07-02-08

Proces of product?

Tijdens een van de talrijke vormingen en trainingen die ik in mijn beroepsleven al heb mogen meemaken (Think: Nolleke van het Eiland), heb ik iets geleerd over managementstijlen dat me tot op heden bijgebleven is.

In de meeste werksituaties en samenwerkingsverbanden is het de bedoeling om gezamenlijk tot een 'product' te komen. Dat kan letterlijk een materieel product zijn, maar ook iets immaterieels zoals het geven van een advies, het behandelen van dossiers of het opleiden van mensen, een politieke tekst. De manager is dan degene die het hele proces om tot dat product te komen, aanstuurt en begeleidt. Sommige managers hebben vooral aandacht voor het eindproduct, de output, andere voor het proces langswaar het product ontstaat, de samenwerking en motivatie van de medewerkers. Idealiter wordt een goed evenwicht tussen de twee gevonden: een goed product via een goed verlopen proces.

Ikzelf ben geen perfectioniste. Voor mij is 'goed' gelijk aan 'goed genoeg'. Uiteraard is het belangrijk dat je resultaat ok is en dat je niet zomaar wat doet, maar persoonlijk vind ik het minstens zo belangrijk dat iedereen die eraan meewerkt tevreden en gemotiveerd blijft en er een goed gevoel bij heeft. Dan liever een iéts minder resultaat dan rücksichtlos op je perfecte einddoel af te gaan zonder rekening te houden met de gevoelens van je medewerkers. Op termijn wreekt zich dat toch. Mensen die niet meer het gevoel hebben van gewaardeerd te worden, die de indruk krijgen dat 'het toch nooit goed is', haken af. En zo verlies je waardevolle krachten die je goed had kunnen gebruiken. Ik heb het helaas al vaak zien gebeuren.

Het is dus een kwestie van evenwicht zoeken, de gulden middenweg. Want anderzijds is het natuurlijk ook niet de bedoeling dat er eindeloos gepalaverd en teruggekoppeld en gemasseerd wordt, opdat er toch maar niemand het kleinste krenkje zou oplopen. Soms moeten er gewoonweg knopen doorgehakt worden. Maar als er over het algemeen voldoende aandacht is voor de mensen, dan wordt dat ook aanvaard.

Deze filosofie geldt volgens mij overigens niet alleen in werksituaties. Ook, en zelfs vooral, in persoonlijke relaties, is aandacht voor het proces onontbeerlijk.

Tot zover deze lezing. 

 

15:18 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, politiek, het leven, psychologie |  Facebook |

05-02-08

Simpel

Is dit nu later? Is dit nu later, als je groot bent? Ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben...

We rijden naar huis. Ik kweel lustig mee met de radio, tot ongenoegen van mijn medepassagiers.

Grote Broer: 'Mama, weet die niet wie hij is?'

'Nee jongen, sommige mensen weten niet wie ze zijn, ook niet als ze al groot zijn.'

'En wie zingt dat?'

'Stef Bos.'

Roept naar de radio: 'JIJ BENT STEF BOS!!'

Voilà.

23:46 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, muziek |  Facebook |

Zeeland

We zaten dus in Zeeland het afgelopen weekend. Mijn moeder is onlangs 60 geworden, en bij wijze van cadeau hadden we haar een verlengd weekend met de hele familie geoffreerd. We, zijnde mijn twee broers en ik, en onze respectievelijke wederhelften.

Zelf wou ze graag naar zee, en om eens iets anders te nemen dan de Belgische, pardon, Vlààmse kust *roloog*, reserveerden we twee huisjes in Port Zélande, Goeree Overflakkee. Twéé huisjes vanwege het verschillend bioritme van mijn broers en wijzelf.

En het is goed meegevallen. De huisjes waren comfortabel en proper, de kinderen hebben zich meer dan behoorlijk gedragen, we hebben gewandeld, gezwommen, spelletjes gespeeld, en goed gegeten en gedronken. Meer moet dat niet zijn.

Zeeland bevalt me overigens steeds meer en meer. Het licht en de lucht. Het water en de zeeën aan ruimte. We'll be back.

zee1

zee3

Veere

23:38 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vakantie, familie, genieten, uitstapjes |  Facebook |

04-02-08

Komt dat zien, komt dat zien!

