09-03-07

Beperkt houdbaar

Disclaimer: Onderstaande post bevat expliciete seksuele termen. Ik heb niet de bedoeling om te choqueren, maar wil gewoon een kat een kat noemen. En een poes een poes. Preutse tantenonnekes en Luc Versteylen: gelieve u te onthouden aub.

 

Ik ben boos. Boos en verontwaardigd. Op niemand in het bijzonder, maar op de Maatschappij in het algemeen. Gisteren, Internationale Vrouwendag weet je wel, zond Nederland 2 ‘Beperkt houdbaar’ uit, een reportage over het heersende onrealistische schoonheidsideaal voor vrouwen. Sunny Bergman, de maakster, is een vrouw van 34 en moeder van twee kinderen; iemand met wie ik me wel kan identificeren quoi.

 

Het beeld dat ze schetste, was niet fraai. ’t Is te zeggen: letterlijk waren er juist wél veel fraaie beelden te zien, maar daar knelde het schoentje net. Dat foto’s in modebladen duchtig bewerkt en gefotoshopt worden, wist ik wel al, maar dat het fenomeen zó wijdverbreid was, daar schrok ik toch wel eventjes van. Geen énkele, letterlijk geen enkele foto in zo’n tijdschrift is nog een reële weergave van het model in kwestie. Lippen worden digitaal opgespoten, halzen versmald, kaaklijnen bijgeschaafd, huid gesimoniseerd, neuzen bijgewerkt, kortom, ongeveer niets blijft zoals het oorspronkelijk gefotografeerd was. En dan gaat het nog om foto’s van hele mooie vrouwen, met ongeveer de ideale maten, die bovendien nog eens vakkundig gekapt en geschminkt zijn en onder de beste belichting gefotografeerd worden. Maar zelfs zulke foto’s zijn blijkbaar toch nog niet perfect genoeg.

 

Bergman toonde een stukje van een film die haar moeder in de jaren 70 maakte als aanklacht tegen het toen geldende schoonheidsideaal. In die film werd gefulmineerd tegen de druk die vrouwen ondervonden om zich op te maken en te ontharen. Ah, wat een onschuldige tijden nog, protesteren tegen je opmaken en ontharen! Tegenwoordig is dat volledig mainstream geworden; zelfs de sterkste vrouwen en strijdbaarste feministes doen het. Ik ook hoor. De inmiddels bejaarde maakster zei droogjes: ‘Ik ben niet zo tevreden met de impact die onze reportage gehad heeft.’ Ze glimlachte er zelfs bij, de wijze maar een beetje trieste glimlach van iemand wie je niets meer wijs moet maken.

 

Vervolgens trok Bergman naar de redacties van een aantal glossy’s, om er de vrouwen aldaar te confronteren met het feit dat toch geen enkele vrouw eruit zag als in hun boekjes. Enigszins voorspelbaar zagen die het probleem niet. Wie zich door die onmogelijke ideaalbeelden niet meer zo gelukkig met haar eigen lichaam voelde, was ‘misschien niet zo slim, of anders nogal beïnvloedbaar’, aldus een blonde medewerkster. Tja, het is nooit de fout van de reclame of de media; dat wisten we toch al lang. Zij weerspiegelen slechts wat er leeft in de maatschappij, nietwaar? Toch raar dat er door bedrijven dan nog altijd zoveel geld besteed wordt aan reclame, aangezien die toch geen enkele impact heeft op wat mensen denken en doen.

 

De voltallige redactie van het modeblad ‘Jackie’, een 10-tal knappe, slanke vrouwen, had voor een reportage in een recent nummer allemaal ‘iets laten doen’ aan hun lijf. Plastische chirurgie dus, van een bescheiden botox-inspuiting tot een heuse borstvergroting. Volgens de hoofdredactrice was iedereen er achteraf uiterst tevreden mee.  Ja, als extra-legaal voordeel kan zo’n liposuctie wel tellen natuurlijk! Ik vraag me of hoe de functiebeschrijving van zo’n Jackie-redactrice eruit ziet: ‘heeft een vlotte pen, voeling met de mode- en lifestylewereld, kan perfect werken met Office, heeft journalistieke ervaring, is flexibel, is bereid om mee te doen aan cosmetische experimenten en ingrepen, A-cup geen bezwaar’; zoiets?

