19-01-07

Ode aan de Stielman

O sterke stielman, ik snap er niet veel van

Het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan

Je breekt maar en je hakt maar, met hamers en met zagen

Je bouwt maar en je metst maar, zonder te versagen

 

Ons badkamer was veel te oud

Het water werd er te rap koud

En er zaten barsten in de vloer

De wasmachien, ik werd het zat

moest leeglopen langs het bad,

dat roze was; dat vonden wij niet stoer

 

O sterke stielman, ik snap er niet veel van

Het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan

Je breekt maar en je hakt maar, met hamers en met zagen

Je bouwt maar en je metst maar, zonder te versagen

 

Na maanden wachten en veel gebel

- vraag en aanbod, weet je wel -

begint er nu schot in de zaak te komen

Een leiding hier, een leiding daar,

De tegels zijn ook bijna klaar,

Ze komt eraan: de bathroom van m’n dromen!

 

En als ze straks dan klaar zal zijn

wordt wassen echt wel heel erg fijn

met wat bubbels en met massa's schuim

De kindjes zullen lekker plonsen

met eendjes en met natuursponsen

waarna ik met plezier het puin weer ruim

 

O sterke stielman, ik snap er niet veel van

Het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan

Je breekt maar en je hakt maar, met hamers en met zagen

Je bouwt maar en je metst maar, zonder te versagen

 

O stielman, mijnen beste vriend

Dit lied heb je nu wel verdiend

want je hebt echt prachtig werk geleverd

Je stond paraat voor dag en dauw

Je gaf ons raad, je nam het nauw

Je bent een ware held, nee niet gezeverd

 

Naar: Urbanus.

17:42 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: badkamer, poezie |  Facebook |

18-01-07

Johan Verminnen

Enter de officiële website van Johan Verminnen

 

Gisteravond vond het nieuwjaarsfeest van mijn ma haar werk plaats. Omdat het programma mij wel aanstond, ben ik meegegaan. Johan Verminnen kwam namelijk optreden, en ik moet bekennen: ik heb het wel voor hem. Ik ben eigenlijk geen al te grote muziekliefhebber - ik vrees dat ik blijven steken ben eind jaren 80, begin jaren 90 -, maar voor kleinkunst heb ik altijd een zwak gehad. Het optreden was heel geslaagd: enkele echte klassiekers afgewisseld met wat minder bekend werk, puike muzikanten, wat humor en ontroering ertussendoor, ja, Verminnen kent zijn stiel, zoveel is zeker. Hij ging er ook heel enthousiast tegenaan, waardoor het vrij bezadigde publiek na een tijdje helemaal loskwam. De set werd afgesloten met een samenzang met het publiek van "laat me nu toch niet alleen" (nee, niét van Clouseau), en als bisnummer zong hij "Laat me" van Ramses Shaffy. Waauw, pure klasse! Bij momenten leek het zelfs alsof Shaffy daar zelf stond. Enfin, ik heb ervan genoten, dat mag wel duidelijk zijn.

Daarna dan de receptie. Ik had me voorgenomen om de Voorbeeldige Dochter te spelen, en na een tweetal glazen schuimwijn ging me dat heel goed af, al zeg ik het zelf. Small talk met wat oude collega's van mama die ik in geen 20 jaar meer gezien had, haar braaf volgen richting aperitiefhapjes, kennis maken met tig mensen die ik waarschijnlijk nooit van mijn leven meer zal zien, ik deed het allemaal met de glimlach.

Eén van die ex-collega's vroeg me of ik "nog altijd in de politiek zat?". Goh ja, nog een beetje, probeerde ik beleefd af te wimpelen. Maar het mocht niet baten. "En nog altijd bij de groenen?" Euh ja, en hebt u al kleinkinderen? "Tsss, verkeerde partij hé. Die zijn veel te betuttelend en willen veel te veel regeltjes opleggen." Okee, als het dan echt moet, dan doe ik maar mee: "Zoals bijvoorbeeld?" Waarop een warrig verhaal volgde over een buurman die zijn geiten en konijnen moest laten registreren, natuurlijk door de schuld van die duivelse groenen. Ik wist niet waarover de man het precies had, dus zei ik eerlijk dat ik daarover nog nooit gehoord had. Dan kwam de volgende beschuldiging: "En wat ik hen vooral kwalijk neem, is het migrantenstemrecht! Dat hebben ze de mensen echt door de strot geduwd." Oho, wacht eens even, het migrantenstemrecht werd goedgekeurd in 2005 door de paarse regering, waar de groenen dus geen deel van uitmaakten. Ze zaten toen niet eens in het parlement! Daar had de man niet van terug.

Maar ik weet het wel: alles is altijd de schuld van de groenen. Daar hebben we onderhand wel al mee leren leven. En een politieke partij moét kritiek kunnen verdragen, daar ben ik het 100% mee eens.

Maar mag die kritiek dan a.u.b. ook eens op feiten gebaseerd zijn? Please?

00:07 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politiek, cultuur en zo |  Facebook |

16-01-07

 

Kleine Broer vanavond: "Mama, jij bent mijn lievelingsprogramma."

Lief hé.

21:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, liefde |  Facebook |

11-01-07

Oorlogje spelen

Na een eenzame fietstocht kromgebogen over mijn stuur tegen de wind, kwam ik thuis in onze gezellige bouwwerf. Grote Broer verwelkomde me enthousiast met: "Kom mama, gaan we een spelletje spelen?!" Ik, een en al welwillendheid: "Ja okee, welk spelletje?" "Mensen omver schieten!" Huh? Heb ik iets gemist? Okee okee, ik heb wel wat geklaagd over stielmannen en zo, maar zó drastisch hoeft het nu ook weer niet. En daarbij, wie gaat er dan onze bouwwerf afwerken?

Maar nee, Grote Broer had iets anders in gedachten. Samen met Kleine Broer had hij twee rijen Playmobil-ventjes opgesteld, op een goede meter van elkaar. Met het kanon van de piraten schoten ze dan om beurt elkaars mannetjes omver. "Leuk mama, doe je ook mee?" Ah ja dan zeker. Ik moet toegeven, het had wel iets. Eigenlijk een veredeld knikker- of kegelspel. De piraten, gladiatoren en skeletten stonden broederlijk naast elkaar, en sneuvelden één na één. Grote Broer vond het geweldig, en hij gedroeg zich heel ridderlijk: als ik miste, mocht ik nog eens proberen. Hij liet mij bovendien grootmoedig winnen!

"Oorlogje spelen! Het leukste spel van heel de wereld, hé mama?" "Eh ja. Heb je dat helemaal zelf bedacht?" "Nee, de juf! In de klas doen we dat ook."

Hm, toch dat pedagogisch project van school nog maar eens nalezen. Stond daar niet iets in van pacifisme of zo? Maar ach, eigenlijk ben ik er nogal gerust in. Hij zal bij tijd en wijlen wel leren dat oorlogje spelen in het echt helemaal niet zo leuk is.

En daarbij, het waren toch de slechterikken.

       

22:23 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

09-01-07

Kunnen wij het maken? Dat valt nog serieus af te wachten.

To boldly go where no man has gone before*: we zijn aan het verbouwen. De badkamer. Zoals velen zullen kunnen beamen, de eerste Natuurwet Der Verbouwingen is: Verbouwingen = Miserie.

Het begint met het zoeken van een betrouwbare, degelijke stielman die u algelijk niet in de zak zet. Niet gemakkelijk, ik zweer het. Ik bespaar u de details, maar na miljoenen telefoontjes, maanden wachten op offertes, een knoeier die onze tijd en goodwill verspild heeft, nog eens miljoenen telefoontjes (volgens mij is het een complot en een test van het gilde der stielmannen: zijn deze sukkels het waard dat ik bij hen geld ga verdienen? Willen ze het wel hard genoeg?) , is het eindelijk zover: ze zijn eraan begonnen. Hé hé, eerste hindernis genomen.

Maar dan begint het pas. "Goh, die muur is hier toch wel raar gezet hé." (Weet ik veel, we hebben dit huis gekocht toen het er al stond met muren en al.); "Ja, ik weet niet of dat gaat lukken met die leidingen. Ik weet niet wat ik ermee ga doen." (Ja, ik nog minder. Wie is er hier gvd de stielman?) en andere opbeurende opmerkingen doen u al gauw de moed in de schoenen zinken. Was deze verbouwing wel zo'n goed idee? Wat was er eigenlijk mis met de oude badkamer? Die barsten overal, ach wie ziet dat nu? Die onbruikbare lavabo op regenwater, we wassen ons toch in de logeerkamer? Die wasmachine zonder aparte afvoer die dus via het bad moet geleegd worden, akkoord, een beetje onpraktisch, maar het ging toch? En dat roze sanitair was toch ook niet zó verschrikkelijk lelijk?

Maar alla, komaan, ze zijn er dus aan begonnen. En hoe. Alles is uitgebroken, tot op de ruwe steen. En er zit een mega gat in de muur tussen de badkamer en de berging. Als dat maar goed komt. Natuurlijk komt dat goed, ja toch?

Deze avond kwam ik blijgezind van mijn dagtaak thuis, content dat er weer heel wat werk zou verzet zijn en dat het nu toch echt wel opschiet. De stielmannen waren al weg, ik werd opgewacht door Oma die de kindjes van school gehaald had. "Ah, zijt ge daar. Ja, er is hier een probleem: ze gaan ook beneden moeten kappen en breken want de afvoer van de wc zit helemaal verstopt." Qué? "Ja, ze gaan hier in de muur van de living moeten kappen. Kom, help maar al met de gordijnen af te halen. En zet al dat speelgoed opzij." De kerstboom was ondertussen al helemaal ontmanteld. Ik was een beetje van mijn apropos; een mens krijgt nog niet eens de tijd om even te bekomen als ze thuis komt. Nu is het zo dat ik zeer slecht om kan met technische calamiteiten. Ik voel me dan zo hulpeloos, en begin nogal rap te panikeren. In de living kappen, dat betekent overal puin en gruis! Onbewoonbaarheid! En ons spanplafond dat helemaal slap ergens in een hoekje hangt!

Toen de gordijnen eraf waren, kon ik weer helder denken. Ach, het zal wel loslopen zeker. Relativeren, relativeren. Er zijn zoveel ergere dingen in de wereld. Oorlog, Aids, de kindjes in Afrika, getrouwd zijn met een Pfaff-dochter, werken voor Freya Vandenbossche,... Daarmee vergeleken stellen onze verbouwingsperikelen toch niets voor?

Maar ik zal zó blij zijn als alles tot een goed einde wordt gebracht!

* Zo is het natuurlijk niet, maar zo voelt het wel.

23:07 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: badkamer |  Facebook |

08-01-07

katten

 

Grote Broer is dol op dieren. Meer specifiek op roofdieren, en dan vooral wilde katten. Van 's morgens tot 's avonds is hij ermee bezig. Als je hem vraagt om zijn schoenen aan te doen, antwoordt hij met "Mama, in Planckendael zit er een sneeuwpanter hé". Later gaat hij trouwens zijn eigen roofdierentuin openen. Intussen zijn de boeken en dvd's over carnivoren hier niet bijtijds aan te slepen. Een leerrijke hobby, dat wel, vooral voor mij dan.

Nuttige Weetjes Die Ik De Afgelopen Weken Geleerd Heb: een panter en een luipaard zijn hetzelfde; een zwarte panter wordt geboren uit een gewone panter - is dus een "folieke" van de natuur; een sabeltandtijger wordt ook wel smilodon genoemd; de kortneusbeer is de grootste beer die ooit op aarde rondgelopen heeft; een caracal, een serval en een ocelot zijn ook wilde katten; een poema is hetzelfde als een bergleeuw.

Deze en nog veel meer andere wetenswaardigheden vertelt Grote Broer aan ieder die het horen wil. Ook zijn tekeningen kennen maar één onderwerp: katten.

Maar als hij op straat een huiskat tegenkomt, kan hij zich niet rap genoeg achter moeders rokken verstoppen. Een echte held, onze Dappere Leeuwentemmer!

19:07 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, dieren |  Facebook |

04-01-07

Work in progress

Ik beken: empathie is niet mijn sterkste kant. Sommige mensen lijken wel een zesde zintuig te hebben voor de gemoedstoestanden en gevoelige plekken van anderen, waardoor ze zelden iets verkeerds zeggen. Zulke mensen bewonder ik mateloos. Helaas, ik heb maar vijf zintuigen. Het gebeurt dan ook wel eens dat een of andere opmerking van me, in alle spontaneïteit geuit, in verkeerde aarde valt en iemands gevoelens kwetst.

Degene die tot haar zoontje zegt: "Sta daar toch niet zo boertig, met je handen zo in je zakken", terwijl een landbouwend familielid (schoonfamilie dan nog) net op bezoek is, jep, that's me! Of die aan een kinderloos koppel, eveneens schoonfamilie, welgemoed vraagt of ze nog niet aan nageslacht denken, terwijl later blijkt dat ze vruchtbaarheidsproblemen hebben, that's me too. (Jaja, mijn schoonfamilie is dol op mij!)

Het is geen slechte wil nochtans. Eerder slechte genen denk ik.

Hoe dan ook: het is vervelend, voor mezelf en voor mijn "slachtoffers". Actie is dus vereist. Jezelf veranderen is echter niet zo gemakkelijk, en ik geloof niet in mirakels, maar er wordt aan gewerkt. Ik heb nog een jaar of 40...

18:31 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: psychologie |  Facebook |