Terug van een familieweekend in Zeeland, wachtte mij bij thuiskomst een aangename verrassing. Het project, waar we met een aantal mensen al een tweetal weken best veel tijd hadden in gestoken, bleek in zijn finale fase aanbeland en werd voor publicatie vatbaar verklaard: Vlaanderen is weer een nieuwe groepsblog rijker!

Geestig, geweldig, gestoord, gevat, geschift, groots, en vooral, grappig. Althans, dat is de bedoeling. Het Leven zoals het is of zoals het zou moeten zijn.

Jutblogt is de naam. Omdat Kutblogt erover zou zijn. 

Beware, Gentblogt! Volgend jaar winnen wíj de award voor beste groepsblog.

22:39 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bloggen |  Facebook |

31-01-08

Treingedrein

Enkele weken geleden verklaarde ik nog monter dat het pendelen allemaal best wel meeviel, maar zie, het moest er een keer van komen.

De trein van 16.27u. in het Centraal Station komt normaalgezien iets na vijf aan in Gent, zodat ik nog op een deftig uur om de kinderen kan. Normaalgezien dus.

Om 5 voor vijf - ik stond op mijn gemak te lezen in het gangpad, want het toeval wou dat er een treinstel minder was vandaag - hoorden we plots een knal en zagen we gensters voorbij het raam vliegen. Een kabel van de bovenleiding had het begeven. De trein bolde nog even uit en stond toen onherroepelijk stil. Een kapotte leiding leek mij een vrij fundamenteel probleem, dus belde ik onmiddellijk mijn moeder die gelukkig nog in Gent was en toezegde om de kindjes op te halen. Oef. En dan begon het wachten. Er werd omgeroepen wat wij al wisten, en "gelieve ons hiervoor te verontschuldigen". Ik las dan maar rustig verder.

Na een half uur vroeg een sympathieke man die wel zitplaats had, of er niemand eens in zijn plaats wou zitten. Ik nam het aanbod dankbaar aan - het zou immers nog een tijdje kunnen duren. Rond kwart voor zes werd omgeroepen dat er materiaal vanuit Gent zou gestuurd worden om ons te depanneren."En gelieve ons hiervoor te verontschuldigen." Het werd steeds warmer in de wagon, ik was blij dat ik zat.

Om kwart na zes werden de reizigers uit het laatste treinstel (waar ook ik zat) aangemaand om naar de twee eerste treinstellen te gaan; het laatste zou immers afgekoppeld worden. (Wat dus betekende dat het normale aantal reizigers voor vier treinstellen nu in twee moest geraken.) Met de gang vol passagiers was dit geen sinecure, maar na herhaalde oproepen kwam er toch langzaamaan beweging in de massa. Rond half 7 begon ik mee op te schuiven, zo doordacht mogelijk en wanneer het weer strop zat, profiteerde ik ervan om mij nog even neer te zetten.

De oproepen om door te schuiven werden steeds dringender, en steeds meer mensen begonnen er effectief gevolg aan te geven. Om 7 uur was ik eindelijk in het tweede treinstel geraakt - oef!, ik zou niet achterblijven. De sfeer onder de treinreizigers werd steeds joliger. Iemand riep om een schoenlepel, aan Engelse toeristen die naar Brugge moesten werd gezegd dat Gent ook heel mooi was, iemand anders droomde luidop van een frisse sangria. We spoorden elkaar aan om toch maar zover mogelijk naar voor te geraken, en om desnoods op de tafeltjes te gaan zitten. Zo ook ondergetekende. Het was comfortabeler dan recht te blijven staan, en ik had een beter overzicht.

Ik sms-te naar Sweety Darling: 'Zit al twee uur vast'. Hij antwoordde: 'Heb ook vertraging, om ter eerst thuis?' Keep smiling, is ons devies. Ook de NMBS houdt wel van een geintje: 'Er is een zwarte boekentas gevonden vooraan de trein. De eigenaar kan hem daar komen halen.' Algemene hilariteit.

