30-12-08

Fini

Het jaar zit er alweer op en ik heb besloten deze blog ook. Twee jaar heb ik het tegen al verwachtingen in, volgehouden. De laatste tijd was het hier merkbaar wat aan het slabakken, de fut was eruit zoals ze zeggen.

Hoe kunnen we die twee jaar zowat samenvatten? Een poging:

- Ik heb geweldige mannen. Alle drie, ze zijn en blijven mijn pride en joy.

- Ik heb ook een paar geweldige vriendinnen. Niet veel, maar genoeg. Wat zou een vrouw zijn zonder vriendinnen?

- De wereld gaat om zeep, wij zitten voorlopig nog relatief gerust en comfortabel op ons eiland, maar meer en meer mensen vallen uit de boot. En dat stemt mij niet vrolijk. Er zijn nog best veel mensen van goede wil en initiatieven die proberen om er iets aan te doen, ik probeer zelf ook een steentje bij te dragen, maar het is too little too late en er is teveel onverschilligheid naar mijn goesting. Maar tegen beter weten in doen we voort. Altijd al een koppige geweest.

- Gelukkig is er ook nog heel veel Schoonheid en Troost. Als afsluiter van mijn cultuurjaar kan ik nog van harte de Terracotta-tentoonstelling in Maaseik aanraden, en het jeugdtheater 'Armandus de Zoveelste' van Het Paleis.

- Er valt in de wereld zoveel te genieten, cocoonen kan plezant zijn maar jezelf opsluiten binnen je huisje-tuintje-kindje-wereld is echt een gemiste kans vind ik. In plaats van erover te bloggen, wil ik dus nog meer beleven. Want tijd is kort.

Bedankt om hier af en toe te komen lezen, en het allerbeste voor 2009! 

22:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) | Tags: bloggen, het leven, cultuur en zo |  Facebook |

27-12-08

Stambos

Nonkel P. had onlangs de stamboom van onze familie gemaakt. Tot groot enthousiasme van de kinderen was daaruit gebleken dat we familie zijn van Urbanus, jochei! (En van Willy Sommers, driewerf jochei.)

Dit wapenfeit maakte blijkbaar zoveel indruk op Grote Broer, dat hij besloot om zelf ook een stamboom te maken van de andere kant van de familie.

"Mama, er zijn te weinig takken aan 1 boom, dus ik ga er een stambos van maken!"

stambos

21:29 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen, familie, leuke dingen |  Facebook |

25-12-08

Kerstkind

Gelovig zijn we al lang niet meer in onze familie, dus kerstavond is 'gewoon' lekker samen eten, een paar heel bescheiden cadeautjes en gezellig samenzijn.

De kinderen waren dit jaar héél braaf en rustig naar hun (en dus ook onze) normen, er werd niet gezeurd om de pakjes te mogen opendoen, het eten was lekker en de sfeer gezellig. Maar de klap op de vuurpijl kwam dit jaar van mijn broer en zijn vriendin. We kregen allen een kerstkaartje met een stukje van een droedel erop. Ik ontcijferde alleen het laatste woord: een tekening van een bij, maar mijn euro viel direct! "Echt waar?!", juichte ik, de rest van de familie bekeek me nogal verbaasd, maar ook daar drong het vrij snel door: er komt familieuitbreiding dit jaar!!

Een mooier kerstcadeau konden we ons niet wensen. Totaal onverwacht, maar zó geweldig! Een klein neefje of nichtje, fantastisch!

En het mooiste van al: als tante in spe zal ik wel kunnen genieten van de lusten, maar niet van de lasten! 

23:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: genieten, familie, het leven |  Facebook |

15-12-08

Luxe en decadentie

In deze tijd van het jaar is het weer al goud wat er blinkt. Sjieke kleren, kerstballen, cadeaus; de etalages schitteren als had nog nooit iemand van het woord 'crisis' gehoord.

De perfecte timing dus om naar de tentoonstelling 'Luxe en decadentie - Leven aan de Romeinse Goudkust' in Nijmegen te gaan. Met mijn twee schoonzusjes-in-spe werd het een echt vrouwendagje.

Het was een indrukwekkende en heel verzorgde tentoonstelling. Juwelen, kostbaar eet- en drinkgerei, antieke Griekse kunst, reconstructies van prachtige villa's, en als pièce de résistance: een erg modern aandoende badkamer, met marmeren bad en warmwaterleidingen. Slechts 1 procent van de Romeinen kon genieten van deze luxe, de rest moest zwoegen in het zweet zijns aanschijns en het lot van de talrijke slaven was helemaal beklagenswaardig. Ook daar had de tentoonstelling aandacht voor. En er waren ook toen critici die de levensstijl van de superrijken hekelden. Ze zagen er de voorbode in van het verval van de rijke en bloeiende beschaving. En zoals bekend kregen ze gelijk. Vallen hier actuele lessen uit te trekken? Ik weet het niet. De geschiedenis herhaalt zich, maar nooit op dezelfde manier.

In elk geval was het een plezante en interessante uitstap. Zelf hebben we het vrij sober gehouden, met een broodje 's middags en een Hollandse appelbol achteraf. Of is 200km rijden voor een tentoonstelling, misschien zelf ook wel een beetje decadent?

luxe_en_decadentie

22:53 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: familie, cultuur en zo |  Facebook |

10-12-08

Voor An

Het was hard schrikken maandagochtend, toen we jouw overlijdensbericht in de krant zagen staan. Dat kon toch niet?! Dat moest toch een vergissing zijn?! Helaas was het geen vergissing. Zevenenveertig ben je maar geworden, An, veel te jong dus. Je was nog in de bloei van je leven, actief, enthousiast, altijd bezig. Voor 11.11.11., voor vluchtelingen, als psychologe. Je was geëngageerd, altijd geweest, en vanzelfsprekend.

Je maakte ook graag plezier. Op de Gentse Feesten kwamen we je steevast tegen bij Sint-Jacobs, soms dagen achtereen. Ik zie je zo voor me: je lange blonde haar met een diadeem naar achter gedaan, je zelfgemaakte oorbellen, je donkere huid die bruin werd vanaf de eerste prille lentezon, je sjakosj schuin over je gebreide pull, je stralende lach, je doorrookte stem. Je kauwgom, je witte wijn, je sigaretje. (Is dat laatste je fataal geworden, was dat de oorzaak van de dodelijke klonter? Zinloos om nu nog te vragen.)

Je praatte graag en veel, over koetjes en kalfjes, over de dorpspolitiek, vrienden en bekenden. Je was ook geïnteresseerd in hoe het met anderen ging. Het was altijd gezellig om je ergens onverwacht tegen te komen.

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. Het was een doordeweekse, regenachtige dag. Maar de kerk zat goed vol; je was gekend en geliefd, An.

Toch was het kil in de kerk, letterlijk en figuurlijk. Het ging niet om jou. Je werd gebruikt als propagandamiddel tot meerdere eer en glorie van het eigen instituut. Je verdiende beter, An.

Na de dienst zijn we met een paar mensen nog iets gaan drinken op jouw nagedachtenis. Een witte wijn, wat anders? We hebben herinneringen opgehaald, gezucht, gevloekt, maar ook gelachen. Je was een goed mens, An.

Rust zacht, lieve An.

22:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, het leven |  Facebook |

07-12-08

Sinterklaasperikelen

De jongens liepen al weken opgefokt in blijde verwachting van de goedheilig man, maar naast deze jaarlijks terugkerende stress, kwamen er dit jaar nog een paar extra moeilijkheden bij.

Het begon al woensdag. Grote Broer, die even naar zijn kamer gestuurd was wegens hysterische bui omwille van het 'slechte' eten, was stiekem de zolder opgekropen. De zolder, die verboden terrein is voor de kinderen en daarom de tijdelijke verstopplaats voor het sinterklaascadeau voor Kleine Broer, dat nogal omvangrijk was. Ik betrapte hem in delicto flagrante, net toen hij het luik terug dicht wou doen. Het cadeau stond een beetje achteraf, achter een paar dozen, en hij zei niks, dus ging ik ervan uit dat hij niets gezien had.

Fout, zo bleek later. Meerbepaald vrijdag tijdens het sinterklaasfeest op school, toen de directrice mij vertelde dat Grote Broer even bij haar in het bureau was moeten komen. Donderdagochtend was hij immers de klas binnengekomen met de weinig subtiele uitroep: 'Sinterklaas bestaat niet! Het zijn je mama en papa die de cadeaus kopen! Ik heb ze zien staan op de zolder!' Juf en directrice probeerden te redden wat er te redden viel 'Ja, de pieten zetten dat daar al een paar dagen op voorhand, want dat zou toch veel te veel werk zijn om àlles op 1 nacht te brengen?', maar het kwaad was geschied: onze zoon is van zijn geloof afgevallen. Hij gaat er heel laconiek mee om, maar heeft het soms moeilijk om niets te verklappen aan zijn kleine broer.

Vrijdagnamiddag begon ik de cadeaus, die behalve op zolder her en der boven in kleerkasten verstopt zaten, te verzamelen. Het boek 'Fantasia II' van Geronimo Stilton, was echter nergens te vinden. Werkelijk àlles afgezocht, maar blijkbaar had ik het echt wel héél goed verstopt. Ik biechtte het probleem op aan Grote Broer, die ijverig begon mee te zoeken. En neen, hij had het echt nog niet gevonden en zich al toegeëigend. Zoveel respect voor de Sint heeft hij blijkbaar nog wel. Na uren zoeken in alle mogelijke kasten, was het boek nog steeds niet boven water gekomen. We besloten dan maar om de volgende dag een nieuw te gaan kopen. Dat het dan 's morgens niet bij de schoen zou liggen, vond Grote Broer geen probleem, hij wist nu toch dat zijn ouders de gulle schenkers zijn. En zo blijkt nog maar eens: Elk nadeel heb z'n voordeel.

21:46 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |