29-03-07

Geld

Gisteren was Grote Broer ingeschreven voor de speciale woensdagnamiddagactiviteit van school: ze zouden naar het Designmuseum gaan voor een rondleiding en knutselworkshop. 'Leuk voor hem', dacht ik zo, en schreef hem in. Dat ik met één in plaats van twee kleuters ook een iets rustigere namiddag zou hebben, was mooi meegenomen.

Toen ik 's middags Kleine Broer kwam halen, was Grote Broer echter helemaal in tranen. Hij wou ook mee naar huis, hij wou bij mama zijn. Het museum en de workshop zag hij helemaal niet zitten, hij wou mee. Tja, wat doe je dan als moeder. Je zegt je rustige namiddag in gedachten vaarwel, en neemt hem mee. Een laatste poging: 'Mama heeft daar wel al centjes voor betaald; dat is wel een beetje stom dat je nu niet meewilt. Ik had die centjes dan liever aan iets anders besteed', werd heel overtuigend gecounterd met: 'Maar dat is niet erg, mama, want geld maakt niet gelukkig!'

Soms is onze antimaterialistische opvoeding iets té geslaagd...

23:10 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

25-03-07

Allemaal beestjes

Ga naar de homepage

Deze zondag stond in het teken van beestjes. Vriendin A. en ik trokken met onze mannen - elk één welteverstaan, wij doen niet mee aan de nieuwste trends - en kinderen naar het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel. Mijn jongens spraken er al maanden van, en vandaag was dan het eindelijk zover: we zouden naar de dino's gaan kijken!

We wisten spijtig genoeg niet dat de meeste zalen met dinosaurussen wegens werkzaamheden gesloten waren, enkel de Iguanodons van Bernissart waren te bezichtigen. Gelukkig bleken die op zich ook al spectaculair genoeg voor onze jongens (en hebben we wijselijk onze mond gehouden over de rest van de collectie). Er is sowieso meer dan genoeg te zien en te beleven om twee dierenfreaks als de onze te entertainen. De tijdelijke tentoonstelling 'Beestige buren', over alle dieren die je in onze steden aantreft, was heel leuk en erg kindvriendelijk; een echte aanrader voor kinderen vanaf de kleuterleeftijd. En dan is er nog de heel ruime collectie van opgezette wilde dieren. Grote Broer ging direct op zoek naar de wilde katten, hollend door de zalen. 'Leeuw: check, panter: check, caracal: check, wolf: check,...', je zàg het hem denken tijdens zijn race. Oh wat heeft dat kind een korte aandachtsboog en zo weinig geduld! De kreten: 'Wacht jongen!', 'Blijf hier!', 'Kom terug!', 'Waar is hij nu weer?!' waren dan ook niet van de lucht.

In schril contrast met zijn ongedurig gedrag, was de gezeglijkheid van de meisjes in ons gezelschap. Ah, wat moet het zalig zijn om maar 1 keer te moeten zeggen: 'Kom eens hier voor een foto', en direct resultaat te krijgen. Jaja, zulke kinderen bestaan echt! (zei ze met toch wel een tikkeltje jaloezie ;-)).

Nadat we praktisch het hele museum in sneltreinvaart doorkruist hadden, spendeerden we de rest van de namiddag in enkele parken van Brussel en in een toeristenval, waar een piepkleine tas koffie 2,50 euro kostte. Ach ja, je bent toerist of je bent het niet. Nadat we ons ook in de luren laten leggen hadden door een ballonnenkunstenaar, die ons een zwaard en hondje opsolferde, welke na 2 minuten alweer ontploft waren, trokken we weer Gentwaarts.

Het thema van de dag getrouw blijvend, verzamelden Grote en Kleine Broer op de weg van het station naar huis nog enkele 'hiliebiliebeestjes' (lieveheersbeestjes dus, in de taal van Kleine Broer). Thuisgekomen werden deze nieuwbakken huisdieren in een kartonnen doos gestopt, met enkele blaadjes en een tupperwaredoosje met water - idee en uitvoering: Grote Broer. Later kwam hij ook nog met een duizendpoot of zoiets af, die eveneens een apart kartonnen verblijf kreeg. Toen de duizendpoot een knoop in zijn staart gelegd had (volgens de jongens toch), besloten we dat het tijd werd om de diertjes hun vrijheid weer te schenken. Ik hoop dat ze hun avontuur met onze wildebrassen overleefd hebben. Wij wel, maar amper.

21:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, uitstapjes, dieren |  Facebook |

23-03-07

gelegd fruit

Zopas gespot in de Dehlaize: "gelegde aardbeien". 2,59 euro voor een halve kilo. Afkomstig uit Spanje, van het merk 'San Miguel'. Er stond niet bij door wie of wat ze gelegd waren. De paashaas? een fruitkip? een genetisch gemanipuleerde, zelfplukkende aardbeiplant?

Ik heb ze maar schoon laten liggen, die gelegde aardbeien.

21:42 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: trivialiteiten en onbenulligheden |  Facebook |

escapisme

Met een drukbezet leven en efficiënt van nature, doe ik tijdens mijn middagpauze meestal niets anders dan gaan eten in de refter en enkele noodzakelijke boodschappen. Maar af en toe, vooral als de voormiddag op het werk weer eens echt klote was, gun ik mezelf een kleine traktatie en ga naar 't stad.

Zo ook vandaag. Nadat mijn chef mijn werk nog maar eens (en ten onrechte, dat spreekt) op hoogst onsubtiele wijze had afgekeurd, en na de lunch, trok ik naar De Slegte. Tot en met morgen staan daar alle romans aan - 50%. Bibliotheken en boekhandels zijn absoluut mijn favoriete rondhang- en snuffelplekken.

Ah, wat een weelde! Wat een boel mooie romans! Wat een rijkdom aan boeiende historische werken! En aan Echte Literatuur! En de kinderboeken natuurlijk niet te vergeten!

Tussen al dat moois kom ik weer tot het hoopvolle en troostende besef dat er ook, somewhere out there, een interessànte, niet-bekrompen wereld bestaat, die bevolkt wordt door sprankelende en bevlogen geesten, en krijg ik toch eventjes de illusie dat ik door het lezen van hun boeken daar een klein beetje deel van kan uitmaken. Voedsel voor geest en ziel is het.

Ik heb veel boeken bekeken en doorbladerd, opgepakt en weer neergelegd. Maar ben uiteindelijk met lege handen buiten gegaan. Want er is nog een ander gevoel dat mij na een tijdje tussen de boeken steeds weer overvalt: frustratie, omdat ik nooit vanzeleven de tijd ga hebben om al dat lekkers ook echt te lezen. Bovendien staat er thuis nog zoveel te wachten.

Ach, was ik al maar met pensioen!

Ik denk dat ik seffens maar eens een boek vastpak. Desperate Housewives is toch al gedaan ;-).

21:30 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lezen |  Facebook |

21-03-07

Open klas

Deze morgen was het Openklas-dag op de school van mijn kindertjes. Omdat er al het hele jaar rond gezonde voeding en sport gewerkt wordt, konden we ons ook inschrijven voor een gezond ontbijt. 'Sportieve kledij is wenselijk', zo vermeldde de uitnodiging ook nog.

Als plichtsbewuste en betrokken mama trok ik deze ochtend dus mee op naar school, gekleed in mijn trainingspak en op sportschoenen. Op school aangekomen bleek ik daarmee bij de minderheid te behoren; de meeste mama's en papa's waren in hun gewone stadskledij. De flauwerikken.

Als opwarming werden we allemaal, kinderen en ouders, in de grote zaal verwacht voor een kwartiertje turnen. Als hevige sportfanaat (hm) liet ik me uiteraard niet kennen, en deed uit volle overtuiging mee met de oefeningen (die meer op boksen dan op turnen leken, doch dit terzijde). Kleine Broer had er minder zin in, en hing gedurende de hele sessie aan mijn sportbroek.

Daarna was het dus tijd voor het gezond ontbijt. Het zag er heerlijk uit, maar de organisatie stond nog niet helemaal op punt - slechts twee bediensters voor de hele meute - waardoor het bijna een uur duurde eer ik effectief iets tussen de kiezen kreeg. De kindjes hadden intussen gelukkig al gedaan, en mochten gaan buitenspelen, waardoor buurvrouw M. en ikzelf onverwacht het zeldzame genoegen konden smaken van een rustige maaltijd zonder omvallende bekers, plakkerige handjes overal en dwingende kinderstemmetjes.