Rond 20 na 7 kwam het verlossende nieuws: het depanneer-materiaal was toegekomen en zou worden aangekoppeld. Eindelijk kwam de trein weer in beweging. Aan een slakkengang van 40 km per uur reden we richting Gent. Er werd ons nog meegedeeld dat het buffet in het station open was en dat we er een drankje konden krijgen, opnieuw gelach alom. En dan waren we er eindelijk. De toffe mensen van de NMBS riepen om dat ze de deuren gingen opendoen. Toch sympathiek hé. Om kwart voor 8 was ik eindelijk thuis. Ik hoop de mensen die niet meer in de eerste treinstellen geraakten, intussen ook.

Ik vraag me wel af of alles tegen morgenvroeg al hersteld zal zijn; het lijkt me sterk. Aangezien ik morgen maar een halve dag ging werken, lijkt het me beter om dan maar helemaal thuis te blijven. En zo zie je maar weer: elk nadeel hep se voordeel.

 

 

22:27 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: ergernissen, afzien, het leven |  Facebook |

28-01-08

De tijger speelt ten dans

Zoals mevrouw Stien het al zo voortreffelijk kwam te schrijven: het avondje uit in Antwerpen gisteren was een waar succes. Schone mensen, lekkere drankjes, opzwepende ritmes, kortom: ambiance! We lieten ons niet kennen en deden lustig mee, zelfs met de koppeldansen. En ik die dacht zelfs als 75-jarige weduwe op een trouwfeest nooit met een andere vrouw te zullen dansen. Ach ja, er was daar toch niemand die mij kende. We waren in form, zoveel is zeker.

Toen Stien mij ook nog zei dat ik er met mijn opgestoken kapsel uitzag als Elisabeth Bennett uit 'Pride and prejudice', was mijn avond helemaal goed. Zelf zag er ze overigens ook stralend uit, in haar fleurige jurkje en met haar kekke rode dansschoentjes aan.

Naast de prijs van "beste danskoppel" hebben we gegrepen, maar volgens mij scheelde het niet veel. Vraag maar aan den Gabriel!

22:36 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: uitstapjes, vriendschap, genieten, muziek |  Facebook |

26-01-08

Schitterend Europa

Het kunstenfestival Europalia staat dit jaar in het teken van de 50ste verjaardag van het verdrag van Rome, waarmee de basis van de Europese Unie gelegd werd. Een van de talloze tentoonstellingen is 'Schitterend Europa', en evoceert meer dan 800 jaar juwelengeschiedenis in ons oude continent.

kroon

Zoals op zoveel vrouwen hebben juwelen ook op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht, en dus trok ik gisteren na het werk naar deze expo. En het ís inderdaad een schitterende tentoonstelling. Middeleeuwse regalia, historische kroonjuwelen, persoonlijke sieraden van talloze heersers, luxueuze geschenken aan minnaars of gunstelingen; de collectie was werkelijk adembenemend zowel qua omvang als qua historisch belang. Diamanten, goud, zilver, parels, edelstenen, email; het was niet al goud dat er blonk maar blinken deed het. Veel van de tentoongestelde objecten speelden ooit een grote symbolische rol als teken van rijkdom, status en macht. Er waren juwelen te bewonderen van o.a. Louis XIV, Napoleon en Sissi, virtuoze staaltjes van edelsmeedkunst en diamantbewerking.

Aan het einde van het parcours was nog een volledige zaal gewijd aan de tiara's van de Europese vorstenhuizen en hoge adel. Ongeveer 15 diadeems in even zoveel vitrines waren er in al hun glans en glorie te bewonderen; in die ene kamer stond zeker voor miljoenen euro's aan diamanten en briljanten bijeen.

Een stuk of vier bewakers stonden aan een 50cm dikke kluisdeur. Langs daar kwam ik weer in de gewone wereld terecht.

 

Naar aanleiding van dit bezoek, zou ik nog eens een stokje willen lanceren. Met de vraag: Wat is jouw favoriete juweel of welk heeft een heel speciale betekenis voor jou, en waarom? Een foto mag erbij. En ik gooi dit stokje naar De Huisvrouw en mevrouw Karbonkri.

22:51 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo, geschiedenis |  Facebook |