02-11-07

Pokémon, aflevering 357

De Pokémon-manie van Grote Broer is nog steeds niet overgewaaid. Wel integendeel, overal zeult hij zijn kaarten mee, van 's morgens tot 's avonds is hij ermee bezig, en ook Kleine Broer is ondertussen al volledig in de ban van deze monstertjes. En voor de jarige naar wiens feestje Grote Broer vandaag mocht gaan, had hij - hoe kan het ook anders - Pokémonkaarten als cadeau gekozen. De jarige in kwestie was nochtans nog maagdelijk en onbezoedeld op Pokémonvlak. Zijn moeder zal mij voortaan wellicht vervloeken. En mijn zoon wordt persona non grata op kinderfeestjes. Of juist immens populair, dat kan ook.

Vanavond tijdens het badkamergebeuren voor het slapengaan, vroeg onze oudste opeens aan Kleine Broer: "Heb jij al een Vibrava gezien?" Sweety Darling en ik keken elkaar een moment onthutst aan, en schoten daarna tegelijk in de lach. Neen, beste lezers, mijn nageslacht had geen interessante objecten in mijn nachtkastje ontdekt. Vibrava is natuurlijk gewoon de naam van een Pokémon.

Voilà zie, weeral iets bijgeleerd vandaag.

21:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen |  Facebook |

28-10-07

Halloween

Halloween is mijn favoriete feest

Dan ben ik verkleed in een griezelbeest

Met Halloween ben je welkom in de hel

Je krijgt de kriebels, je bibbert uit je vel!

pompoen1

spookhuis

 

heks

pompoenwerpen

pompoenwerpen2

vuur

verhalen

pompoen2

Met dank aan jongemama.

22:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, uitstapjes, genieten |  Facebook |

26-10-07

Afscheid

Het was mijn laatste werkdag in Gent vandaag.

Op deze plek heb ik 5,5 jaar van mijn leven doorgebracht.

bureau1

bureau2

De foto's en kindertekeningen zijn nu allemaal weg, de kasten leeg, de computer opgekuist.

Ik ga weg uit vrije wil en het spijt me niet, maar het blijft toch altijd raar, zo'n afscheid. Niet zozeer het afscheid van de fysieke werkplek, maar vooral dat van de collega's. De mensen met wie ik al die jaren dagelijks heb samengewerkt. Het afscheid verliep hartelijk, en ik heb wel beloofd om af en toe eens langs te komen, maar toch, uit het oog is uiteindelijk ook wel uit het hart vrees ik. We zullen wel zien.

Op naar nieuwe horizonten nu!

Maar eerst lekker een weekje vakantie.

21:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, werk, het leven |  Facebook |

25-10-07

Post!

Grote Broer is een hele week op bosklas. Naar verluidt is hij heel flink en heeft hij het er ontzettend naar zijn zin. Maar wij missen hem natuurlijk wel.

Groot was dan ook mijn vreugde toen ik een kaartje van hem in de brievenbus vond.

kaartje

 

Met op de achterkant, een beetje onhandig maar helemaal zelf geschreven: 'het is leuk in het bos'!

Zijn allereerste brief. Zo wijs.

18:14 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

Feminist

People call me a feminist whenever I express sentiments that distinguish me from a doormat. (Rebecca West) 

 

Trouwe lezers van deze blog zullen wel al gemerkt hebben dat de situatie van vrouwen en de manier waarop over hen gedacht/geschreven/gesproken wordt, een thema is dat me nauw aan het hart ligt. Jawel, ik durf me zelfs ronduit feminist te noemen.

Oh, ik weet het wel, 'feminist' is tegenwoordig een scheldwoord. Het wordt vaak in één adem genoemd met manwijven (al dan niet in tuinbroek), radicale lesbiennes, frigide en gefrustreerde trezebezen, en niet te vergeten, beha-verbrandende mannenhaters. Men gebruikt het als strategie om van de voorvechters van 'de vrouwenzaak' karikaturen te maken, en dan des te gemakkelijker deze karikaturen aan te vallen, in plaats van op de inhoudelijke argumenten in te gaan. En de tactiek werkt, want onder de hedendaagse vrouwen is er slechts een minderheid die zich nog feminist wil noemen. 'Ik ben wel geëmancipeerd, maar geen feminist!' Hoe vaak heb ik dat al niet gehoord?

 

Maar wat is eigenlijk het verschil tussen die twee? Feministen zijn niét de karikaturen die men ervan maakt, maar gewone vrouwen (en mannen) die vinden dat vrouwen en mannen gelijk(waardig) zijn, en dezelfde rechten, plichten en kansen moeten krijgen. Die oog hebben voor de concrete situatie van vrouwen, die, behalve bij ons in het westen – meestal tenminste -, verre van rooskleurig is. Die die situatie willen helpen verbeteren, door politieke actie, vorming en opleiding, en concrete hulp. Die solidair willen zijn met vrouwen die, net door hun vrouw-zijn, geen volwaardig en menswaardig leven kunnen leiden. En zo zijn er jammer genoeg nog heel veel.

Wat een monsters toch, die feministen!

 

Het is waar dat wij vrouwen het hier in het westen al bij al vrij goed hebben, en de Grote Strijd gestreden lijkt. Dit is echter een zéér recente situatie; amper 100 jaar geleden stonden we nog nergens. En het is dankzij de feministen van de 20ste eeuw dat we zover geraakt zijn, dat we stemrecht hebben, verkiesbaar zijn, ons eigen geld kunnen verdienen, ons eigen vermogen kunnen beheren, werk en gezin kunnen combineren, en baas zijn over ons eigen lichaam. Ik vind het dan ook van grote ondankbaarheid getuigen om nu schamper en denigrerend te doen over feminisme, alsof het een of andere vieze ziekte is.

 

Eigenlijk begrijp ik niet goed hoe een moderne vrouw met hersens géén feministe kan zijn. Het lijkt me zoiets als een zwarte die voor apartheid is.

   Nog tot 3 november: tentoonstelling over de geschiedenis van het feminisme, in het centrum voor morele dienstverlening te Mechelen.En op 11 november as.: Vrouwendag in de Vooruit te Gent. 

17:56 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vrouwen, politiek, de wereld |  Facebook |

24-10-07

Return to sender

Toen Sweety Darling en ik indertijd gingen samenwonen, was het eerste (en enige) grote meubelstuk dat we samen kochten een set zetels. Een witte leren drie- en tweezit. 'Zeer onderhoudsvriendelijk!', zo verzekerde ons de verkoper, ten bewijze waarvan hij wat cola op de zitting morste, en oh, wonder boven wonder, er zonder enig spoor weer afveegde. Wij waren sterk onder de indruk, en de koop was gesloten.

Tien jaar en twee energieke kinderen later, zijn onze zetels serieus gehavend. Afgeschilferd leer, schilderijen en krabbels met stylo, en een algehele, onverwijderbare grauwsluier maken dat ik mij toch ietwat gegeneerd voel als bezoek er zich in neervlijt. Daar moest iets aan gedaan worden. Nieuwe zetels waren geen optie; dat zou met ons soort kinderen echt weggesmeten geld zijn. Ik besloot dus om zetelovertrekken te zoeken, om de periode tot de kinderen wat groter waren en dus minder schadelijk, te overbruggen.

Bij 3Suisses hadden ze wel wat keuze; ik koos 2 overtrekken die me 1) gemakkelijk in onderhoud leken, 2) niet te duur waren, en 3) min of meer bij ons interieur pasten. Vandaag werd mijn pakje geleverd. Tevreden begon ik mijn zetel in te pakken. Helaas, dit kan toch niet de bedoeling zijn:

miskoop

Het was wel degelijk de overtrek voor de driezit (niet geel, maar gebroken wit), maar, zoals u maar al te goed kan zien: hij is te klein. Zucht. Ik had nochtans de maat genomen, en volgens de productgegevens moest dit lukken. Ik mag heel de santeboetiek dus weer in de verpakking proppen, terugsturen, en van vooraf aan herbeginnen.

Er zijn thans drie opties: het zo laten, en mijn bezoek zonder verpinken verder blijven ontvangen op zetels die de kringwinkel zelfs niet meer zou aannemen. Ofwel een grote plaid bestellen, om er los over te hangen. Met als onvermijdelijk gevolg dat hij meer op de grond dan op de zetel ligt. Of onze gedeelde afkeer overwinnen en toch maar Ikeawaarts trekken voor nieuwe, doch goedkope zetels die maximum een jaar of 10 moeten meegaan. Het wordt nog een zware deliberatie.

 

20:50 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: huishouden, shoppen, ergernissen |  Facebook |

23-10-07

Brief

Sweety Darling kreeg vandaag een brief. Geadresseerd aan *Jan Jansens* (tijdelijk pseudoniem voor S.D.), én met als afzender *Jan Jansens*. 'Huh?', dachten wij, 'wadisdanu?'

Ik laat u even meelezen, beste lezers:

'Dag *Jan*,

Je ziet het goed: dit is een brief vanuit de toekomst. Sterker nog, van jezelf, de *Jan* van over 26 jaar. Vandaag, 17 januari 2033, is het zover: de eerste dag van je welverdiende pensioen.

Gisteren hebben we het tot in de vroege uurtjes gevierd. 't Was echt een geweldig feestje.

Nu, in 2033, wil ik je vanuit het diepst van m'n hart bedanken. Want 26 jaar geleden nam je je slimste beslissing ooit.

Ik herinner het me nog perfect. In je brievenbus lag een kaart van ING. Je las die aandachtig en surfte prompt naar www.ing.be/ikberekenmijnpensioen.

Stokstijf zat je voor je computerscherm. Hoe zou je met zo'n klein pensioentje nu voluit van het leven kunnen genieten?

Wat een geluk dat je toen naar je ING-kantoor ging met je persoonlijke berekening! Dankzij je voorzorgen in 2007, kan ik nu, in 2033, naar een mooi buitenverblijfje vertrekken. M'n nieuwe leven is begonnen!

Trouwens, ik heb dat reclamekaartje teruggevonden. 't Zit bij deze brief. Doe jezelf vandaag een groot plezier: bekijk het goed en surf naar www.ing.be/ikberekenmijnpensioen.

Je zult het je over 26 jaar niet beklagen. En ik kan het weten.

Het ga je goed,

De gepensioneerde *Jan* van over 26 jaar.

PS: Niet vergeten! Haal de dag voor je pensioenfeestje een pakje aspirientjes in huis.'

 

Waar halen ze het zeg??

22:15 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sweety darling |  Facebook |