog, je website, via mail of op Facebook. Bij deze dus.

U doet toch ook mee?

23:21 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |

22-11-08

Antwerpen

Enkele maanden geleden wonnen wij een overnachting met ontbijt in het Antwerpse Hilton, en zo trokken Sweety Darling en ik gisteren met ons tweetjes naar de koekenstad. Altijd heerlijk om nog eens vrij en ongebonden te kunnen zijn, zonder die twee nakomelingen die schitterend en geweldig, maar ook veeleisend en vermoeiend zijn.

We deden er een literaire wandeling uit het boekje van de fantastische Tom Naegels, en bezochten en spijsden de Groene Waterman, waarna we ons met de nieuwe aanwinsten in een gezellig bruin café onder het genot van een bolleke zetten te lezen. En daarna nog een lekker etentje uiteraard. Na onze 'night in Hilton' en een copieus ontbijt, zetten we onze wandeling verder waar we ze gisteren door de hagelbuien hadden afgebroken. Antwerpen is een enorm toffe stad, waar de multiculturele samenleving en de problemen die die ook met zich meebrengt, waarschijnlijk actueler zijn dan elders. En dat wordt ook in het straatbeeld geïllustreerd, soms op grappige wijze,

Nederlandstaling,

soms op schandalige

racisme

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het zal jouw kind maar zijn op die affiche.

Maar het was een heel tof weekend. We hebben nog het museum Maeyer - Van den Bergh bezocht, met het originele schilderij van De Dulle Griet. En we zijn naar Loft gaan kijken.

Loft

 

Goede film, echt waar!

23:16 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: genieten, uitstapjes, cultuur en zo |  Facebook |

17-11-08

Kunst

kunst

23:16 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, cultuur en zo |  Facebook |

14-11-08

V-Factor

Naar jaarlijkse gewoonte vond vanavond het vrij podium op school plaats. "Vrij podium" is tegenwoordig een oubollige term, en dus hadden ze er "V-factor" van gemaakt. Naar X-factor, snaptgem?

Ik was van plan om het oudercomité bij te springen en achter de bar te staan, maar bij aankomst bleek dat er meer dan volk genoeg was en dat ik mocht beschikken. Aan een tafel met twee voormalige studiegenoten en een goede buurvrouw van me was nog plaats, dus zette ik me bij en mocht meegenieten van de door hen bestelde flessen wijn. Grote Broer kon niet snel genoeg bij zijn vriendjes vlak voor het podium zijn, dus werd het een gezellig avondje onder volwassenen.

Zo'n vrij podium is meestal aandoenlijk onhandig, en zo ook deze avond. Playback-nummertjes, dansjes, een enkele dappere met een helemaal zelf gezongen lied (vals, maar alla), het waren wel niet mijn kinderen die daar op het podium stonden maar het deed me toch wat. Er waren ook echt toffe dingen bij: een natuurtalent van een buikdanseres, een paar Flamenco-danseressen, en, top of the bill: 4 jongens en 4 meisjes die 'Summer nights' uit Grease vertolkten. Aaah, jeugdsentiment! De hele tafel wiegde en zong mee, het was ook echt schattig om die acht prepubers zo samen een lovestory te zien vertolken. Zij wonnen dan ook terecht de publieksprijs.

Na nog een bis-nummer - Tell me more, tell me more - ging ik met mijn grote, vermoeide schat naar huis. Volgend jaar wil hij ook meedoen.

23:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, genieten |  Facebook |

08-11-08

Vraag

Kleine Broer: ‘Waar is papa?’

Ik: ‘Hij is voor 11.11.11. kaartjes gaan verkopen.’

‘Voor 11.11.11.?’, vraagt hij niet-begrijpend.

‘Ja, voor de arme kindjes in Afrika’, is mijn op kleuterniveau afgestemde uitleg.

‘En Sinterklaas?’

‘Wat is er van Sinterklaas?’

‘Waarom gaat die nooit naar de arme kindjes in Afrika?’

Ehm…Tja…

‘Vraag het hem volgende keer zelf eens?’, stel ik halfhartig voor.

 

Benieuwd naar het antwoord van de goedheilig man.

17:57 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, de wereld |  Facebook |

04-11-08

Muzakslag

Om verschillende redenen (vergadering, vakantie, lerares ziek) was het alweer 3 weken geleden dat ik iets van sport gedaan had. Omdat ik voelde dat ik nood aan wat beweging had, besloot ik vanavond om eens te gaan zwemmen. Echt zwemmen, baantjes trekken. Dat was ook alweer een hele tijd geleden, want als we naar het zwembad trekken met de kinderen, komt er paradoxaal genoeg van zwemmen niet veel in huis.

Ik dus naar het zwembad van de universiteit, het GUSB. De Van Eyck was ook open op maandagavond, maar mij net iets te ver, en ik vreesde ook dat het er erg druk ging zijn. Nadeel was wel dat ik als niet-student 5,5 euro mocht ophoesten voor mijn zwempartijtje. Maar kom, een mens moet iets over hebben voor zijn gezondheid, nietwaar.

De tweede verrassing kwam bij het betreden van het zwembad zelf. Het was er erg donker, enkel het bassin was van binnenuit verlicht. Hm, romantisch. Ik liet me gracieus in het water glijden en merkte direct dat dit een aangename, zelfs warme temperatuur had. Ik begon aan mijn schoolslag, en kon toen ook niet meer doof blijven voor de muziek waarop mijn oren getrakteerd werden. Terwijl ik de kikker-vliegtuig-potlood moves deed, weerklonken zoetgevooisde melodieën door de ruimte. Violen zwollen aan bij elke armslag: de titelsong van Love Story (ja, ik ken die), Yesterday in Richard Clayderman-uitvoering, een instrumentale versie van My Way en tal van andere muzikale pareltjes begeleidden mij bij mijn fysieke inspanning. Even dacht ik nog in een meer sportieve variant van het bib-daten terecht te zijn gekomen, maar een blik op mijn medezwemmers deed deze gedachte weer verdwijnen. Er werd niet geflirt of gelonkt, maar enkel serieus gezwommen. In een warm, donker zwembad, bij muzak.

Een halfuurtje en 40 lengtes later hield ik het voor bekeken; er zijn ook grenzen aan wat uw Virginia aan stroperigheid kan verdragen. Ik moet zeggen dat het een nogal surrealistische ervaring was. Apart, dat wel. Maar of het de muziekkeuze van de rastaharige redder was, betwijfel ik ten stelligste.

00:53 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gent, trivialiteiten en onbenulligheden |  Facebook |