03-01-08

Kinderen, kanker en kerncentrales

Over deze 3 K's wil ik het vandaag even hebben.

Uit een recent Duits onderzoek is gebleken dat kinderen onder de vijf jaar 60 procent meer kans hebben op het krijgen van kanker en 120 procent meer kans op het krijgen van leukemie als ze in een straal van vijf kilometer wonen van een kerncentrale. Concreet ging het tijdens de onderzochte periode (1980-2003) om 37 gevallen van leukemie in plaats van de statistisch te verwachten 17.

Een lid van de onderzoekscommissie meent zelfs dat de conclusies nog laag uitvallen; volgens hem geven de data een indicatie van een toegenomen risico op kanker voor kinderen in een straal van vijftig kilometer.

Leuk nieuws voor een klein landje als het onze, waar bijna iedereen wel in een straal van 50 km van een kerncentrale woont.

Deze studie toont nog maar eens aan dat de beslissing van de paars-groene regering tot sluiting van de kerncentrales een goede beslissing was. Al wordt er volop gelobbied om hierop terug te komen.

Twee vragen voor de voorstanders van kernenergie:

Hoeveel kinderen met kanker is kernenergie u waard? Meneer Verwilghen, meneer Peeters, meneer Dedecker?

En mogen het dan de uwe zijn?

18:12 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: politiek, de wereld, kinderen |  Facebook |

01-01-08

Nog een nieuw jaar

Deze blog is vandaag immers jarig! Exact een jaar geleden ben ik ermee begonnen, een beetje zenuwachtig, en benieuwd of ik het zou volhouden. Of ik genoeg blogstof zou hebben, en de nodige discipline om hem bij te houden.

De discipline is vrij goed gelukt; of het ook allemaal zo interessant was en het bloggen waard, is een vraag die ik voor één keer expliciet aan jullie stel, beste lezers. Jawel, voor heel even kan u deze blog beoordelen, hier rechts bovenaan, en doe het gerust meedogenloos eerlijk. Behalve punten, mag u ook feedback geven via de commentaren.

Ik ben benieuwd...

21:54 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: bloggen |  Facebook |

Wensen

Schoonste eindejaarswens die we gekregen hebben (merci, B.):

Ze overdonderen ons

Met nieuwe heiligen, prikballonnen.

 

Klatergoud, platvloers, niet om aan te zien.

Ik loop door winkelstraten

Vol lichtjes, lampjes, kaarsjes, fuifjes en foefjes

De hele zwik

En merken die willen dat we betalen

De kerstwaanzin

De pluim in het gat.

 

Dan kom ik thuis

Mijn knuffelbeertjes

Warm nest

Praten over een huisje bouwen, toekomstmuziek.

Ik lees de krant

Vriend zet stap vooruit in wetenschap

Ik tokkel gitaar

En kweel mijn liedjes luid

Ik ga op café

De fanfare, een schouderklop

Een oude kennis, een schuine mop

En opnieuw naar huis

Gelukkig zijn.

 

De vorige alinea wens ik jullie toe

De rest is plastiek.

Ik kan mij er enkel bij aansluiten. Gelukkig 2008, allemaal!

21:37 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap |  Facebook |

31-12-07

Stok II

Amai, eerst een heel jaar niets, en nu al het tweede op 1 dag! Allee vooruit.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?

In chronologische volgorde: juffrouw (voor de klas dus), dokter en advocaat. Ah ja, en beroemde filmster natuurlijk.

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?

Juriste. Soms denk ik wel eens het verkeerde beroep, maar anderzijds kan ik er wel veel kanten mee uit.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?

Slank, met weelderige lange lokken en grote borsten. Als een beroemde filmster dus.

Hoe zie je er nu uit?

Het slank-gedeelte klopt.

Hoe zag de man/vrouw van je dromen eruit als puber?

Geen idee, ik vond het uiterlijk totaal niet belangrijk. Hij moest wel lief, trouw en slim zijn. En geëmancipeerd natuurlijk.

