10-03-07

Dààg dutje

Het ziet er naar uit dat Kleine Broer zijn middagdutje definitief afgeschaft heeft. Woensdag en vandaag bleef hij vrolijk babbelen en zingen in zijn bed, en riep hij, toen ik na het hele slaapritueel amper terug beneden was: 'Mama, ik ben wakker!'. Het hielp niet om hem nog wat te laten liggen, in de hoop dat hij toch eens in slaap zou vallen; hij moest en zou opstaan.

Nu ja, hij is tenslotte bijna 4. Grote Broer sliep allang niet meer op die leeftijd. Zucht, weer een fase die voorbij is. Ze worden groot.

21:54 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook |

24-02-07

Oedipus

Zetelscène: Ik zit rustig in de krant te lezen. Grote Broer, aka De Onverbiddelijke Zoener, komt links rond mijn nek hangen en begint me te overstelpen met - natte - kussen. Mijn advies: 'Zeg, zoek u eens een lief!' wordt totaal genegeerd. Kleine Broer volgt al vlug zijn voorbeeld en attakeert mijn rechterwang. Ze blijven minutenlang bezig; ik krijg er de slappe lach van maar het lukt me niet te ontsnappen. Als klap op de vuurpijl word ik ook nog in de rug aangevallen door Sweety Darling.

Nu vraag ik u: is dat nog normaal?

21:20 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, sweety darling |  Facebook |

21-02-07

Graag zien

Op het einde van ons dagje Antwerpen, en na een gezellige namiddag ten huize Stientje, maakte ik de gebroeders klaar om weer huiswaarts te gaan. Terwijl ik Kleine Broers jas aan het dichtdoen was, hing de Onverbiddelijke Zoener (Grote Broer dus) alweer rond zijn nek, hem overstelpend met kussen.

Ik zei: 'Laat hem nu eventjes gerust, jongen.'

Grote Broer: 'Maar ik zie hem zo graag!'

Ik, in een filosofische en badinerende bui: 'Graag zien is kunnen loslaten.'

Waarop Grote Broer: 'Ja, maar ook knuffelen!!'

 

En ook daar hadden we niet van terug...

21:29 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo, vriendschap, kinderen |  Facebook |

18-02-07

Hartjes

Vanmorgen ontdekte ik onderin de vaas met de Valentijnsbloemen die Sweety Darling me gekocht had, vier rode plastic hartjes. Ze kwamen me direct bekend voor: Grote Broer had er vroeger nog iets mee geknutseld, maar eergisteren dat knutselwerk weer ontmanteld.

Toen ik, ietwat geamuseerd, vroeg wie dat gedaan had, en wat eigenlijk de bedoeling was, zei Grote Broer: 'Ik. Om te bewijzen dat ik zoveel van je hou.'

Smelt.....

21:23 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

14-02-07

De echte, imperfecte vrouw

Uit een interview met Herman Brusselmans:

-         Waarom is Muggepuut (zijn romanpersonage) misogyn?

-         ’t Is simpel: omdat hij de vrouw van zijn leven nog niet heeft gevonden.

 

Is het echt zo simpel?

Mannen die geen respect hebben voor vrouwen, of hen zelfs haten, hebben gewoon De Ware nog niet ontmoet?

Die ene vrouw uit de duizenden, die hun verbitterde hart kan genezen, hun troebele blik kan ontsluieren, en van hen een echte liefhebbende man kan maken. De Vrouw der vrouwen, de Perfectie in persoon, de Heilige Maagd, de Ultieme Troosteres, de nooit veroordelende en altijd klaarstaande Moeder.

 

Als échte, en dus per definitie imperfecte, vrouw kríjg ik het van zulke theorieën. Ik word er ook gewoon droevig van. Het zou immers betekenen dat het feit of je als vrouw al dan niet respect krijgt van bepaalde mannen, afhangt van het feit of die mannen geluk in de liefde hebben. Pas als ze ‘de vrouw van hun leven’ gevonden hebben, kunnen ze ook respect en liefde (in de ruime zin) voor andere vrouwen opbrengen. Voordien zijn alle vrouwen feeksen en krengen, die je maar beter zo ver mogelijk op afstand houdt.

 

Onze geschiedenis is er een van patriarchale dominantie. In het Westen is daar de laatste 100 jaar gelukkig verandering in gekomen: in theorie zijn we nu gelijkwaardig en we hebben gelijke rechten. In de geesten is de evolutie nog niet overal voltooid, maar toch, een terugkeer naar hoe het vroeger was zit er volgens mij godzijdank echt niet meer in.

 

Een van dé technieken om vrouwen eronder te houden, is paradoxaal genoeg hen op een piédestal zetten en verheerlijken. De Vrouw als iets bijna bovenaards, hemels, zo perfect dat ze ongenaakbaar is en vooral beschermd moet worden. Een ideaalbeeld dat niets met de realiteit van doen heeft, en waaraan échte vrouwen vanzelfsprekend niet kunnen tippen, met alle gevolgen vandien. Zodra er afgeweken wordt van dit (vooral door mannen gecreëerde) ideaalbeeld, scheelt er iets met je, ben je geen ‘normale’ of ‘goede’ vrouw, wat weer de weg openlegt voor bestraffing en misprijzen. Precies door dit ideaalbeeld en die verheerlijking, mogen vrouwen heel vaak zichzelf niet zijn, en worden ze dus juist niét gerespecteerd.

Een groot probleem in vele patriarchale samenlevingen van vandaag, waar vrouwen zogezegd geëerd en beschermd worden, maar in feite totaal beknot worden en miskend in hun mens-zijn.

 

Vrouwen zijn natuurlijk niet perfect (zoals Yvonne Kronenberg ooit zei: “Het zijn net mensen!”). Wie dat niet kan accepteren en ermee om kan, die is en blijft misogyn. Of hij nu toevallig de liefde van zijn leven gevonden heeft of niet.

09:45 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrouwen, mensen |  Facebook |

10-02-07

Genezen

Allee, min of meer toch.

Omdat Sweety Darling het de laatste dagen allemaal alleen heeft mogen bolwerken, én omdat zijn verjaardag gisteren in mineur verliep door al die zieken, had ik beloofd om deze morgen met de kinderen op te staan als ik me redelijk goed voelde. En aldus geschiedde. Na een toch niet zo goede nacht (eerste keer onderbroken om 1u. door een opgefokt brommertje, dat onze straat blijkbaar had uitverkoren om toertjes te rijden - hàtelijk, tweede keer door Kleine Broer die naar de Leeuwenkoning wou kijken en verontwaardigd was dat papa de video uitgezet had) werden we om kwart na 7 gewekt door de jongste, die in een opperbest humeur was en zich niets meer herinnerde van zijn nachtelijke exploten.

Ik had, behalve dankbaarheid en liefde voor mijn teergeliefde echtgenoot, nog een derde reden om mij aldus op te offeren. Deze namiddag had ik namelijk afgesproken met internetvriendinnetje N., om een lekkere pannenkoek te gaan eten. En eerst zeggen dat je te ziek bent om op te staan, en dan vervolgens doodleuk richting stad vertrekken en hubbie weer met het kroost alleen laten, neen, dat zou erover zijn.

Na vijf dagen het huis bijna niet uit te zijn geweest (op de schaamtelijke boodschappen van woensdag na), deed het deugd om nog eens buiten en onder de mensen te komen. De pannenkoeken waren lekker, het gezelschap aangenaam, de gesprekken interessant ;-), en dankzij de deskundige begeleiding van N., dvd-specialiste, vond ik met een dag vertraging toch nog de verjaardagscadeautjes voor Sweety Darling. Twee dvd-reeksen: The West Wing en Typisch Chris. En vanavond vieren we gezellig samen zijn verjaardag in uitgesteld relais. Gefeliciteerd, Zoet!

En natuurlijk ook een dikke proficiat aan N., die vandaag jarig was!

20:23 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vriendschap, sweety darling |  Facebook |

06-02-07

Ziek

Grote Broer was ziek vandaag. Gisteravond had hij al een beetje verhoging, maar we hoopten dat het deze morgen beter zou zijn. Niet dus. Zelf beweerde hij vol overtuiging dat hij echt wel ziek was, en dat hij zeker niet naar school kon, wat mij wel een ietsiepietsie wantrouwig maakte. Maar de thermometer loog niet: 37,9°. Thuisblijven dus; gelukkig kan ik heel gemakkelijk verlof nemen, ook op ultrakorte termijn. Het kwam eigenlijk niet zo goed uit, want deze week nemen ze op school juist de testen af om te zien of de kindjes klaar zijn om naar het eerste leerjaar te gaan. Maar ja, een zieke kan natuurlijk ook geen optimale test afleggen.

Normaalgezien ben ik niet zo'n moederkloek, maar als één van mijn mannen ziekjes is, komen al mijn tedere gevoelens plots enorm naar boven. Ik heb hem dan ook in de watten gelegd: chocoladepudding gemaakt, versgeperst fruitsap (3 keer), verse soep, hem in de zetel geïnstalleerd met kussen en dekentje, en hem heel veel geknuffeld.

Ik moet zeggen: hij gedroeg zich voorbeeldig. Geen gekerm of geklaag, hij was ongelooflijk rustig en heeft veel tv gekeken. Omdat het niet zo ernstig leek, wou ik van de gelegenheid gebruik maken om nog wat boodschappen te doen. Wij dus naar de gordijnenwinkel, om de stalen terug te brengen en onze keuze te bestellen. Daar begon Grote Broer erover dat we zijn verjaardagscadeau nog moesten kopen, waarop ik voorstelde om het dan maar meteen te doen. 'Echt mama?! Echt?! Maar dat is fantastisch!!' Op naar de speelgoedwinkel dus. Mijn jongen had sinds lang zijn zinnen gezet op het avonturenkamp van Playmobil, maar helaas, in de Fun was dat nergens te bespeuren. Hij stond al met iets anders (de veel kleinere dassenburcht) in zijn handen, maar ik kon hem overtuigen om toch eerst eens in een andere winkel te gaan kijken.

Net als we de winkel willen verlaten, loop ik een vroegere collega tegen het lijf, die ik in geen 5 jaar meer gezien heb. Nu heb ik de gewoonte om mij op thuisblijfdagen redelijk gemakkelijk (lees: slonzig) te kleden en mij ook niet op te maken. Ma Flodder zonder sigarepeuk, als het ware. En voor een snelle boodschap neem ik evenmin de moeite om mij op te tutten. (Al mijn vrienden en bekenden zijn toch aan het werk, zo redeneer ik dan. Ten onrechte dus.) Ex-collega zag er daarentegen uit als om door een ringetje te halen: modieus, elegant, enfin, zoals ik er op werkdagen ook uitzie. Het moest weer lukken. Na ons gesprekje over koetjes, kalfjes en kindertjes, vroeg ze mij tot overmaat van ramp of ik zwanger was van het derde. Néén, dat is de rits van die vest die zo naar voren bobbelt! Boehoehoe. Maar ja, het zal mij leren zeker.

In de volgende speelgoedwinkel hebben we het felbegeerde avonturenkamp wel gevonden. Grote Broer was dolenthousiast: 'Dank je mama, 100 maal bedankt dat je dat voor mij gekocht hebt!' Wat een schat toch.

Deze namiddag leek hij iets beter, al at hij niet zoveel. Maar vanavond had hij maar liefst 39,7°, toch best veel. Hij klaagde echter nog steeds niet, mijn dappere jongen. En zijn hoge koorts belette hem ook niet om papa en Kleine Broer vol geestdrift over het avonturenkamp te vertellen. Morgen blijft hij alvast nog een dagje thuis, en donderdag zien we wel weer.

20:56 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |