11-02-07

Wist je dat...

... vossen, als ze een grote prooi gevangen hebben die ze niet direct volledig kunnen opeten, de rest in een gat onder de grond begraven, voor later? Maar dat ze dan meestal vergeten waar ze het precies begraven hebben? De dommeriken!

(Geleerd uit: Het Groot Fabeltjesboek. Hatsekidee!)

21:38 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dieren |  Facebook |

08-02-07

Ziek II

Man man man, wat ben ik ziek. En wat voel ik me zielig. Na Grote en Kleine Broer hebben de bacillen ook mij overmeesterd. Ik, die nochtans in geen jaren ziek geweest ben. De Rots in de Branding, de Oermoeder, de Sterke Vrouw, de Pijler van ons huishouden... Ja, vergeet het, een beetje koorts en wat pijn in de keel en spieren, en je mag mij op een hoopje vegen. Qua zieligheid moet ik momenteel niet onderdoen voor de meeste mannen.

Gelukkig bleef Sweety Darling thuis, zodat ik toch een beetje heb kunnen rusten. Niet evident met twee kleuters in huis: één zeer levendige die achteraf bekeken best naar school had kunnen gaan, en één hangerige die waarschijnlijk de windpokken heeft.

Grote Broer heeft zich de laatste weken ontpopt tot de Onverbiddelijke Zoener. Op elk mogelijk en onmogelijk moment van de dag wil hij mij kussen en omhelzen. Superlief natuurlijk, maar als je je mottig voelt, wil je toch vooral dat iedereen van je lijf blijft. Alweer iets om me schuldig over te voelen...

21:01 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: afzien, kinderen |  Facebook |

04-02-07

Plan bis

Om kwart voor 7 was nummer 1 daar. Geeuw.

Maar ik bén naar de bakker geweest.

11:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

03-02-07

Het Plan

Het Plan voor vandaag was als volgt:

 

-         De kindjes zouden, moe van het Lichtfeest en van het langer opblijven, tot ongeveer 8 uur slapen. Voor alle veiligheid had ik bij Grote Broer dezelfde truuk toegepast als vorige week; er zou ‘s namiddags namelijk een vriendje komen spelen, dus hoe langer hij sliep, hoe vlugger het namiddag zou zijn.

-         Sweety Darling zou dan met de kindjes opstaan (mijn uitslaapdag) en bij de bakker om lekkere ontbijtkoeken gaan.

-         Ik zou opstaan rond 9 uur, helemaal uitgerust na een verkwikkende nacht en helemaal klaar om erin te vliegen.

-         In de voormiddag zou ik om een lamp voor de nieuwe badkamer rijden, aangezien de elektricien om 15u. zou langskomen. Ik zou ook gordijnen gaan bestellen. Ondertussen zou Sweety Darling het eten maken en met de jongens spelen.

-         Na het middageten zou Kleine Broer gaan slapen, en terwijl Grote Broer met vriendje R. speelde, zouden wij de badkamer kuisen, kasten van plaats veranderen en herorganiseren, de kasten op de badkamer vullen, en nog wat andere huishoudelijke klussen.

-         Na het dutje van Kleine Broer, zouden we nog wat buiten spelen, en dan om 18u. naar het verjaardagsfeestje van Schoonzusje gaan.

-         ’s Avonds zouden we moe maar innig tevreden met onze pico bello badkamer uitrusten van een geslaagde werkdag.

 

Dat was dus het Plan.

 

De realiteit verliep als volgt:

 

-         Ik kroop, rekenend op een lange en ononderbroken nachtrust, rond 1u. in mijn bed.

-         Om 1.30u. werd Kleine Broer roepend wakker. Troostpogingen door Sweety Darling haalden niets uit. Na ongeveer een half uur wenen en roepen, en nadat ik er ‘een beetje bij gelegen’ had, viel hij toch weer in slaap.

-         Om 6.15u. werden we besprongen door Grote Broer: ‘Hoe laat is het?! Hoe lang duurt het nog voor R. komt?!’ Wij stuurden hem terug naar zijn bedje, maar het was al te laat: Kleine Broer was ook wakker. Sweety Darling staat kermend op en neemt hen mee naar beneden. Ik steek mijn oordoppen in.

-         Sweety Darling overleeft het ochtendgeweld (amper) op sloten koffie; hij vindt niet de energie om naar de bakker te gaan.

-         Ik sta op om half 10, nog steeds moe.

-         Om 10u. telefoon: Myriam, de mama van R., vraagt of iemand met haar naar het ziekenhuis kan rijden. Haar jongste is uit zijn stoel op de grond gevallen, heeft moeten overgeven, en haar man is niet thuis. Sweety Darling neemt de auto en vertrekt.

-         Zonder auto kan ik mijn geplande boodschappen niet doen. Ik begin dan maar aan de reorganisatie van de kasten. Sweety Darling vloekt als hij weer thuiskomt en de chaos ziet. Samen sleuren we nog een enorme ladenkast met spiegel naar beneden.

-         Na het eten gaan Sweety Darling en Kleine Broer slapen. Ik trek met Grote Broer richting gordijnen- en lampenwinkel. We bestellen gordijnen voor de speelkamer, en ik neem een stuk of 10 stalen mee voor de badkamer.

-         In de lampenwinkel heerst een nijpend gebrek aan personeel. Na een half uur kan iemand mij helpen. De lampen die ik op het oog had, zijn allemaal uit stock. Omdat de elektricien deze namiddag de lamp komt aansluiten, kan ik niet wachten op de nieuwe levering. Ik besluit dat de oude lamp er dan maar weer aan moet. Ondertussen heeft Grote Broer ei zo na een paar hele dure glazen lusters gebroken.

-         Ik passeer nog eens langs Blokker, waar ik mij te buiten ga aan opbergrekjes, manden en mandjes allerhande. Als we thuis komen, is de elektricien er al. Hij doet zijn ding, en zie, er was licht!

-         Ik ga verder met de kasten en kom tot de ontdekking dat Sweety Darling genoeg kousen heeft om een heel leger te voorzien. Uitgerokken slips en witte sokken vliegen onherroepelijk in De Zak. Intussen zijn Grote en Kleine Broer samen met vriendje R. bezig de schaarse nog resterende ordelijke plaatsen in ons huis aan te passen aan de rest. We laten ze maar begaan.

-         Ik stort mij ook op het verzorgingsmeubel, dat nog steeds in onze woonkamer prijkt. Na 6 jaar wil ik het onding er weg, maar daarvoor moet het uiteraard eerst geleegd worden. De chaos groeit nog verder aan.

-         Sweety Darling rijdt om mijn moeder, die immobiel is door haar gebroken pols. Ze bewondert onze badkamer, en dient me van advies over de keuze van gordijnen. Wonder boven wonder komen we overeen. Ik deel de beslissing mee aan Sweety Darling, voor wie alles allang goed is.

-         We proberen onszelf en de kinders nog enigszins te fatsoeneren, en vertrekken – met vertraging uiteraard – naar het feestje van Schoonzusje. Alwaar de jongens helemaal loos gingen, en wij eindelijk eens op het gemak konden zitten.

 

Tot zover het verschil tussen Plan en Realiteit.

Zoals alle ouders weten, is de eerste les die kinderen je leren: flexibiliteit. Daar werden we vandaag voor alle zekerheid nog eens goed aan herinnerd.

 

O ja, het Plan voor morgen is:

De kinderen slapen tot 8u, ik sta met hen op en ga naar de bakker. Sweety Darling gaat voetballen. Ik kuis de badkamer terwijl de jongens braaf op hun kamer spelen of tv kijken. ’s Namiddags trekken we er gezellig samen op uit voor wat quality-time. Moet lukken!

 

22:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen, badkamer, huishouden |  Facebook |

29-01-07

Betrapt!

Vanavond was het mijn beurt om Kleine Broer in bed te stoppen. Zijn avondritueel bestaat uit: pyama en pamper aandoen, tandjes poetsen, verhaaltjes lezen en "een beetje bijliggen", en duurt zo al gauw minstens een half uur. Omdat ik echter nog moest gaan sporten, waren het deze keer 3 vrij korte dinoverhaaltjes (for the record: na schooltijd had ik al het volledige boek van 'Walking with beasts' doorgenomen). Na de verhaaltjes wou Kleine Broer nog wat in het boek kijken, maar ik zei dat hij nu echt moest  slapen, en legde het weg. Ik kroop er gezellig bij, maar al na 2 minuten sommeerde hij: "Weg mama! Je moet gaan sporten." Okee dan, een beetje beteuterd verliet ik zijn kamertje en ging boven mijn sportzak halen. Vreemd dat hij zo gewillig wou gaan slapen, maar het kwam wel goed uit.

Maar wat zag ik toen ik terugkwam en aan zijn deur passeerde? (Kleine Broer slaapt met de deur open en het ganglicht aan.) Mijn jongste telg lag heel gezellig in zijn bed nog wat in het dinoboek, dat hij er weer bijgehaald had, te 'lezen'.

Het begint al vroeg; hij is nog maar drieënhalf!

 

Verder heb ik deze namiddag de eerste krokusjes gespot. De lente komt eraan! (We mogen toch dromen hé.)

Krokus

 

21:51 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen, lezen |  Facebook |

27-01-07

Chips

Bugles Original Flavor

Grote Broer is dol op chips (van wie zou hij dat toch hebben?). Toen hij mee moest om boodschappen te doen voor het bezoek van morgen, kon ik hem dan ook enkel overhalen door te beloven dat hij dan de chips mocht uitkiezen. De keuze viel op een mega-groot pak met 8 kleine pakjes erin. Daarmee heeft hij dan deze namiddag winkeltje gespeeld. En een chips-brochette gemaakt. Creatief is hij wel, ja.

Bij het onderstoppen vanavond zei hij: 'Ik kan niet wachten tot het morgen is!' Ik: 'Waarom?' 'Omdat we dan chips gaan eten!' Ik, lichtjes gealarmeerd (het is Sweety Darlings uitslaapdag morgen): 'Maar je moet daar niet te vroeg voor opstaan hé, want die chips gaan we maar 's middags eten. En hoe langer je slaapt, hoe vlugger het middag is.' Grote Broer: 'Ja, want dat heb je al een stuk van de voormiddag opgebruikt hé, om te slapen.'

Zo is dat. En dan ga ik nu een zak chips eten.

22:01 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kinderen |  Facebook |

20-01-07

Een plaats voor alles en alles op zijn plaats...

... is het motto hier ten huize Virginia!

I wish... Nochtans hou ik wel van orde: alles netjes weggeborgen, geen rommel die rondslingert, geen schuiven en kasten vol overbodige troep, alles lekker overzichtelijk, less is more, aaah, het lijkt me zalig om zo te leven! Helaas, het is niet voor mij weggelegd. Niet alleen ontbeer ikzelf de nodige talenten en wilskracht om mijn huis ordelijk te houden, bovendien heb ik hier ook een paar Zeer Slordige Medebewoners.

Om te beginnen Sweety Darling. Een schat van een man, dat staat buiten kijf, maar orde en netheid zijn niet zijn sterkste punten. Hij is zo'n beetje het type Verstrooide Professor. Dat wil zeggen dat hij alles wil bewaren over de diverse onderwerpen die hem interesseren (en dat zijn er veel), dat hij echter geen tijd heeft om al dat bewaarsel ook netjes te sorteren en klasseren, en dat hij bijgevolg overal stapeltjes creëert (knipsels, boeken, kranten, tijdschriften, cd's, dvd's, video's,...) die ons huis langzaam in hun bezit aan het nemen zijn, zoals woekerplanten het oerwoud. Ik moet toegeven, het is al verbeterd. Toen ik hem pas kende, bewaarde hij àlle kranten (+ bijlagen!), Humo's en Knacks; nu nog enkel die tot 6 maanden terug ongeveer. Het is dus toch al een béétje tot hem doorgedrongen dat zijn verzamelwoede eigenlijk niet zoveel zin heeft, want in die stapels van hem vindt een kat haar jongen niet meer terug. En bovendien is er nu het internet, jochei! Af en toe overvalt mij de onweerstaanbare drang om eens goed kuis te houden, en dan wil ik zoveel mogelijk weggooien. Dat zijn niet onze meest gezellige momenten als koppel. Want uiteraard wil Sweety Darling juist zo wéinig mogelijk weggooien. Maar ach, tijdens ons ruim 9 jaar durend samenwonen, zijn we toch altijd tot een leefbaar compromis gekomen. Hij gooit wat weg, ik kijk wat door de vingers. Water bij de wijn en zo, weet je wel.

Deze namiddag was Sweety Darling stoer mannenwerk aan het doen: het schilderen ener gietijzeren radiator. De kinders waren naar een verjaardagsfeestje, alles peis en vree dus. Na de afwas en het containerpark had ik zowaar nog een uur vrije tijd over, en overviel mij weer de Grote Opruimwoede (ook wel uit plichtsbesef dat ik toch ook iets nuttigs moest doen terwijl mijn liefste zich zo stond uit te sloven; dat katholiek schuldgevoel toch). Deze keer werd "het kastje" het voorwerp van mijn manische bui. "Het kastje" is een opbergmeubel met 3 grote lades dat in onze woonkamer staat, en waarin de kinderen hun papieren, tekeningen, stickerboeken, prenten, dierentuinfolders, speelgoedcatalogi, potloden, wasco's, en vooral héél veel knipsels bewaren. Ik moet u niet vertellen dat "het kastje" vooral éne grote nest is. Maar niet voor lang meer, als het van mij afhing, aha! Ik begon dus ijverig te sorteren: Wat Nog Bewaard Mocht Blijven en Wat Weg Moest. Tot die laatste categorie behoorden: lelijke tekeningen (geen paniek: als liefdevolle moeder was ik heel mild in mijn beoordeling), catalogi die meer gat dan catalogus waren (Grote Broer knipt al het speelgoed uit dat hij graag wil hebben, en hij wil er veel), folders van Bellewaerde anno 1975, kleurboeken die volgekleurd waren, gekreukte en verfrommelde papieren. Redelijk, toch? Wat Weg Moest gooide ik in de bak voor het oud papier, die in onze keuken staat. Toen Het Kastje min of meer opgeruimd was, en ik vrij tevreden was over het resultaat, was het tijd om de gebroeders af te halen op het verjaardagsfeestje.

Bij thuiskomst kreeg Grote Broer echter direct in de smiezen waarmee ik mij het laatste uur onledig had gehouden. Diép verontwaardigd was hij, en meer dan de helft van Wat Weg Moest werd onmiddellijk weer uit de oudpapierbak gevist. Mijn argumenten ("Je kan toch niet alles bewaren!") hadden nog minder impact op hem dan ze hebben op zijn vader.

Tja, de appel valt niet ver van de boom zeker.

P.S.: Mijn ultieme tactiek bestaat erin om dingen stiekem weg te gooien, achter het gat dus. Ik weet het, niet schoon, maar ze laten mij geen keus. Ordnung muss sein.

21:13 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sweety darling, kinderen, huishouden |  Facebook |