08-05-07

Niemands meester, niemands knecht

Anthierens - Ooggetuige

 

Sinds een week of twee ben ik aardig in de ban van Johan Anthierens, de schrjiver/journalist die intussen al een paar jaar wijlen is. Elke dag lees ik een paar stukjes uit ‘Ooggetuige’, de postume bloemlezing uit zijn journalistieke werk. En wat ik lees, bevalt me mateloos.

 

Eerst en vooral is Anthierens gewoon een hele goede schrijver, die onze taal op een spitse en persoonlijke, creatieve manier gebruikt om zijn gedachten en meningen de wereld in te sturen. Hij gebruikt daarbij woorden, termen en dubbele betekenissen waaraan ik in de verste verte niet zou denken, maar die telkens zó raak zijn. Er is duidelijk over nagedacht, maar toch klinkt en leest het allemaal zo vloeiend alsof de zinnen zo uit zijn pen rolden.

Bovendien kan ik me heel vaak vinden in hetgeen hij verkondigt.

 

Maar bovenal is het zijn toon en stijl waar ik echt van geniet. Niet vrijblijvend, niet licht-ironisch of badinerend, niet verstandig ‘enerzijds-anderzijds’, niet beschouwend, relativerend of nuancerend, niet staatsman-achtig, neen, Anthierens maakt zich kwààd, is oprecht verontwaardigd of misnoegd over alles wat scheef loopt (liep? loopt!) op onze morzel gronds. Hij uit zijn woede met passie, beschouwt het als zijn heilige plicht om zijn verontwaardiging te delen met wie het horen wil, in de hoop zijn lezers en passant een geweten te schoppen of het in het beste geval te helpen onderhouden. Een man naar mijn hart, kortom.

 

‘Ooggetuige’ is een vitaminekuur van ruim 700 bladzijden. En daarna is er nog ‘Leve mij’, de verzameling van zijn persoonlijke teksten. Zalige vooruitzichten!

22:53 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mensen, lezen |  Facebook |

07-05-07

Planckendael

Sweety Darling is dus gisteren, tijdens mijn luilekkerdag, met de jongens naar Planckendael geweest. Hij werd daarbij vergezeld en ondersteund door Oma, Nonkel S. en Tante J., dus nee, ik voel mij niet schuldig.

De afgelopen 4 jaar ben ik al naar meer dierentuinen en -parken geweest dan in mijn hele kinderloze leven samen; ik had het dus wel een beetje gezien en liet de eer en het genoegen aan mijn liefste, van wie Grote Broer de dierenliefde geërfd heeft.

Al weken op voorhand was deze aan het aftellen; bij het opstaan luidden zijn eerste, nog slaapdronken woorden steevast 'Nog zoveel keer slapen en we gaan naar Planckendael!' Hij verheugde zich er vooral op om de wolven te zien, want die hebben ze in de Zoo niet, hij maakte volop plannen om alle dieren te fotograferen met ons nieuwe digitale toestel, hij stak al potloden en papier in een rugzak zodat iedereen zijn of haar lievelingsdier kon tekenen. Om maar te zeggen dat hij er écht, écht naar uitkeek.

Bij mijn thuiskomst gisteravond, werd ik dan ook dolenthousiast begroet met een levendig verslag van de uitstap en moest ik onmiddelijk, direct, maintenant, tout-de-suite kijken naar de genomen foto's. Die ik uiteraard uitbundig bewonderde.

Ik heb zo'n licht vermoeden dat het niet ons laatste zoobezoek zal geweest zijn...

23:08 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, dieren |  Facebook |

Uitnodiging

Leuke uitnodiging in onze mailbox:

"Kameraden en andere verworpenen der aarde,

Nu ik me heb overgegeven aan het grootkapitaal en lid ben geworden van
het gild van de grootgrondbezitters, nodig ik u uit om deze vorm van
ultiem verraad aan de proletarische zaak met mij te komen vieren op een
heuse housewarming-brunch.

U wordt op zondag 13 mei 2007 vanaf 10u30 verwacht in de Adam Smithstraat G7 in Sint-Martens-Latem, alwaar u zult vergast worden op de talrijke geneugten die de vrije markt ons te bieden heeft. Uw oude vormen en gedachten zullen sterven bij de aanblik van al dat lekkers dat een onzichtbare hand voor u zal klaargezet hebben.

Mee te brengen: uw favoriete koffiekoek van bij uw favoriete bakker.