Na het ontbijt was het dan tijd voor het openklas-moment. Ik besloot eerst bij Grote Broer langs te gaan. De juf had gekozen voor een uurtje 'Klankdorp': allerlei verhaaltjes met bijhorend didactisch materiaal waardoor de kinderen de letters spelenderwijze leren herkennen. In Klankdorp wonen o.a. vier kindertjes: Ak met de appel, Ok met de stok, Ek met de emmer en Ukkepuk (jaja, ik heb goed opgelet!). Ze wonen samen in een woonwagen, zonder ouders. Volgens een engelachtig blond meisje hàdden ze gewoonweg geen ouders. 'Nééé', riep Grote Broer, 'misschien zijn hun ouders dood. Want als je helemaal geen ouders hebt, dan kan je zelf ook niet bestaan!' De toekijkende mama's moesten lachen met zoveel filosofisch inzicht, en ik, ik was wel een beetje trots natuurlijk.

Ik had in het algemeen een goed gevoel na dat uurtje meebeleven in de klas van mijn oudste: hij zag er vrolijk uit, deed goed mee, was wel redelijk uitbundig maar toch niet in die mate dat het echt storend was; kortom, hij leek zich wel goed te voelen in zijn klasje. En dat is toch het allerbelangrijkste, niet.

Daarna ging ik nog even langs bij Kleine Broer, maar het toonmoment was net voorbij en de kindjes mochten vrij spelen in de verschillende hoeken. Ik heb dan maar samen met mijn jongste wat getekend, en geprobeerd hem zijn naam te leren schrijven. Zonder veel resultaat overigens, maar ja. Op zijn instructies heb ik ook nog een T-Rex getekend, waar ik wel redelijk content van was, al zeg ik het zelf.

En toen zat de voormiddag er al bijna op. Thuisgekomen heb ik hen een kant-en-klare lasagne voorgeschoteld (die niemand echt gesmaakt heeft, maar hé, het is het een of het ander: óf een betrokken mama zijn op de openklas-dag op school, óf ondertussen een gezonde en evenwichtige home-made maaltijd bereiden - ik kan niet toveren hé); Kleine Broer ligt in zijn bedje en Grote Broer is mee met Oma, die hem beloofd heeft van bananenmilkshake te maken.

Ik kan mij slechtere woensdagen voorstellen.

14:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

18-03-07

Nijmegen

Vandaag met Sweety Darling, Oma en de twee schoonzusjes helemaal naar Nijmegen gereden, voor de tentoonstelling 'De laatste uren van Herculaneum', over het stadje Herculaneum dat in 79 n.Chr. door de uitbarsting van de Vesuvius helemaal verwoest en bedolven werd.

Het was de laatste dag vandaag (de laatste uren van de laatste uren als het ware, haha, benieuwd hoeveel keer deze mop daar vandaag verteld is), en we waren niet de enigen die deze expositie op de valreep nog wilden meepikken. Een lange rij stond al tot buiten aan te schuiven; na drie kwartier in de bijtende wind zijn we dan toch binnengeraakt.

De tentoonstelling was zeer de moeite. Heel mooi opgebouwd, met stukjes film, virtuele reconstructies van gebouwen, heel veel gevonden kunst- en gebruiksvoorwerpen en zelfs een afgietsel van een groep skeletten, de 2000 jaar oude resten van een aantal slachtoffers. Heel interessant was het filmpje over hoe men verkoolde rollen papyrus toch nog kan ontrollen en ontcijferen. (Quizvraag: Hoe heet het gebied aan de Napelse golf waar tal van kleinere, gevaarlijke vulkanen actief zijn? Antwoord: de Flegreïsche Velden.)

Na het museum gingen we koffie drinken in een plaatselijk etablissement, met de gebruikelijke Vlaams-Nederlandse communicatiestoornissen, en maakten we nog een korte, verkleumende wandeling door de oudste stad van Nederland, waarbij we ook het beroemde Mariken tegenkwamen. Net op tijd voor een striemende hagelbui, bereikten we weer de parking, waarna de lange reis huiswaarts aanving. En daarmee zit het weekend er ook weeral op.

 

22:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uitstapjes, cultuur en zo |  Facebook |

15-03-07

Reispasjes

Net als crashtest mommy een tijdje geleden, heb ik gisteren de efficiëntie en klantvriendelijkheid van een administratie aan den lijve mogen ondervinden. Lees, en erger u.

 

Over een 3-tal weken vertrekken we op reis naar Frankrijk, en volgens mijn peergroup had ik dan een identiteitsbewijsje voor de kindjes nodig. Ik zou daar gisteren dus om gaan, en ineens ook nieuwe boeken in de bibliotheek gaan halen.

 

Voor mijn vertrek richting stad, zaait de echtgenoot van vriendin A. nog even verwarring: volgens hem heb ik die niét nodig, aangezien Frankrijk de Schengenakkoorden getekend had. Om zeker te spelen, besluit ik het dan maar eerst te gaan navragen; als het inderdaad niet nodig was, bespaart me dit tijd en geld aan de pasfoto’s. Ik met de twee mannen dus naar de dienst bevolking; het is 10 na 5 en er is geen enkele wachtende voor mij, hoera! Gezagsgetrouw als ik ben, neem ik toch maar een volgnummer: 462. Op het scherm zie ik dat nummer 461 aan de beurt is bij loket 9. Achter loket 9 zit een beambte verveeld voor zich uit te kijken, maar er is geen cliënt te zien. Hm, misschien is die vlug even naar het toilet of iets gaan halen of zo, ik besluit om nog eventjes te wachten. Ik zorg er wel voor dat ik goed in het zicht sta, wat eigenlijk niet echt nodig is met mijn jongens erbij. Na een tijdje draait mevrouw nr. 9 zich om en begint in de gouden gids te bladeren. Ik trek dan toch maar mijn stoute schoenen aan, en begeef mij richting loket om te vragen of ik niet aan de beurt ben.

Ze bekijkt me verstrooid, vraagt me mijn nummer en duwt op de bel: ‘Ja, u bent nu aan de beurt.’ Ik vraag dus of ik identiteitsbewijsjes nodig heb om met de kinderen naar Frankrijk te gaan. ‘Ja, maar u moet uw kinderen dan wel meebrengen.’ ‘Ik heb ze hier bij me’ mompel ik nogal overbodig, aangezien mijn jongens niet echt van het onopvallende soort zijn.

 

Goed, pasjes zijn dus wél nodig, op naar het shoppingcentrum aan de overkant dan maar, voor pasfoto’s. Eerst controleer ik mijn portemonnee op kleingeld: verdorie, maar om 5 euro muntstukken. Dat zou gegarandeerd te weinig zijn. Ik besluit om dan maar eerst in de krantenwinkel een Win for Life biljet te gaan kopen (je weet maar nooit) en te betalen met een biljet van 20 euro. Ik sommeer de jongens om aan de deur te blijven staan, bij de tas met bibliotheekboeken. Damn, de rij aan de kassa is vrij lang. Het schiet ook helemaal niet op. De kassajuffrouw is blijkbaar in discussie geraakt met een klant over de nieuwste Dag Allemaal: is de geafficheerde prijs van 4 euro nu voor het boekje én de dvd van Wendy en Verwanten, of voor de dvd alleen, en moet er dus voor het boekje nog bijbetaald worden? Ze komen er niet uit, een collega erbij geroepen dan maar. Die beslecht het pleit in het voordeel van de klant: het was wel degelijk 4 euro voor het boekske én de dvd, wat een koopje! ‘Oei, dan heb ik dat al de hele dag verkeerd gedaan!’, giechelt het verkoopstertje. Hoe dit spannende verhaal verder afloopt, en wat de gevolgen zijn voor de omzet van den Dag Allemaal en de carrière van het winkelmeisje, kan ik u helaas niet vertellen, want een alarmerend gehuil doet mij naar de deur spoeden, zonder Win for Life en zonder kleingeld.

‘Grote Broer heeft mij pijn gedaan!’, aldus mijn kleinste mormeltje, met biggelende tranen. ‘Niet waar, hij wou weglopen en ik heb hem tegengehouden!’, alzo mijn grootste hooligan. Zucht.

 

Dan toch maar eerst naar het fotomachien, wie weet is het bij mirakel spotgoedkoop en zou ik er geraken met het kleingeld dat ik had. Natuurlijk was er geen mirakel: 5 euro per set van 5 fotootjes.

