01-06-07

Bussen IV

Tijdens het bussen vandaag heb ik gemerkt dat An Pierlé, u weet wel, de zangeres met de zitbal, in onze buurt woont. Mijn busronde ging in en rond het Miljoenenkwartier waar, zoals u al vermoedt, veel chique volk woont. Het stikt er van de dokters, architecten, specialisten, professoren en tutti quanti. En er staan echt magnifieke huizen. Het Miljoenenkwartier werd in de jaren '20 van de vorige eeuw aangelegd als kader voor de Wereldtentoonstelling die toen in Gent plaats vond, vandaar dus. 

            

 

 

 

Bij het posten van mijn folder in één van de chique huizen, ontdekte ik iets bizars. In de brievenbus, die in een pilasterke vooraan de oprit zat en die achteraan open stond, lag een grote houten hamer en een zwarte lederen handschoen. Ik dacht direct aan snode plannen van inbrekers! Van nature ga ik immers altijd voor het worst case scenario - de zeldzame keren dat mijn moeder tijdens mijn kindertijd naar een personeelsfeestje of zo ging, stond ik uren aan mijn slaapkamerraam de donkere nacht in te turen, met tranende ogen door mijn pessimistische fantasieën over auto-ongelukken en zo. Pathetisch, ja. Mijn nuchtere geest haalt vervolgens gelukkig meestal wel de bovenhand, waardoor ik alles weer relativeer. Ik heb dan ook niet aangebeld, de politie niet verwittigd of op een andere wijze alarm geslagen.

Maar toch blijft het bizar. Ik heb nog steeds geen plausibele verklaring voor die hamer en handschoen gevonden.

22:36 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: gent |  Facebook |

30-05-07

Schoen, ofte wat een moeder lijden kan

Had iemand mij in pre-kindertijden ooit voorspeld dat ik mij op een zonnige lentemorgen nog eens zou onledig houden met het omspitten van een zandbak, ik had die iemand zot verklaard. Nochtans is dat exact wat ik deze morgen gedaan heb. Het kwam zo:

Vrijdag is Kleine Broer met één schoen uit school teruggekeerd. Oma en opa, die hem afhaalden, hadden nog even gezocht, doch tevergeefs. Voor zover je op de woorden van een 4-jarige mag afgaan, hadden hij en zijn vriendjes hun sokken en schoenen uitgedaan om in de zandbak te spelen, en had één van zijn speelgenootjes zijn schoen begraven. Aaaargh.

Zoals alle ouders weten, zijn kinderschoenen niet van het goedkoopste dat er bestaat, en aldus vatte ik het ferme plan op om koste wat het kost zijn schoen te recupereren. Gisteren en eergisteren was er geen school, het was dus vandaag om doen. Vol goede moed begon ik eraan, daarbij moreel ondersteund (of was het uitgelachen?) door de kleuters van de derde klas, die mijn werkzaamheden door het raam geïnteresseerd gadesloegen. Al ooit eens een zandbak van 3 op 3 meter omgespit? Niet om te lachen, ik verzeker het u.

Praktische geest als ik ben, begon ik met de zijkanten en daar waar het zand niet al te hoog opgetast lag. Daar zag het zand immers er het meest 'bespeeld' uit, dus de kans was mijns inziens het grootst dat de schoen daar ergens verstopt zat.

Na 20 minuten waren de boorden gedaan: frisco- en lollystokjes, vormpjes allerhande en andere troep, maar nog steeds geen schoen. Dan maar aan de hoge, heel erg aangestampte berg in het midden begonnen. Plag per plag deed ik het zand naar beneden komen, maar een schoen vond ik niet. Ik begon al ernstig te twijfelen aan de geloofwaardigheid van het verstop-verhaal, en besloot eens in de vuilnisbakken te kijken. Van kleuters verbaast niets me nog, zeker van de mijne. Ook in de vuilnisbakken (gelukkig) geen schoen. Verder spitten dan maar.

Toen ik alles bijeen al zo'n 40 minuten bezig was, en nog maar op de helft van de zandbak zat, kwam de poetsvrouw bij mij. 'Het is deze toch niet?', vroeg ze, met een schoentje in de handen. Jàààà, het is deze wél! Hij lag gewoon in de klas, blijkbaar. Aaaargh. Enfin, ik was natuurlijk wel blij dat ik de schoen terug had.

Moraal van het verhaal: ga àltijd eerst voor de gemakkelijkste oplossing, en doe pas moeite als het echt niet anders meer kan.

09:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen |  Facebook |

22-05-07

Geld II

Grote Broer: ‘Ik hou van centen!’

Ik, lichtjes gealarmeerd: ‘Maar je weet toch dat geld niet gelukkig maakt?!’

Grote Broer: ‘Maar je kan er dingen mee kopen, en daarvan word je wel gelukkig!’.

 

Tot zover onze anti-materialistische opvoeding

22:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

21-05-07

Metafoor, ofte: Moeder waarom werken wij?

