08-08-08

Allemaal beestjes

Nee, niet opgeslokt door de strijkberg (die zichzelf intussen al vernieuwd heeft), maar een weekje andere horizonten opgezocht. Die van de Beekse Bergen meer bepaald. Nu vraagt u zich waarschijnlijk af: wat kunt ge in godsnaam een hele week in de Beekse Bergen gaan doen? Het antwoord is: vijf keer de dierentuin bezoeken (no kidding), 4 keer naar Speelland, 1 keer naar Dierenrijk Europa op een half uur rijden, en ook eens naar de Efteling. Ah ja, en naar het Oertijdmuseum. De absoluut ideale vakantie voor mijn animalfiele kroost en, goede ouders zijnde, als de kinders content zijn, wij ook nietwaar.

Terug thuis hebben ze al de dvd van de Beekse bergen bekeken, de Beekse bergen nagebouwd met hun plastic diertjes, en het computerspelletje 'Build your own zoo' gespeeld. Last van een overdosis hebben zij dus blijkbaar nog altijd niet.

Het verblijf in de Jaguar-jungalow viel overigens ook goed mee.

21:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vakantie, kinderen, genieten, dieren |  Facebook |

30-07-08

Van de dingen die helaas nog niet voorbij zijn

Zo 10 dagen feesten, is overigens slecht voor de portemonnee.

En voor mijne strijk.

strijk

00:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ergernissen, huishouden |  Facebook |

29-07-08

Van de dingen die voorbij zijn

En ’t is weeral gepasseerd zie. Deze voormiddag liepen manlief en ik alweer op Sint-Jacobs en door het Baudelopark, niet wegens afkickverschijnselen maar op zoek naar – eindelijk – mijn verjaardagscadeau. Het was een beetje triest, al die afbraakwerken en al die vuilkarren, en het verdroogde platgetrapte gras – zou dat ooit nog goed komen? Hier en daar hingen nog enkele die-hards rond die niet wouden afgeven, maar de omsingeling door de mannen van Ivago werd steeds kleiner. Het was trouwens moeilijk om een restaurant te vinden dat open was vandaag; ge kunt die mensen geen ongelijk geven natuurlijk.

 

Maar het was plezant de voorbije 10 dagen. Wat kan er zoal geblogstaafd worden?

 

Het weer om te beginnen, viel goed mee. Meestal warm maar niet té, zoals twee jaar geleden toen we moesten vluchten voor de hitte om twee uur in een koud bad te liggen afkoelen. Af en toe een plensbui, maar die hebben mij net altijd gemist. Juist op onze nationale feestdag, tevens de dag waarop de Prijs voor de Democratie werd uitgereikt, was het effenaf koud. Zou dat symbolisch geweest zijn? De gemiddelde leeftijd lag er ook hoog, wat mij ook geen goed voorteken lijkt of is dat normaal?

 

Maar kom, daarna werd het warmer en geraakten we stilletjesaan echt in feeststemming. De Sint-Baafssite en natuurlijk Pierke in het Huis van Alijn waren heel leuk voor de kinderen, het straattheater was weer van heel hoog niveau (soms letterlijk) en het concert van Sioen was een streling voor het oor.

straattheater

 

Nog meer zoetgevooisde klanken verleden zaterdag, op de Fijne Avond met meneer en mevrouw Olman. En zes internetvriendinnen. Nooit gedacht dat dode kindertjes, zieke moeders en gefrustreerde echtgenotes voor zoveel hilariteit konden zorgen! Maar ja, zo gaat dat op de Gentse Feestos. De rest van de avond was ook heel fijn, met uitgebreide bespiegelingen over de bikinilijn, het vergelijken van bh’s en onderbroeken, de voor- en nadelen van F- en A-cups (ofte de skischansboezem), het betasten van kippenfilets, de obligate bevallings- en borstvoedingsverhalen (gééuw), en natuurlijk veel geroddel over de afwezigen. Ja, het u even verwijderen om een Keizer Karel broodje te gaan halen of om naar de wc te gaan, kon u duur te staan komen. Het was heel plezant, en het werd dan ook heel laat.

 

En gisteren om te besluiten nog naar de try-out van Kees Meerman geweest. En weer heel goed gelachen! Een op oriëntaalse klanken buikdansende Ku-Klux-clanner (of hoe schrijft ge dat?) is dan ook een komisch zicht, ik verzeker het u. Aanrader!

 

Het was minder intensief dan vorig jaar, maar ik ben toch 9 van de 10 dagen geweest.

Want ter es niets zuu goe, oas een goeie Gensche Fieste!

 

23:30 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muziek, gent, genieten, vriendschap, cultuur en zo |  Facebook |

24-07-08

Plassen op de Gentse Feesten

Bij Gentse Feesten hoort bier, en als je zoals ik lange dagen maakt, moet je al eens vaker naar het kleinste kamertje. Aan 40 cent per keer kan de rekening nogal oplopen, dus heb ik er een sport van gemaakt om zo veel mogelijk gratis wc's te ontdekken.

Sinds de actie 'Leg mijn blaas niet het zwijgen op' om aan te klagen dat vrouwen op plasgebied gediscrimineerd werden (mannen werden royaal bedeeld met urinoirs, omdat ze anders toch maar tegen allerhande gevels zouden plassen), is er beterschap en heeft de stad toch al verschillende gratis plaspunten voor vrouwen ingericht. Ze zijn aangeduid met een blauw bord met daarop het welbekende mannetje en vrouwtje én een rolstoelgebruiker. Maar een overzicht ervan heb ik niet, dus zoek ik het op eigen houtje uit. Hier gratis en voor niks een stand van zaken tot nu toe:

1) Het Vleeshuis. Heel handig als je op de Groentemarkt of op Polé Polé naar een optreden aan het luisteren bent.

2) Het Vredeshuis. Een klein beetje buiten de feestenzone, maar daardoor dus lekker rustig. Niet ver van het Gravensteen en Patershol.

3) Reiscafé Mosquito. Alleen overdag, 's avonds zit er een wc-madam.

4) Campo in Nieuwpoort. Vlakbij Sint-Jacobs en je moet er niet in de rij gaan staan. Open tot een uur of 1.

5) De toeristische dienst onder het Belfort. 's Avonds wel de zij-ingang nemen.

6) Bataclan II. Ook een beetje buiten de feestzone, maar ideaal om op je gemak te zitten met (kleine) kinderen. Verzamelplaats voor BG's. Kijk wel eerst of er wc-papier ligt.

7) De VIP-ruimte bij het podium van Sint-Jacobs. Moet je wel eerst binnengeraken natuurlijk. U mee laten voeren door een uitgenodigde VIP is een goede tactiek.

Wellicht zijn er nog tal van andere gratis plasgelegenheden. Vul deze lijst dus aan aub. Omdat plassen een mensenrecht is.

 

23-07-08

Award

Van twee kanten tegelijk ontving ik een Blog-award. Dank u dames, dank u *knikt het hoofd en maakt buigingen in alle richtingen*. Uiterst vriendelijk van u! (Al klinkt 'het groene geweten van blogland' wel wat zwaar op de hand, lol, maar kom). Gelukkig kleeft er aan deze virtuele diamant geen bloed ;-).

award

Ik moet/mag hem ook doorgeven, aan 7 andere bloggers maar liefst! Ja santé, dat is wel veel natuurlijk. Ik ga mij dan ook rap haasten, vooraleer al mijn potentiële winnaars hem al van iemand anders gekregen hebben, 't is nu al dikwijls van dat. Hier komt-ie:

Eerst en vooral geef ik de award aan onze onvolprezen madammengroepsblog: Jutblogt. Veel zever, maar ondertussen doen ze geen ander kwaad, nietwaar.

Dan ten tweedens aan die andere onvolprezen groepsblog: Gentblogt. Alles wat er reilt en zeilt in onze schone stad, kom je bijna steeds eerst te weten op Gentblogt. En op politiek of maatschappelijk vlak geldt: als het niet op Gentblogt bediscussieerd wordt, dan is het niet relevant. Last but not least is het dé site om mee te zijn met wat er allemaal op cultureel vlak in Gent gaande is.