 

Maar dan kwam pas het heavy gedeelte van de documentaire. Bergman trok naar de VS, Californië, bakermat van onze plastische beschaving. Ze bezocht er een van de talrijke schoonheidsklinieken, waar vrouwen van overal hun perfecte maten bijeen kwamen shoppen. Als participerende onderzoeksjournaliste ging Bergman op consultatie bij ene dokter Matlock. Nee, niet de grijze advocaat uit de eighties, maar een zwarte plastische chirurg die duidelijk veel arbeidsvreugde schiep in zijn knip- en plakwerk. Het verdict was ongenadig: haar dijen waren te vet, haar buik ook, de heupen evenzeer, haar taille te breed, kont te klein, borsten te slap, en ze had een dubbele kin die ook niet om aan te zien was. En haar onderarmen waren ook te papperig. Er waren dus nogal wat kosten aan Sunny, een goeie 30.000 $ schat ik. Als klap op de vuurpijl werd ook haar vagina geïnspecteerd, en ja hoor, ook die deugde niet. Een schaamlipverkleining was echt erg noodzakelijk, nu was het maar een rommelig boeltje.

 

Trots toonde dr. Matlock voor- en na-foto’s van zulke vaginale plastische ingrepen bij zijn ‘patiënten’. Meestal ging het over vrouwen waarbij de kleine schaamlippen in mindere of meerdere mate buiten de grote staken. Dat kan natuurlijk niet, dat is toch echt ‘messy’, aldus de dokter. Dus: afknippen die handel, zodat alles netjes opgeborgen is en er enkel een klein proper spleetje overblijft. Klein ja, want de grote schaamlippen worden in een moeite door ook sterk gereduceerd. (Wat is nog het verschil met vrouwenbesnijdenis, vraag ik me af, maar ja, dat zal wel weer een emotionele reactie zijn. Dat deze vrouwen er zelf voor kiezen wellicht.) De Playboy-look heet dat; in pornobladen zie je naar het schijnt niets anders meer. Enfin, veel is er eigenlijk niet meer te zien: een glad, strak onderlichaam, volledig haarloos, zonder lippen en dus ook zonder noemenswaardige gleuf. Zoals een Barbie, echt waar! Sunny Bergman kreeg er zowaar heimwee van naar de jaren ’70, toen de porno-industrie nog echte vrouwen toonde, met rommelige vagina’s en schaamhaar en al.

 

En dan kwam het, wat mij betreft, meest choquerende deel van de reportage: een interview met een licht lispelend meisje van 15, dat ook voor de vaginale plastiek ging. Uit de pornoboekjes had ze geleerd dat ze blijkbaar niet normaal was, met haar zichtbare binnenste schaamlippen. Ze wou er integendeel ‘zoals iedereen’ uitzien, dus op naar Dr. Matlock. Mamalief was er ook bij, en verwonderde zich erover dat de ziekteverzekering hiervoor niet tussenkwam. Ok, het was niet direct een levensbedreigende aandoening (sic), maar men zou toch ook rekening moeten houden met hygiëne en comfort, niet? (Tiens, ik dacht dat je wassen wel een goed idee was voor de hygiëne, maar wat er niet meer is, kan natuurlijk ook niet vuil worden. Wel efficiënt op die manier bekeken.)Maar moeder had er goede hoop op dat de geesten mettertijd wel in de juiste richting zouden evolueren, en dat de ‘aandoening’ waaraan haar dochter leed, binnenkort erkend zou worden.

Vijftien jaar mijn god! Een kind nog, dat enkele jaren geleden nog een meisjesvagina had, en die nu dankzij de goede zorgen van Dr. Matlock terug zou krijgen. De plastieken chirurg himself vertelde dat hij per maand 300.000 § verdiende, dat hij een associé had aangenomen, en dat hij er over 3 jaar mee zou kappen. Hij zou dan hele dagen aan het strand gaan liggen, en bij zijn associé’s af en toe een miljoentje bestellen. Ja, de wereld is aan de ambitieuzen nietwaar.

 

Enfin, ik was dus woést na het zien van deze film. Nee, ik wil geen Barbie zijn! Nee, ik wil geen plastieken foef, geen kinderpoes! Geen gesnij in mijn lijf! Maar mijn hart bloedt voor al die beïnvloedbare jonge meisjes, die gebrainwashed worden totdat ze denken dat dat allemaal normaal is. Wat ben ik nu opgelucht dat ik geen dochters heb.

 

Tot slot, als ode aan de échte vrouwen: L’origine du Monde, van Courbet.

 In your face, Dr. Matlock!

 

De documentaire is te bekijken op www.beperkthoudbaar.info.

23:32 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: de wereld, vrouwen |  Facebook |

07-03-07

Klojo

 Mijn ochtendhumeur verbeterde er deze morgen niet op toen ik volgend bericht in de krant las:

De Vlaamse minister Kris Peeters (CD&V) laat onderzoeken of een verbreding van het Schipdonkkanaal haalbaar is. Met die ingreep wil hij de Zeebrugse haven beter ontsluiten. Voor het pittoreske Damme heeft zo'n verbreding grote gevolgen. Het typische uitzicht van het dorp dreigt te verdwijnen. (...) In het polderdorpje loopt het fameuze Schipdonkkanaal nameljk broerderlijk naast het Leopoldkanaal. Ze kregen in de volksmond de namen 'Stinker' en 'Blinker'. De twee kanalen, met ertussen een brede berm met populieren, vormen ook het typische beeld van het pittoreske Damme. Een beeld dat wellicht zal verdwijnen, want volgens de plannen moeten de twee kanalen één breed, industrieel kanaal vormen.

Peeters heeft dus een studie besteld. Volgens mijn krant werd de haalbaarheid van de verbreding van het Schipdonkkanaal echter in 1999-2001 al eens grondig onderzocht. De conclusie was toen: de ontsluiting van de haven van Zeebrugge gebeurt het best via het spoor of via de zeevaart. Dus NIET langs het Schipdonkkanaal. Maar blijkbaar was deze conclusie niet wat Peeters wil horen, dus wat doen we dan? Ah ja, we bestellen gewoon een nieuwe studie!

Woést word ik daar dus van! Damme is echt een heel mooi en gezellig stadje. Toen Sweety Darling en ik pas een koppel waren, ging onze allereerste uitstap, op een stralende lentedag, richting Damme. Ook later zijn we er nog vaak teruggekeerd met de kinderen, voor een wandelingetje en een lekker hapje. Damme is ook een boekendorp, zo'n beetje het Redu van Vlaanderen. En de kanalen bieden inderdaad een fantastisch uitzicht; je kan er ook de plezierboot nemen naar Brugge, een activiteit die zeker nog op onze to-do lijst stond. Alsook een fietstocht langs het kanaal Damme-Zeebrugge.

Maar nu wil onze zogenaamde 'minister van milieu' (ha, de mop van de eeuw!) dat dus allemaal op de helling zetten. De klojo! Moet dan echt altijd alles wijken voor de heilige koe van de economie?! De verbreding van het Schipdonkkanaal zou volgens de voorstanders natuurlijk ook goed zijn voor de werkgelegenheid. Maar de werkgelegenheid in de toeristische sector zal er volgens mij juist op achteruitgaan. Wie wil immers nog gaan wandelen of fietsen tussen de industriezones?!

 

09:41 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, politiek, de wereld |  Facebook |

01-03-07

recht

Klein berichtje in de krant van vandaag: Advocaat Q voor de rechtbank wegens mensenhandel en verkrachting.

Ik ben er bijna zeker van dat deze advocaat Q dezelfde is als een zekere advocaat Q waarmee ik soms te maken kreeg toen ik nog op het Commissariaat-generaal voor de vluchtelingen werkte. Hij kwam dikwijls voor als raadsman in 'verdachte' dossiers: asielaanvragen van jonge, alleenstaande, knappe meisjes, die allemaal in dezelfde straat in Antwerpen woonden. Naar het schijnt in een niet zo frisse buurt. En die stuk voor stuk een echt flutverhaal hadden: vaag, ongeloofwaardig en natuurlijk zonder enig bewijsstuk.

Niet zo verwonderlijk dat we aan mensenhandel dachten. Advocaat Q kwam trouwens nooit mee naar de interviews, zo slim was hij wel. Van de meisjes zelf kwamen we ook niets te weten. Zelfs als we hen nog eens speciaal uitnodigden voor een gesprek met iemand van Payoke, die hen de beschermingsprocedure voor slachtoffers van mensenhandel uitlegde, losten ze niets. Eén keer zat er wel een pv wegens prostitutie in het dossier, maar ook dat meisje bleef volhouden dat ze door niemand gedwongen werd. Demotiverend, maar wel begrijpelijk. Mensenhandelaars zijn gewetenloze haaien, voor wie iedereen schrik zou hebben.

Brieven naar de stafhouder van de Antwerpse balie leverden ook niets op. Confraters beschermen elkaar, zeker?

Maar nu staat hij dan toch terecht, eindelijk. Als het over dezelfde gaat tenminste. Maar ik denk het wel.