En wat is het in het echte leven geworden?

Ongeveer wel zoals in mijn dromen. En zijn looks mogen er zelfs ook best zijn.

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?

Minstens twee, op een bepaald moment zelfs vier. En ik wou een jonge mama zijn, dus vanaf mijn 24-ste of zo.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?

Twee zonen, op mijn 28ste en net-niet-31ste. En daar zal het, behoudens zeer onvoorziene omstandigheden, bij blijven.

Wat was als kind je lievelingseten, en wat lustte je totaal niet?

Kip met frieten en appelmoes, en spaghetti. Ik lustte geen witloof, prei, schorseneren, andijvie, champignons, asperges, rolmops, koude patatten met mayonaise, rode bieten, soep met brokken, lever.

Lust je dat nu nog niet, of heb je andere favorieten?

Champignons en asperges vind ik nu héél lekker, van de rest moet ik nog altijd niet hebben. Mijn favoriete eten is nu scampi en andere zeevruchten, lamskoteletjes, en nog steeds frieten en spaghetti.

 

En omdat het ene plezier het andere waard is, geef ik dit stokje door aan mevrouw Gewikt en Gewogen, en mevrouw Stien. Gelukkig nieuwjaar! 

 

09:16 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bloggen |  Facebook |

30-12-07

Stokje

Help, ik word hier langs alle kanten met stokken bekogeld! Virtuele gelukkig, oef. Ok, komt ie.

Drie bands of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?

De Nederlandse comédienne Katinka Polderman, in het voorprogramma van de Schedelgeboorten: lijzig maar hilarisch!

Absynthe Minded, op de Gentse Feesten: swingend als de beesten, ambiance!

En op de valreep, en met veel sympathie voor mijn collega Klaas: Yevgueni, Nederlandstalige muziek met wreed schone teksten.

Ook een paar herontdekkingen: The Scene, Boudewijn De Groot en George Michael. Aaaah, jeugdsentiment!

Drie dingen die ik heb gehoord, meegemaakt..., en die me altijd zullen bijblijven?

Het verrassingsverjaardagsfeestje van vriendin Ann heeft mij zeer aangenaam, eh, geplezierd; dit teken van ware vriendschap zal me altijd bijblijven.

De impact die het internet op mijn persoonlijk leven kan hebben, zowel positief als negatief. Veel lachen, je ergeren, boos worden, verdrietig, nieuwe vrienden maken, een boost voor het sociaal leven, een oude bekende terugvinden die weer twijfels oproept…

En tja, ik kan er niet onderuit: het tegenvallend verkiezingsresultaat in Vlaanderen met opnieuw een ruk naar rechts, de onverschilligheid van de meeste mensen voor de allergrootste bedreiging waarmee we geconfronteerd worden: het klimaatprobleem.

Drie (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan? 

 

Ik heb voor dit onderdeel de hulp van Sweety Darling ingeroepen, maar desalniettemin kom ik maar aan 3 relatief kleine blunders:

 

1)      Mijn eerste stappen met de mooncup waren geen onverdeeld succes, maar de blunder stak hem vooral in het feit dat ik dit gesukkel op het www geopenbaard heb *dikke roloog naar mezelf*.

2)      Bij het schilderen van het houtwerk van de livingramen, hadden we de vensters mooi afgeplakt met tape. Die we lieten hangen voor de tweede ‘couche’. En die er nu nog altijd hangt, helemaal vastgekoekt.

3)      Het aannemen van de wandelende takken eind vorig schooljaar, mag beslist ook onder blunder gecatalogeerd worden.

 

Drie dingen die me heel stiekem ongelooflijk trots maakten?

 

Echt stiekem is het niet, maar ik blijf ondanks alles toch vreselijk trots op mijn kinders. Ze zijn geweldig, in alle betekenissen!

Ik ben ook wel trots op het feit dat ik, in plaats van verder te vegeteren, het klaargespeeld heb om een nieuwe job te versieren, en daartoe zeer proactief te werk ben gegaan.