De bourgeois onder u die al in een verder gevorderd stadium van het
kapitalisme verkeren en zich enkel nog met per SUV of cabrio doorheen de stadsjungle wagen, moet ik waarschuwen dat er hier op zondag een
proletarische markt doorgaat waardoor er hier geen enkele plaats zal te
vinden zijn om uw trouw vervoermiddel achter te laten. U hebt twee
mogelijkheden: u verlaagt zich tot een trip per trein/tram/bus/fiets om
tot hier te geraken, of u parkeert zich op de Carpoolparking aan de
afrit van de E17, alwaar u met luxeautocar en volledig op kosten van onze veel te vette staat naar het marktplein van Sint-Martens-Latem zult gevoerd worden. Van daaruit scheiden u nog slechts enkele stappen
van mijn herenhuis."

Het is een hele tijd geleden dat we onze gastheer, die we al jaren kennen, nog eens gezien hebben. We zullen dus zondag, na de obligate feestelijkheden van het hoogfeest der commercie dat Moederdag heet, onze riante villa verlaten om ons naar de house-warming brunch te begeven. In galakledij, dat spreekt.

22:31 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap |  Facebook |

06-05-07

Recept voor een geslaagd onthaastingsweekend

Men neme:

 

-         1 appartement aan zee, voorzien van alle moderne gemakken tot zelfs een Senseo-apparaat en relax-zetel toe;

-         1 lieve en gulle echtgenoot, die u laat gaan, de zorg voor de kinderen op zich neemt en er voor de elvendertigste keer mee naar Planckendael gaat;

-         Een heleboel lekkere dingen, die geen bereiding meer vragen, zoals daar zijn: zeevruchtenpizza, aardbeien, frambozentaartjes, nasi goreng, een fles rode wijn, chocoladebrood, senseo-koffie dus, en natuurlijk CHIPS!;

-         Voldoende leesvoer, in casu het derde deel van de Memoires van Casanova – de frivole Italiaan, zijn Henriëtte en talloze andere minnaressen hebben mij enige genoeglijke uren bezorgd - en I.M. van Connie Palmen;

-         Enkele aangename terrasjes in de nabije omgeving om achter de windschermen van de zon te genieten;

 

Behalve geslapen, gelezen en gegeten (vanmiddag lamsfilet in mosterdsaus met asperges, mmmmm), heb ik dit weekend voor de vorm enkel nog een kleine wandeling gedaan… tot aan het volgende terras.

 

Ik kan dit recept van harte aanbevelen voor eenieder die oververmoeid of gestrest is, in het bijzonder aan jonge ouders met een uitbundig kroost zoals het mijne. Mijn batterijen zijn alvast weer opgeladen.

 

21:07 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: genieten, uitstapjes |  Facebook |

04-05-07

Tiny

Tafereeltje op straat deze morgen:

 

Een jonge moeder, een beetje gekleurd en met hoofddoek, duwt een buggy met peuter voort. Het jongetje zit in een boek te kijken, een Tiny. In het voorbijgaan herken ik het plaatje: Tiny en haar broertje die samen de was ophangen. Als ik me niet vergis, komt dat uit het album 'Tiny helpt moeder' of zoiets. De mama spreekt tot haar zoontje: 'Wat is dat, een poes? Ja hé, een poesje...'

 

Een "allochtoon" ventje dat Nederlandstalige boekjes leest over moeder helpen in het huishouden…

 

Glimlachend loop ik verder.

17:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: de wereld, mensen |  Facebook |

03-05-07

Macho

Kleine Broer aan tafel, helemaal out of the blue: ‘Meisjes zijn stom!’

Verbouwereerd vraag ik: ‘Waarom?!’

Antwoord: ‘Daarom. Meisjes zijn stom.’

‘Ben ik ook stom?’

‘Nee.’

‘Maar ik ben toch ook een meisje?’

‘Alleen de andere!’

 

Binnen 10 jaar zal het vermoedelijk omgekeerd zijn, maar vooralsnog vindt mijn zoon mij dus nog best oké. Oef zeg.