 

Stel:

Je hebt een kind dat de jaren des onderscheids al bereikt heeft, maar dat, zoals alle kinderen, graag grenzen uittest. In de kast staat een snoeppot. Je hebt je kind echter klaar en duidelijk verboden om daar zelf snoep uit te halen.

Dag 1: Je betrapt je kind met zijn hand in de snoeppot. Omdat hij hem nu toch al vast heeft, neem je het snoep niet af, maar zeg je streng dat hij weet dat dat niet mag, en dat hij het nóóit meer mag doen. Je kind smikkelt de wederrechtelijk verworven snoep lekker op.

Dag 2: Je betrapt je kind opnieuw. Weerom neem je zijn snoep niet af, maar geef je een strenge preek dat hij dat niet meer mag doen. Je kind luistert bereidwillig terwijl hij geniet van zijn snoep.

Dag 3: Zelfde scenario. Opnieuw treed je niet echt op – hij heeft hem nu eenmaal al vast -, maar beperk je je tot een duidelijke vermaning: “Je mag zelf geen snoep pakken. Nooit meer doen hoor!” De dader smult intussen van de buit.

Dag 4, 5 en 6: Idem. Je pakt het snoep nooit af, maar wijst je kind enkel op de regels.

 

Rarara, wat gaat je kind op dag 7 doen?

Juist ja.

En kan je hem ongelijk geven...?

 

21:56 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: werk |  Facebook |

Geheimen en verrassingen

Een tijdje geleden had ik het er hier over dat ik een goede fuif wel eens zag zitten. Tegelijkertijd maakte ik me de bedenking dat ik niet op een verrassingsfuif voor mijn verjaardag van Sweety Darling moest rekenen, zoals ik een paar jaar geleden zelf voor hem georganiseerd had.

Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, en zodoende had vriendin A. het plan opgevat om stiekem een feestje voor mijn aanstaande 35ste verjaardag te organiseren. Omdat zoiets niet simpel is, had ze daarbij de raad en hulp van Sweety Darling ingeroepen.

Mijn liefste kan echter geen geheimen bewaren. De geplande verrassing was dus allang geen verrassing meer. Omdat ik echter dol ben op feestjes, en zeker als ze te mijner ere zijn, en ook omdat ik het nogal sneu vond voor haar, deed ik tegenover A. alsof mijn neus bloedde. Maar ook deze tactiek was buiten Sweety Darling gerekend. Nadat hij enkele weken geleden het verrassingsplan had verklapt tegen mij, heeft hij vandaag zijn verraad dan weer verklapt aan A. Het is me er eentje.

Eén voordeel toch: ik ben er nogal gerust in dat hij mij nooit zal bedriegen. Hij kàn dat gewoon niet, zelfs al zou hij het willen.

En A.: bedankt voor de schone intentie! Het is zo goed alsof ik het gehad heb!

21:37 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sweety darling, vriendschap |  Facebook |

20-05-07

Op de valreep

 

 

Ergens op tinternet vond ik dit:

Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers.
Dus eigenlijk is dit een oproep aan alle onbekenden, aan mijn ouders, mijn ooms en tantes, oud-studenten, verre kennissen, nichten en neven, toekomstige werkgevers en ex-collega’s. Aan alle toevallige passanten en stille aanbidders, aan de verlegenen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest.

Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest. Klik op het woordje ‘reacties’ onderaan dit stukje en zeg het:
‘Ik lees mee’. Liefst met (schuil-)naam. Eventueel voorzien van hobby’s en andere geheimen.

Vandaag gaat namelijk de officiële Ontlurkingsweek van start. Op initiatief van ondergetekende en Yuri Maanzand staat deze week in het teken van het uit de schulp lokken van stille meelezers, de zogenaamde lurkers. Voor meer uitleg over lurken, zie hier het stukje in Wikipedia over lurkers.

Weet u niet of u een lurker bent? Welnu, dat is gemakkelijk na te gaan. Leest u mijn weblog of andere weblogs zonder u ooit te mengen in de reacties? Vindt u reageren stom? Weet u niet eens hoe dat moet, reageren?
Grote kans dat u een lurker bent.

In dat geval: doe mee! Licht een tipje van de sluier op! Aaaaaaah?
Mijn dank is groot.

Aan andere webloggers: neem dit initiatief over. Doe mee aan de ontlurkingsweek.

Bij deze. Grijp deze kans om u te outen! Ik ben benieuwd.

22:44 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: bloggen |  Facebook |

Macho II

Kleine Broer (again): ‘Meisjes zijn stom!’

Ik, benieuwd of ik nog altijd aan zijn keihard oordeel zou ontsnappen: ‘Maar allee, en mama dan? Vind je mij ook stom?’

‘Nee, ik vind jou lief!’

 

Van mij mag hij meisjes nog heel lang stom blijven vinden.

21:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |