10-12-08

Voor An

Het was hard schrikken maandagochtend, toen we jouw overlijdensbericht in de krant zagen staan. Dat kon toch niet?! Dat moest toch een vergissing zijn?! Helaas was het geen vergissing. Zevenenveertig ben je maar geworden, An, veel te jong dus. Je was nog in de bloei van je leven, actief, enthousiast, altijd bezig. Voor 11.11.11., voor vluchtelingen, als psychologe. Je was geëngageerd, altijd geweest, en vanzelfsprekend.

Je maakte ook graag plezier. Op de Gentse Feesten kwamen we je steevast tegen bij Sint-Jacobs, soms dagen achtereen. Ik zie je zo voor me: je lange blonde haar met een diadeem naar achter gedaan, je zelfgemaakte oorbellen, je donkere huid die bruin werd vanaf de eerste prille lentezon, je sjakosj schuin over je gebreide pull, je stralende lach, je doorrookte stem. Je kauwgom, je witte wijn, je sigaretje. (Is dat laatste je fataal geworden, was dat de oorzaak van de dodelijke klonter? Zinloos om nu nog te vragen.)

Je praatte graag en veel, over koetjes en kalfjes, over de dorpspolitiek, vrienden en bekenden. Je was ook geïnteresseerd in hoe het met anderen ging. Het was altijd gezellig om je ergens onverwacht tegen te komen.

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. Het was een doordeweekse, regenachtige dag. Maar de kerk zat goed vol; je was gekend en geliefd, An.

Toch was het kil in de kerk, letterlijk en figuurlijk. Het ging niet om jou. Je werd gebruikt als propagandamiddel tot meerdere eer en glorie van het eigen instituut. Je verdiende beter, An.

Na de dienst zijn we met een paar mensen nog iets gaan drinken op jouw nagedachtenis. Een witte wijn, wat anders? We hebben herinneringen opgehaald, gezucht, gevloekt, maar ook gelachen. Je was een goed mens, An.

Rust zacht, lieve An.

22:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, het leven |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.