18:44 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

02-05-07

Autokeuring, Just Married en Undercover Secrets

Deze ochtend trok ik vol goede moed met een vuile maar hopelijk in orde zijnde auto van 13 jaar oud naar de keuring. Zónder eerst naar de garage te zijn geweest - het was immers pas van half maart geleden. Er was niet al te veel volk, na een 20-tal minuutjes was ik al aan de beurt. De garagist die zich over mijn vehikel zou ontfermen, was heel vriendelijk en vroeg of het mij zou lukken om de motorkap te openen, anders zou hij het zelf wel doen. Du-uh! De benzinedop krijg ik weliswaar niet terug dicht, zodat Sweety Darling altijd moet tanken, maar de motorkap, daar draai ik mijn hand niet voor om.

Terwijl ik daarna langs de kant stond te wachten, zag ik een bekende naderen. 't Is te zeggen, ik kende hem, maar wist niet meer van waar. Dat overkomt me wel vaker, en dat is wreed ambetant, want moet je dan goeiendag zeggen of niet, en zo ja, ga je dan niet in affronten vallen als blijkt dat je toch niet meer goed weet wie je voor je hebt? Ik glimlachte dus een beetje onzeker naar de lange, kalende man met hangsnor, hij lachte vriendelijk terug, en toen viel mijne frank: het was de luidruchtige maar sympathieke vrachtwagenchauffeur uit Peking Express van vorig jaar, hoe heet 'm ook alweer?! Da's wel het vervelende met die 'BV's': jij kent hen wel van zien, maar zij jou natuurlijk niet, en als je hen dan groet komt dat redelijk belachelijk over vrees ik.

Toen werd ik geroepen door 'mijn' garagist. Er was een probleem: mijn linkerkoplamp was kapot. Voor de rest was mijn auto picobello in orde. Verdorie zeg, voor een stomme koplamp mag ik nog eens terugkeren én 9 euro betalen!

Na de keuring heb ik de auto direct binnengedaan bij de garage en ondertussen boodschappen gedaan in de Dehlaize. Daarna naar huis om de patatten te schillen, en dan vertrok ik op een heel bijzondere missie: op zoek naar een bh voor onder mijn mooie, rode doch nogal blote zomerjurk. Deze jurk heeft een vrij diep rugdecolleté, en fijne schouderbandjes, zodat een gewone bustehouder eronder echt niet kan. Ik dus naar mijn vaste lingeriewinkel, in de stellige overtuiging dat men mij daar vast wel zou kunnen helpen. De eigenaresse moest lachen, ik was vandaag blijkbaar al de zoveelste die om 'een bh voor onder een speciaal kleedje' kwam.

Ze toonde mij twee mogelijkheden: oftewel een soort bustier 'Just Married' (misschien wel hetzelfde model als dat van de Maffe Verpleegster), oftewel twee siliconencups die je op je borsten moet 'kleven' en dan in het midden aan elkaar vasthaken. Omdat ik niet al te veel fiducie in dat laatste systeem had (hoé blijven je borsten in godsnaam op een aanvaardbare hoogte?), besloot ik de 'Just Married' te passen. Niet echt meer van toepassing, alhoewel, in het licht van het gouden jubileum dat we hopen te halen, is 7,5 jaar toch nog redelijk 'just married', of niet soms? Helaas, de bustier in kwestie was niet beschikbaar in mijn (bescheiden) cupmaat, dus moest ik een cupje groter proberen. Zoals verwacht: een cupje té groot, maar voor de rest was het wel wat ik nodig had. Mits mijn kleedje met de bandjes goed aangetrokken werd, was er noch bovenaan, noch onderaan iets van mijn 'dessous' te zien. Maar, zoals de verkoopster het diplomatisch uitdrukte, ik miste dus toch wel wat 'volume'.

Niet getreurd echter, dankzij de onvolprezen Trinny en Susannah weet ik van het bestaan van de wonderbaarlijke 'chicken-filets', en ja, die waren ook te verkrijgen. Jochei jochei! De bewuste hulpmiddelen werden bovengehaald, en ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik het merk zag: Undercover Secrets. Dit moest wel voorbestemd zijn. De Undercover Secrets deden alles wat ze beloofden en zorgden voor een mooie, natuurlijk ogende welving. 'Verkocht!' zei ik, en rekende mijn aankopen af, die, dankzij een volle klantenkaart, voornamelijk bijeengespaard met talloze borstvoedings-bh's, nog 22 euro goedkoper werden. Welgemoed en blij van zin keerde ik huiswaarts. Het was alweer een drukke doch vruchtbare woensdagvoormiddag.

20:52 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: trivialiteiten en onbenulligheden |  Facebook |