En voilà, dan zijn we nu al bij de individuele categorie aanbeland. Als derde winnaar kies ik voor eve, een van de talrijke medewerkers van Gentblogt en kennis uit een ver studentenverleden. En hoewel we niet van dezelfde partij zijn, ben ik het heel vaak eens met wat ze vindt van De Dingen. Maar niet altijd ;-).

Ten vierdens dan nomineer ik Storm. Een relatieve nieuwkomer in Blogland maar iemand waarmee ik zowat op dezelfde golflengte zit. Denk ik.

Al over de helft, pfoewie. Effe denken. Als vijfde nomineer ik Ilse, alweer een medewerker van Gentblogt. Omdat ze mij een toffe madame lijkt. En omdat hare meneer heel grappig is.

De zesde winnaar van mijn blogaward-uitreiking, is de Door de wol geverfde mama. Omdat ik wéét dat ze een toffe madame is. Zoals op 5 augustus door gans Vlaanderen zal te zien zijn ;-).

En last but not least aan deze groene meneer: Dirk Geldof. Omdat hij op dezelfde nagel blijft kloppen, tegen de huidige maatschappelijke stroming in. En dat is niet gemakkelijk. Maar wel nodig. Want opdat het kwade zou gebeuren, is er niets meer nodig dan dat goede mensen zwijgen.

Voilà, hèhè, taak volbracht. Het is de bedoeling dat de winnaars nu op hun beurt de award doorgeven aan 7 andere bloggers. Maar ieder doet ermee wat hij/zij wilt, we doen hier niet aan verplichte nummers. Proficiat alvast, en ik blijf lezen.

 

23:12 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bloggen, mensen |  Facebook |

20-07-08

Terug compleet

Na zo'n voorstelling als gisteravond, wil je als moeder niets liever dan je voltallige kroost veilig dicht bij jou hebben. Gelukkig mochten we vandaag Grote Broer gaan ophalen van scoutskamp. Zes dagen zonder ook maar iets te horen of te vernemen, is best lang.

Wij waren dan ook superblij toen we onze Prince of Egypt weer in onze armen konden sluiten, en ook het weerzien tussen de broertjes was hartverwarmend. Kleine Broer stormde op hem af, Grote Broer viel zowaar omver van al dat enhousiast geweld. Hij zag er vuil en moe, maar content uit, en hij wil volgend jaar terug mee.

Nu we dan toch in Dardennen waren, zijn we er de rest van de dag gebleven en hebben we Han-sur-Lesse bezocht. Eerst met het treintje het wildpark door, daar scoren we altijd mee bij onze kinders, en ook nu was het een gemakkelijk succes. Grote Broer spotte zelfs een vos die niet tot de officiële bewoners van het park behoorde! Daarna dan de beroemde grotten in. Kleine Broer zag overal resten en eieren van dinosaurussen, maar was toch wat bang toen het voor de lichtshow helemaal donker gemaakt werd. (Dat het een beetje aanstellerij was, negeer ik totaal, want zo'n mannetje op je schoot dat dicht tegen je aankruipt, daar moet je van genieten zolang het nog duurt.) Het was dus nog een leuke dag.

Eindelijk thuis maakte ik de rugzak van Grote Broer leeg en vond daarin: 4 propere onderbroeken, 3 paar propere kousen, 3 propere washandjes en 5 (!) propere t-shirts. Toen we hem gingen ophalen had hij zijn favoriete, tot op de draad versleten wolven-t-shirt aan, maar voor de rest geen enkel ander (vuil) t-shirt te bekennen. Mijn kind heeft daar dus blijkbaar 6 dagen rondgelopen met hetzelfde t-shirt, en heeft slechts 2 of 3 onderbroekjes en paar kousen verbruikt. Jongens zijn toch vuilaards. Ach, het scheelt alvast in was en strijk.

Ook vond ik de brief die hij ons schreef maar die bljkbaar niet op de post geraakt is:

hallo mama en papa en broertje

mega super ongelofelijk leuk maar het is

aan het regenen maar gisteren was het mooi

weer we hebben heel veel speletjes gespeelt

ik ga ze niet alemaal op schrijven ik ga er

twee vertelen we moesten tegen een andere groep

minis omterd eerst een zak nicnacjes opeeten maar

ik weet niet wie gewonnen heeft en we hebben touwtje trek

 

En daaronder drie pokémons getekend.

Ze zijn niet alleen vuil, maar vooral heel erg lief, die jongens.

23:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kinderen, genieten, uitstapjes |  Facebook |

Compagnie Cecilia: The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama

Elise heeft haar familiegeschiedenis niet mee als het op liefde en geluk aankomt. Haar overgrootvader is verongelukt, haar overgrootmoeder sprong daarna van verdriet in de beerput en liet 6 jonge kinderen achter. Haar grootmoeder vloog samen met haar 5 broertjes en zusjes het weeshuis in (meer slagen dan eten) en trouwde op haar 16de met de eerste de beste om te ontsnappen. Zij en haar man namen de andere kinderen in huis tot ze oud genoeg waren om op eigen benen te staan, en kregen toen zelf 2 kinderen: Elises moeder en nonkel Rogerke. Nonkel Rogerke en grootmoeder verongelukten, grootvader verdoofde zijn verdriet met Temesta’s en pakte er op een goeie dag dan toch eens teveel. Elises moeder werd zwanger van een handelsreiziger tijdens een one-night stand in een vrachtwagen, en zag hem nadien nooit meer terug. En toen Elise zonder het te weten met haar eigen vader thuiskwam om hem aan haar ma voor te stellen, reed die het kanaal in. “Niets dan miserie met de liefde, kind!”

 

Maar Elise komt Didier tegen: een goeie gast uit Ledeberg, zot van country en western en Amerika, en van haar. Ze geraakt ongepland zwanger, Didier roept ‘Jihaa!’ en gaat na de geboorte van Maybelle twee weken op de lappen om te vieren. Ze gaan naar Amerika, trouwen in Vegas, en maken zich op om nog lang en gelukkig te leven.

Maar dan gebeurt er iets ergs. Iets verschrikkelijks.

 

Didier is woedend, en raast en tiert en fulmineert. God bestaat niet, en mocht Satan echt bestaan, dan zou hij maken dat hij geboren werd in een vooraanstaande familie in het machtigste land ter wereld, en eerst eens goed het varken uithangen en zuipen en smoren en rondpoepen, maar dan zou hij zich herpakken en gebaren dat hij zich bekeerde en heel gelovig werd en via vervalste verkiezingen zorgen dat hij baas van dat land werd, en dan wetenschappers verbieden om stamcelonderzoek te voeren waardoor eventueel levens zouden kunnen gered worden! Technologie en onderzoek om wapens te maken om elkaar kapot te maken, geen probleem, maar om mensen te kunnen genezen, oh nee! Dàt zou Satan doen moest hij echt bestaan! En religie is bullshit en Sinterklaas bestaat ook niet en hoe kunt ge heel dat hemel- en helgedoe verantwoorden tegenover dat arm merelke dat tegen de ruit gevlogen is omdat het het concept ‘ruit’ gewoon niet snapt en dus geen kans maakt in een intellocratie?!! 't Is toch waar zeker, Elise?!

 Maar Elise, Elise wordt Alabama en gaat weg. Want verdriet kúnt ge niet delen. Ze zien elkaar pertang nog graag, die twee. Heel graag. Maar als alleen maar naar elkaar kijken al zeer doet, dan betekent zelfs de gedeelde passie voor muziek niets meer.

Niets dan miserie met de liefde, mijn kind.

 

 

Een prachtige, heftige voorstelling, niet voor gevoelige zielen. Of misschien juist wel. Pak alleszins uw zakdoek mee.

 

 

23:20 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziek, het leven, cultuur en zo |  Facebook |