De Panos rechtover het apparaat wisselt geen geld. Ook in de H&M ernaast kunnen ze mij niet helpen. Dan maar willekeurige voorbijgangers beginnen lastig vallen ‘Kan u soms 5 euro wisselen?’ Het is ongelofelijk hoe weinig kleingeld de meeste mensen tegenwoordig bij zich hebben. Na enkele mislukte pogingen, denkt een oud vrouwtje dat ze mij wellicht kan helpen. Tergend traag haalt ze haar portemonnee boven, al even traag begint ze te zoeken. Intussen zie ik talloze jonge, en dus snellere mensen passeren aan wie ik het beter had gevraagd, maar elementaire beleefdheid weerhoudt mij ervan die alsnog aan te schieten. Geduldig wacht ik, tot ook het oude dametje zegt: ‘Nee, het spijt me, ik zal u niet kunnen helpen’ ‘Het geeft niet’, stoot ik nog rap uit, alvorens mij weer op andere slachtoffers te storten. Uiteindelijk had een (knappe) man het zo gegeerde kleingeld; opgelucht doe ik het gordijntje van het fotohokje, dat gelukkig nog vrij was, open. Tiens, dat machien hier neemt ook briefjes van 5 euro aan.

 

Goed, ik begin met Grote Broer. Eerst het stoeltje helemaal naar omhoog draaien. Grote Broer past nog steeds niet met zijn gezicht in het kadertje; ik zeg hem zijn rug goed recht te houden en zijn hals te strekken en te lachen, en wonder boven wonder, het resultaat is een redelijk gelukte foto weliswaar zonder hals. Dan is het de beurt aan Kleine Broer. Omdat die zeker niet in het kadertje zal passen, neem ik hem dan maar op mijn schoot, en doe verwoede pogingen om zelf toch enigszins buiten beeld te blijven. Ook hier valt de foto best wel mee: Kleine Broer staat er superkoddig op, en je ziet maar ¼ van mijn gezicht.

 

Met foto’s en kinderen terug naar de overkant dan, waar ik nog steeds de enige klant ben, hoezee! Opnieuw neem ik braaf een nummertje, deze keer word ik direct ‘gebeld’, naar loket 10 ditmaal. Ik geef de foto’s af en vraag een identiteitsbewijsje. ‘Oei, ik weet niet of die foto’s wel goed zijn hoor’, zegt de dame achter het loket. Ik word érg zenuwachtig vanbinnen (Zeg dat het niet waar is hé, voor zo’n onnozel pasje! Doe het mij niet aan om terug te gaan voor nieuwe foto’s hé!), vanbuiten blijf ik echter de kalmte zelve. Mevrouw nr. 10 weet het niet goed, en gaat raad vragen aan een collega. Oef, die geeft haar zegen, de foto’s zijn okee. Dan vraagt ze: ‘Heeft u al eerder zo’n bewijsje aangevraagd?’ Eh ja, voor Grote Broer, drie jaar geleden. ‘Ah, dan moet ik dat eerst hebben.’ Oh nee, heb ik dat wel bij? Jààà, het zit in mijn rugzakje, oef oef oef.

 

Het aanmaken van de documentjes kan beginnen. Blijkbaar is dat een zeer ingewikkeld proces, want het duurt zeker 20 minuten. Mevrouw nr. 10 weet niet hoe het papier in de printer moet gestoken worden, overlegt met collega nr. 9 (die van daarjuist) welke stempels er precies allemaal op moeten, een document dat ik zou moeten ondertekenen wordt niet afgedrukt, kortom, het dúúrt en het dúúrt. Grote Broer begint zich ernstig zorgen te maken of de bibliotheek nog open zal zijn, en vraagt om de 30 seconden of het nog lang duurt. Ik vermoed dat de bib tot 18u. open is, en begin al te vrezen voor een woedebui als we zonder nieuwe boeken en dvd’s huiswaarts zullen moeten keren. Als de laatste zegeltjes en stempels aangebracht worden, en het einde dan toch echt in zicht komt, hoor ik opeens Kleine Broer: ‘Mama, ik heeft kauwgom!’ Oh nee, wat nu weer? Kleine Broer, die zich in stilte heeft bezig gehouden met onder en tussen de stoelen te kruipen, is daarbij met zijn handjes in een verse, gesjiekte sjiek beland. Bah bah bah. Ik kuis zijn vingertjes zo goed mogelijk af met een zakdoekje, neem de pasjes in ontvangst, en sleur de kindjes mee richting bibliotheek. Die gelukkig nog open is.

 

Vijftig minuten heeft het mij uiteindelijk gekost om aan identiteitsbewijsjes te geraken. En ik was de enige klant.

Kom terug, Vincent Van Quickenborne, alles is vergeten en vergeven!

 

21:27 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ergernissen, kinderen |  Facebook |