12-11-07

Zolang hij tanden heeft

'Hé', zei Grote Broer, 'mijn tand zit los.'

Twee seconden later hield hij hem al in zijn hand. Zonder een centje pijn of enig bloedvergieten.

wilde wolf

tand

 

Hij is bijna 7, en was zowat de laatste van zijn klas met al zijn melktanden.

Maar ook kleine wolfjes worden groot.

18:09 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

Chauffage

Hoewel ik een geëmancipeerde vrouw ben, wil dit nog niet zeggen dat ik zomaar alle 'mannen'klusjes doe in en rond het huis. Ik kan die dingen namelijk niet, en ik vertik ze te leren, want eens je iets kan, wordt er van je verwacht dat je het ook effectief doet. In die val trap ik niet, oh nee.

Zoals een groot politicus echter ooit zei: 'Principes zijn als scheten: je houdt ze zo lang mogelijk op, maar als het niet anders kan, laat je ze gaan.' Aangezien mijn liefste, hoewel behept met talloze kwaliteiten en best wel van goede wil, echt niet handig is, moet ik bovengenoemd principe willens nillens wel af en toe loslaten.

En zo kwam het dat ik deze middag voorzien van schroevendraaier en hamer onvervaard richting badkamer trok. Sinds het einde van de zomer hadden wij immers gemerkt dat de verwarming daar niet aansloeg. Tot nu toe hadden wij ons dan maar in de kou gedoucht, maar dat kon niet blijven duren. Een tijdje geleden had ik de loodgieter hieromtrent gebeld, en in een nogal overmoedige bui (en om een wekenlange wachttijd, 20 herinneringstelefoons en veel ergernis te vermijden) gevraagd of ik het probleem zelf niet kon oplossen, en zo ja, hoe. De uitleg klonk redelijk simpel, ik zag het nog wel zitten. Maar zoals zo vaak ten huize Virginia, werd de uitvoering van deze klus op de lange baan geschoven wegens veel andere drukke bezigheden en geen zin op momenten dat het wel had gekund. Tot vandaag dus.

 De instructies volgend, haalde ik de chauffageknop eraf. Daaronder zou ik een pinnetje aantreffen, dat hoogstwaarschijnlijk vast zat en waardoor de chauffage dus niet meer aansloeg. Ik moest wat tikjes tegen het pinnetje geven om het weer los te maken, en daarmee zou het opgelost zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Na enkele tikjes hoorde ik al water stromen. Hoera, dat ging vlot. Beneden de thermostaat wat hoger gezet om te zien of het ook effectief zou opwarmen, en jawel! Nu nog enkel de knop er weer opzetten. Hum, dat ging niet zo gemakkelijk. Rond de knop zat een soort ronde klem, die vastgeschroefd was met een vijsje. Ik draaide en duwde, maar wat ik ook probeerde, het lukte me niet de twee uiteinden weer aan elkaar vast te maken. Waardoor de knop er ook steeds weer afviel. Ondertussen werd het me letterlijk heet aan de vingers, want de chauffage was intussen al goed aan het branden.

Ik besloot het systematisch aan te pakken, haalde alles er weer af en bestudeerde de onderdelen nauwkeurig. Hé, langs de ene kant van de klem zat een beetje verf. Dezelfde verf als waarmee ik de chauffage een tijd geleden geschilderd had. Logischerwijze moest die kant dus tegen de radiator zitten, het omgekeerde van wat ik al de hele tijd had geprobeerd. Aha, en de gaatjes in de klem waren ook niet gelijk: het ene was vlak, het andere lag een stuk dieper, zodat de vijs er dieper ingedraaid kon worden. Ik zette de klem er omgekeerd weer op, begon te vijzen en - tadaa! - het lukte! De verwarming is gemaakt!

 chauffage

Warme stortbaden zullen voortaan weer ons deel zijn.

Verder heb ik vandaag nog: boodschappen gedaan, gekookt, afgewassen, twee lampen vervangen, lusters afgestoft, gestofzuigd (5x), schoenen gepoetst, popcorn gemaakt en een quiche gebakken. Dit alles met twee kinderen in huis, wegens geen school vandaag. Voorwaar geen slecht begin als halve huisvrouw. Sien en Maria zouden trots zijn.

 

17:51 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: badkamer, huishouden |  Facebook |

Totems

Grote Broer tot Kleine Broer: 'Jij bent Kleine Poema, en ik ben Wilde Wolf, en mama is Rustig Hert, en papa Grote Beer'.

Ik: 'Waarom ben ik een hert?'

Grote Broer: 'Dat is het mooiste bosdier.'

 

't Is toch een schat, mijn Wilde Wolf.

11:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

08-11-07

La Palmen

connie palmen
 

Vandaag was het mijn allereerste kinderloze vrije dag, nu ik halftijds werk. Het voelde een beetje onwennig, zoveel vrije tijd die ik ongestoord naar eigen zin kon besteden. Tal van plannen heb ik al gemaakt om die kostbare uren nuttig te gebruiken, maar deze allereerste dag heb ik uitsluitend voor mezelf genomen.