En tenslotte ben ik wel een beetje trots op het volhouden van deze blog, die overmorgen precies 1 jaar oud wordt!

 

 

Hèhè.

 

Ik gooi de stok door naar Els Keytsman, Eve en Brompot. Apporte!

17:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bloggen |  Facebook |

29-12-07

Knoeiers in de Brico en British Vision

british vision
 

Tenzij je de laatste maanden op zoek was naar Osama bin Laden in de bergen van Pakistan of zo, kan je ze onmogelijk gemist hebben, de tentoonstelling 'British Vision' in het Museum voor Schone Kunsten. Een overzicht van twee eeuwen Britse schilderkunst. Waar men ging langs Vlaamsche wegen, kwam men de affiche tegen. Mijn liefste wou al lang eens gaan, en nu de kindjes op logement bij oma waren, moest het er eens van komen.

Maar, calvinisten als we zijn, vonden we dat we toch ook eerst Iets Nuttigs moesten verrichten, iets wat we ons met het kroost erbij ontzien wegens veel te lastig. Zoals naar de Brico gaan bijvoorbeeld om, jawel, spaarlampen, nieuwe verlichting voor de bureau en een op maat gezaagde plank voor in het waskot. Wij zijn allebei niet van de handigsten (understatement!), dus naar een doe-het-zelf-zaak gaan is voor ons een ware onderneming. Edoch, alles verliep vrij voorspoedig op een gebroken lamp en enkele kletterend neervallende plankensteunen na. De Brico-adviseurs keken ook wel wat verbaasd/meewarig toen ik vroeg of zij onze plank ook thuis konden komen installeren, waarop we snel maar waardig verklaarden dat we het zelf wel zouden doen. O ja, volgens mij zit er nog toekomst in een spin-off van de "Jeanetten in de Gamma".

Dan naar British Vision dus. Er was veel volk, maar niet te veel om de kunstwerken goed te kunnen zien. Ik vond het een rijke tentoonstelling, met veel items, veel variatie en een vrij duidelijke uitleg. Maar ik merkte opnieuw dat er toch serieuze gaten in mijn cultuur zitten, en dat ik de nodige achtergrondkennis mis om een en ander goed te kunnen plaatsen en begrijpen. In de humaniora behoorde ik tot de eerste lichting studenten die in plaats van esthetica informatica kreeg (van dezelfde lerares!), met als gevolg dat Kareltje de Robot voor altijd in mijn memorie zit, maar ik van kunstgeschiedenis weinig kaas gegeten heb. Toch een beetje gefrustreerd dus, na de tentoonstelling. Er is nog veel werk aan de winkel. 

22:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

28-12-07

Naomi Klein

naomi

Wintergasten had Naomi Klein te gast vanavond, de Canadese schrijfster van 'No Logo' en 'The shock doctrine'. Het was een boeiende uitzending, met veel interessante filmfragmenten, door Klein op een rustige en intelligente manier becommentarieerd. Alleen jammer dat Joris Luyendijk, de interviewer, haar nogal vaak onderbrak en ook niet bijster veel empathie en interesse betoonde; of zou dat aan de montage gelegen hebben?

Op het einde stelde hij haar de vraag: 'Veel van de idealisten van de Love & Peace generatie zijn uiteindelijk afgehaakt; ze zijn cynisch geworden of hebben gekozen voor het grote geld. Waarom denk of hoop jij dat het jou anders zal vergaan?'

Goeie vraag.

'Het is een keuze. Een keuze die je elke dag opnieuw maakt. De mensen die afgehaakt hebben om een of andere reden, omdat de anderen sterker zijn of grotere kanonnen hebben of zo, en die cynisch geworden zijn, die moeten elke dag voor zichzelf opnieuw verantwoorden waarom ze afgehaakt zijn. En ze zijn kwaad op de mensen die verder blijven doen. En zo wil ik niet leven.'

 Grote madame, die Naomi Klein.

22:29 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, de wereld |  Facebook |