20-05-07

Zee

We zijn voor het verlengd weekend naar zee geweest. Vier ganse dagen! Maar 't was plezant. Geen werk, geen vergaderingen, geen campagne, geen internet *grijns*, alleen een mama en een papa en twee kindjes.

De kindjes hebben zich - relatief - goed gedragen, veel op het strand en in speeltuinen gespeeld, in trapautootjes gereden, meegewandeld, in papa's nek gezeten, honderden insecten gevangen, leven in de brouwerij gebracht op talloze terrassen en ons telkens veel te vroeg wakker gemaakt. Hen met twee op 1 kamer laten slapen, dat is erom vragen natuurlijk.

Maar zelfs vrienden E. en G., die met hun schattige dochtertjes - meisjes, dus automatisch rustiger - langsgeweest zijn, zeiden dat Grote Broer toch wel wat kalmer geworden was. Of zou dat slechts uit medelijden geweest zijn? ;-) Ook het bezoek aan Seafront is goed meegevallen; vooral de Russische onderzeeër vond ik indrukwekkend. 75 man gedurende 3 maanden op zo'n kleine oppervlakte, gezond kan dat toch niet zijn!

Enfin, het was dus leuk. Maar we zijn nu wel een beetje moe. Eigenlijk zouden ouders na elke schoolvakantie nog een extra dag verlof moeten krijgen. Om te recupereren.

21:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, vakantie, uitstapjes |  Facebook |

14-05-07

En verder...

Overigens staat iemand om zijn extreme braafheid prijzen gelijk met iemand het predikaat van verregaande imbeciliteit opspelden.

Johan Anthierens.

 

De mensheid is geen dappere zoogsoort. Men houdt zich gedeisd en verschanst zich achter onverschilligheid.

Léo Ferré.

 

Luciditeit is een ziekte waarvan je eenzaamheid krijgt.

Johan Anthierens.

22:05 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofie, mensen |  Facebook |

Lezen = leren = leven

Gesprek tussen Ischa Meijer en Connie Palmen:

-         Hij heeft na ’40 nauwelijks boeken gekocht. Toen is hij opgehouden met leven.

-         Met leren misschien.

-         Dat is hetzelfde.

 

19:55 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lezen, het leven |  Facebook |

13-05-07

Gruwelijke moederdag

Nee niet voor mij, wees gerust, maar voor een mede-moeder. Het wordt een keizielig verhaal, dus hou de zakdoeken maar in de aanslag.

Na een vrij geslaagde moederdag - uitslapen, versgeperst fruitsap, koffiekoeken, knutselcadeautjes (een kaartje versierd met een kralenketting van Kleine Broer, allerhande zelfgemaakte badproducten van Grote Broer, de bruisbal is al verbruikt door mijn kinders), brunch, bloemen en taart voor mijn eigen moeder, etentje, enfin, u kent het wel - reden we van het restaurant terug naar huis.

Er was wegomlegging, waardoor Sweety Darling een beetje de kluts kwijt was en daarom nogal traag reed. Gelukkig maar: opeens besloot een vrouwtjeseend gevolgd door twee van haar kuikens vlak voor onze wielen de weg over te steken. Sweety Darling kon nog bijtijds remmen voor dit prille gezinsgeluk. De auto die ons juist op dat moment voorbijstak spijtig genoeg niet.

Moeder de Eend vloog in een wolk van pluimen de lucht in, en kwam een beetje verder in de berm terecht. Ze leefde nog, maar zag er versuft uit. Ge zoudt voor minder natuurlijk. De kuikens fladderwaggelden in paniek naar haar toe.

Wij, met onze twee kleine dierenvriendjes achterin, waren ook nogal van onze melk en wisten niet goed wat doen. Omdat het al laat was, de jongens erg moe en Grote Broer morgen op schoolreis vertrekt, reden we toch maar door. Achteromkijkend zag ik nog net hoe twee wandelaars zich over de eend ontfermden, en de wegpiraat maakte blijkbaar ook aanstalten om terug te keren. Oef, het schuldgevoel minderde al.

Grote Broer vond het vooral heel spannend en was er nogal gerust in: 'Maar die mama-eend is toch niet dood?' Ik mompelde iets van 'misschien gekwetst vanbinnen', waarop hij enthousiast verkondigde: 'Dan ga ik morgen op school vertellen dat we een gewonde eend gezien hebben!'

Minder spectaculair dan een dode eend, maar toch nog interessant genoeg.

23:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dieren, kinderen |  Facebook |

12-05-07

Telefoon

Wegens al op van half 7 (morgen mag ik pas uitslapen) na een te korte, onrustige nacht, en na een hele dag te hebben doorgebracht met de schoonfamilie, ínclusief luidruchtige schoonbroer F., was mijn pijp deze avond nogal uit. Het enige dat ik nog zag zitten, was lui in de zetel voor de tv hangen of nog een beetje in een boek lezen.

Maar daar ging de telefoon. Grote Broer nam geroutineerd op. 'Het is voor u mama.' Shit. 'Wie is het?' 'Ik weet het niet.'

Het bleek A. te zijn, een vriendin uit de humaniora die ik jaren uit het oog verloren was maar die de laatste jaren af en toe terug contact opneemt. Voor enquêtes en zo. En ook om mij uit te nodigen op haar huwelijk, dat moet ik toegeven.

Soit, A. dus. Aangezien het sinds dat huwelijk geleden was dat ik haar nog gesproken had, verbaasde haar telefoontje mij enigzins, doch ik liet niets merken. Ze vroeg geïnteresseerd hoe het met me ging, en met de kinderen, en met het leven in het algemeen. Ik vind het altijd nogal moeilijk om op zulke vragen te antwoorden aan iemand met wie ik lang geen contact gehad heb. Om de kleine details van alledag te vertellen (genre: Grote Broer is gisteren naar de kinderboerderij geweest, Kleine Broer heeft in de bloembakken op school geplast, we gaan donderdag voor een lang weekend naar zee), is de band te los, dus meestal blijft het bij een vaag 'goed, maar wel nogal druk af en toe'. Op mijn beurt informeerde ik naar haar leven, haar baby en de gezondheid. Wat ongeveer dezelfde antwoorden opleverde. Enquêtes deed ze al lang niet meer, tot mijn opluchting.

Toen viel er een ongemakkelijke stilte. En dan kwam het natuurlijk, de reden van het telefoontje. A. en haar man hebben blijkbaar een bijverdienste met de verkoop van voedingssupplementen en dergelijke, en momenteel zijn er zeer interessante 'incentives' om extra klanten te werven.

Nu heb ik eigenlijk een bloedhekel aan commerciële telefoontjes; ik wijs die dan ook altijd zeer resoluut en zelfs nogal bot af, maar als het iemand is die je persoonlijk kent, dan gáát dat niet hé. Gelukkig kon ik naar waarheid zeggen dat wij nooit voedingssupplementen, vitamines of dergelijke nemen, dat wij dat nog nooit gedaan hebben, en dat in de toekomst ook niet van plan zijn. Verse soep, vers fruit en groente, dat volstaat hier ten huize Virginia. Maar dat ik, móchten we ooit van gedacht veranderen, als eerste aan haar zou denken.

Daarmee was het telefoontje op een stijlvolle manier afgehandeld. Maar ik blijf ze vervelend vinden, dergelijke verkoopspraktijken.

11-05-07

Moederdag

Zondag is het dus moederdag. Ook Sweety Darling had er iets van opgevangen, waardoor zich zonet het volgende gesprek ontspon:

 

- Zoetje, in verband met zondag hé: verwacht jij nog iets anders dan bloemen eigenlijk?

- (verbaasd) Maar allee, wat voor een vraag is dat nu?

- Awel ja, ik ga je zeker bloemetjes kopen, maar is dat dan genoeg?

- (Nog steeds verbaasd) Dat moet je toch zelf weten. Daar antwoord ik zelfs niet op.

- Ja maar, ik wil het goed doen. Je had graag nog eens een juweeltje gehad, hé? Nu had ik gedacht van er eentje te kopen voor moederdag en je verjaardag samen. Wat vind je daarvan?

 

Mannen en romantiek!

 

21:04 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sweety darling |  Facebook |

Slecht nieuws

Het gaat niet goed met collega B. Al maanden is hij afwezig.

Kanker.

 

Het begon met een gezwel in zijn knie. Dat werd operatief verwijderd. Tevergeefs, zoals later bleek. Uitzaaiingen.

Nu zitten de uitzaaiingen al tot in zijn longen. Enkel een zeer zware chemokuur biedt nog een waterkansje. Daarna blijft enkel nog pijnbestrijding over.

B. is vooraan in de dertig. Hij heeft twee jonge kinderen: eentje van tweeënhalf, het jongste van januari ll.

 

Sommige dingen vallen gewoon niet te relativeren.

19:20 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: het leven |  Facebook |