In de Gentse stadsbibliotheek vindt maandelijks op donderdagmiddag de Paarse Zetel plaats: een lunchgesprek met een auteur of andere personaliteit uit de cultuursector. Vandaag kwam Connie Palmen langs. Van haar boeken De Wetten, De Vriendschap en I.M. heb ik erg genoten, en haar nieuwste roman Lucifer ligt hier klaar, dus daar wou ik zeker bij zijn.

Toen ik - toegegeven, maar net op tijd - aankwam, stond er buiten de zaal echter al een wachtrij van mensen die er wellicht niet meer bijkonden omwille van de brandveiligheid. Ik had echter veel geluk: een (ex)collega van me zat al binnen, en naast haar was nog juist 1 stoel vrij.

Het gesprek was boeiend en geestig. Connie Palmen nam geen blad voor de mond en zei op een franke maar grappige manier wat ze dacht. Een van de onderwerpen die aangesneden werden, was het feit dat ze zelf geen kinderen heeft. Ze stelde dat dat een bewuste keuze was, tegen de natuur en voor de cultuur, voor het schrijven. Dat kinderen een leven van nadenken en schrijven immers in de weg staan, en dat ze dat een kind ook niet wou aandoen.

Een eerbare keuze vind ik. Hoe je het ook draait of keert, het hebben van kinderen vormt inderdaad een beperking op je doen en laten. Ze vragen heel veel tijd en energie, die je bijgevolg niet meer aan andere zaken kan geven. En als je echt helemaal wil focussen op één bepaald doel in je professionele leven, dan gaat dit stukken gemakkelijker zonder kinderen dan met, daar ben ik van overtuigd.

Maar zo zwart-wit als de schrijfster zou ik het toch niet willen stellen. Ook met kinderen is het nog mogelijk je aan 'de zaken van de geest' te wijden. Minder fanatiek en monomaan dan zonder, maar toch. Dat bewijzen toch talloze schrijfsters met kinderen? Anne Provoost bijvoorbeeld, de vorige gaste van de Paarse Zetel, heeft er drie, én ook een succesvolle literaire carrière.

Bovendien, cliché cliché, voegen kinderen ook heel wat aan je leven toe. Akkoord, dat zal zich eerder op het emotionele dan op het cerebrale niveau bevinden, maar is toch minstens zo waardevol. Door het hebben van kinderen verander je ook in zekere mate is mijn persoonlijke ervaring. Door mijn kinderen ben ik warmer en milder, ja, 'meer mens' geworden, durf ik stellen.

En nee, ik zal naar alle waarschijnlijkheid nooit een succesvol auteur of toppolitica worden. Maar of dat aan mijn kinderen ligt, betwijfel ik sterk.

23:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lezen, cultuur en zo, kinderen, mensen |  Facebook |

05-11-07

Wie o wie?

Komende zaterdag stopt Vera Dua met het voorzitterschap van Groen! en geeft ze de fakkel door aan een opvolg(st)er. Maar liefst 6 kandidaten zijn er, 5 mannen en één vrouw. Drie min of meer bekende: een europarlementslid (Bart Staes) en twee Vlaamse parlementsleden en ex-ministers - Jef Tavernier en Mieke Vogels, 3 onbekenden, waarvan 1 oudgediende en notoir belgicist - Ludo Dierickx), 1 veelbelovend jong talent - Wouter van Besien en 1, nu ja, clown - Tom Van Bel. Een beetje folklore mag er ook bij zijn, nietwaar.

Het is de eerste keer in de vele jaren dat ik lid van deze partij ben, dat we zo'n embarras du choix hebben. Voorheen waren er ook steeds verkiezingen, maar in feite altijd met slechts 1 kandidaat. Die het dan ook haalde, zo sympathiek zijn we wel.

Nu zijn er dus minstens 4 valabele kandidaten. Met voor allen pro- en contra-argumenten. Kiezen we voor bewezen ervaring, of juist radicaal voor vernieuwing? Het debat is open, en wordt heden ten dage volop gevoerd op het speciaal geopende discussieforum. Het wordt alleszins spannend.

Mijn prognose? Mieke Vogels. Een straffe madam, die nog lang niet op haar retour is.

 

18:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politiek |  Facebook |

04-11-07

Lief

Vanmorgen om 10u., ik was nét aangekleed maar helaas nog niet geschminkt, ging de bel. Wie kon dat nu zijn, zo vroeg op een zondagochtend? Jehova's, voorbarige 11.11.11.-ers, de buurvrouw die iets kwam lenen?

Niets van dat alles, het was mijn allerliefste vriendin A., fris en fruitig als altijd en al zowat halverwege haar dag schat ik. Met een prachtig herfstboeket, om me succes te wensen op de nieuwe job.

 Lief hé!

20:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vriendschap |  Facebook |

03-11-07

Artiesten

't Zijn twee artiesten, die jongens van ons. Meestal figuurlijk, soms ook letterlijk. De laatste tijd zijn ze ongelooflijk aan het tekenen geslagen. En ja, eigen lof stinkt, en mijn kind schoon kind en dies meer, maar ik vind dat ze dat echt knap doen. Zeg nu zelf:

tekening1

tekening2

Draken, door Kleine Broer.

tekening3

tekening4

Een wolf en prairiehondjes in een hol onder de grond, en een eiland met boomklimmende zwarte panter en zeeslang, door Grote Broer

22:38 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen |  Facebook |