22:43 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-07

Ongemakkelijke waarheid

An Inconvenient Truth

 

Na het werk met de collega's naar An Inconvenient Truth geweest, op mijn initiatief. Ik had hem al eens gezien, maar opnieuw was ik erg onder de indruk. De toestand is echt ernstig. Het is niet vijf, maar één voor twaalf. Als we nu niet dringend in actie schieten, zadelen we onze kinderen en kleinkinderen met een verschrikkelijke erfenis op.

De film is in dat opzicht, ondanks alles, ook positief, en benadrukt wat we kunnen doén aan het probleem van de opwarming van de aarde. Mijn collega's zijn nu niet de meest groene mensen, maar ook zij waren nadien overtuigd dat er wel degelijk een probleem is. Nu, wie dat na het zien van deze film nog ontkent, is ofwel oerdom, ofwel gewoon van slechte wil. We hebben nog wat nagekaart op café, en het deed me echt deugd te merken dat het wel degelijk effect gehad had. Ik voelde me zelfs een klein beetje trots. En Al Gore for president! (Ah nee, dat is al te laat zeker?)

Bij thuiskomst lagen de kindjes al in bed. Kleine Broer was al heerlijk in dromenland; Grote Broer heb ik nog een paar dikke kussen en knuffels kunnen geven. Voor hen doe ik het toch allemaal.

 

P.S.: Mensen, ga zien die film! 't Is niet voor mij, maar voor onze kinderen!

21:41 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (9) | Tags: de wereld, politiek |  Facebook |

25-02-07

8 maart: Internationale Vrouwendag

Internationale vrouwendag - 2007

 

 

Het programma, vooral de lezingen, ziet er heel interessant uit. En het vindt plaats op amper 2 straten van hier. Ik denk dat ik maar eens een dagje verlof neem. Ik mag van mijne man ;-).

14:09 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrouwen |  Facebook |

10-02-07

Vliegen

Richard Branson, de grote baas van Virgin, looft een prijs uit van 25 miljoen dollar voor een systeem dat de uitstoot van CO2-gassen kan stoppen. Mooi toch?

Ik heb er toch mijn bedenkingen bij. Een van de grootste bronnen van CO2-uitstoot, is namelijk het luchtverkeer. Een gezin, dat een heel jaar erg milieubewust leeft, fiets en openbaar vervoer gebruikt, geen wegwerpverpakkingen koopt, sorteert en recycleert, en dan voor de jaarlijkse vakantie het vliegtuig neemt, brengt het milieu meer schade toe dan een ander gezin dat naar niets kijkt maar met de auto op vakantie gaat. Het gaat dus niet om peanuts.

Vliegen is de laatste decennia echter alsmaar goedkoper geworden, onder meer door lagekostenmaatschappijen zoals Virgin. Als logisch gevolg wordt er dus veel meer gevlogen, door veel meer mensen. En je kan ze in feite niet eens ongelijk geven. Als je voor hetzelfde traject én sneller ter plaatse bent én bovendien nog eens veel minder betaalt dan met de trein bijvoorbeeld, tja, dan is de keuze inderdaad snel gemaakt. (De laatste jaren ís er voor veel bestemmingen zelfs geen alternatief meer: de internationale treinen zijn, op de hogesnelheidstreinen na, gewoonweg allemaal afgeschaft.)

Door het feit dat er op kerosine, in tegenstelling tot op benzine, géén taksen moeten betaald worden, kunnen de vliegtuigtickets goedkoop blijven, en heeft het vliegtuig een oneerlijk concurrentievoordeel op andere, ecologisch meer verantwoorde, vervoerswijzen. Want geef toe, echt normaal is het toch niet, voor 10 euro naar gelijk welke Europese hoofdstad kunnen vliegen.

En als dan net Richard Branson met zo'n Premie aan komt zwaaien, tja, laat mij dan toe om aan zijn nobele bedoelingen te twijfelen. Wat niet wegneemt dat ik ook hoop dat er snel iemand zo'n wondertechniek vindt, maar ik vrees dat er fundamentelere oplossingen moeten komen: het luchtverkeer moet gewoon omlaag.

In Nederland komt er volgens het nieuwe regeerakkoord een milieutaks van 27 euro op vliegtuigtickets, en ook Leterme zou daarvoor gewonnen zijn. We zullen zien...

 

21:36 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: de wereld, politiek |  Facebook |

05-02-07

Trieste waarheid

Bruno Tobback in De Morgen:

     ' Ik ken de oplossingen voor het klimaatprobleem. Alleen weet ik niet hoe ik daarna nog herkozen raak.'

22:44 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |