22-04-07

Druk

Het was een razend druk weekend. Het begon al vrijdagavond; we waren uitgenodigd om te gaan eten bij buren, maar onze gastvrouw was ziek dus werd het etentje afgelast. Aangezien de babysit toch al besteld was, besloten we dan maar om alvast ons 10-jarig samenzijn te vieren met een etentje in 't stad. Meegaand als ik ben, liet ik Sweety Darling zowel het restaurant als het menu kiezen: het werd een reuzebord tapas in het Spaans Huis (nochtans gerenommeerd voor zijn zalige paella). De tapas bestonden vooral uit véél gefrituurde dingen, zodat ik er al vlug - letterlijk - de buik vol van had.

We besloten daarna naar de cinema te gaan. Nog steeds zeer meegaand, liet ik me door Sweety Darling meetronen naar 'Curse of the golden flower', een Chinees Shakespeariaans drama met Gong Li, grotendeels gefilmd in de Verboden Stad. De decors zijn erg barok en kleurrijk, de actiescenes overweldigend spectaculair, de acteerprestaties uitstekend, maar toch was het geen film die mij beklijft. Ik hou sowieso niet van films waarin veel gevochten wordt en waarin het bloed in het rond spat, hoe gestileerd en esthetisch het ook in beeld gebracht is.

Gisteren was er dan congres van Groen!, én opendeurdag van de school van onze jongens. Ik heb me dan maar een beetje verdeeld, en ben in de voormiddag naar het ene, en in de namiddag naar het andere geweest. Een van de vele artiesten die zich de laatste tijd outen als groene, is Tom Kestens van Lalalover. Hij zei het volgende: 'Een stem voor Groen! is nu geen keuze meer, maar een noodzaak geworden.' En wie ben ik om hem ongelijk te geven.

's Namiddags dus geholpen in de bar op de opendeurdag. Aangezien scholen verplicht rookvrij zijn (helemaal), waren er logischerwijze geen asbakken beschikbaar. Dit weerhield enkele ouders er echter niet van om toch te roken, waarbij ze dan maar enkele lege drankflesjes als asbak gebruikten. Degoutant!

's Avonds stond er dan nog een spagetti-avond van Groen! op het programma, op weg waarnaartoe Grote Broer de hele auto ondergekotst heeft. Eveneens degoutant! Gelukkig lag er een zak oude kleren, bestemd voor de container, in onze koffer, die we dan maar als vodden gebruikt hebben.

Deze voormiddag ben ik meegeweest met Stefaan en de ijsbeer op campagne in het centrum (we hadden gelukkig nog een vrolijke, knuffel-ijsbeer te pakken gekregen), en ik moet zeggen: het was een succes. Vooral op kinderen heeft de ijsbeer een grote aantrekkingskracht; er is dan ook heel wat afgeknuffeld (waarbij de ijsbeer zich overigens niet tot de kinderen beperkt heeft, de profiteur).

Deze namiddag was het dan eindelijk family-time, en zijn we er met z'n allen met de fiets op uit getrokken.

Een heel druk weekend dus, maar wel plezant. Ik krijg ook energie van zulke dingen. En morgen kan ik weer bekomen. Op het werk.

20:54 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek |  Facebook |

15-04-07

Terug

En ja, we zijn terug. Een weekje is toch snel voorbij. Spijtig genoeg is onze vakantie een beetje in het water gevallen, letterlijk dan. Vanaf woensdag heeft het voortdurend geregend, nee, gegoten. Via sms en krant vernamen we dat ondertussen hier de zon zich van haar beste kant liet zien; dik balen!

Maar kom, de eerste dagen vielen nog mee, en het hotel, de begeleiding, de(kinder)animatie en het eten (vooral het eten!) waren dik in orde. Ik heb me nog niet durven wegen, maar er plakken voorzeker wat extra kilo's aan. We hebben ook een (blitz)bezoek aan Carcassonne gebracht - een stad die zéér de moeite is, enkele wandelingen gedaan in natuurgebieden, een 'route du vin'-fietstocht in de regen, en een boottocht op het Canal du Midi, eveneens in de regen, en Narbonne bezocht - gedeeltelijk in de regen. We hebben met Kleine Broer véél slakken gezocht, met Grote Broer de dieren van het bezoekende circus gefotografeerd, én de Tien voor Taal wedstrijd gewonnen.

Kortom, het was al bij al een gevulde en ontspannende week. Eens te meer is ook gebleken wat voor een schatten van schoonouders ik heb: altijd zijn ze bereid om te helpen, met bijna elk voorstel gaan ze akkoord, en nooit doen ze moeilijk. Echt goud waard, zijn ze. Daarnaast had ik ook het gezelschap van de mij niet zo sympathieke, maar wel zeer onderhoudende Casanova.

De afgelopen week is me verder ook weer opgevallen hoe ongedurig en nerveus onze oudste jongen toch is. Hij kan letterlijk geen moment stilzitten, slaapt weinig, loopt altijd vooruit, wil alles zien, ontdekken, uittesten, proberen... Wat op zich ook wel iets charmants heeft, maar vooral zéér vermoeiend is - zeker tijdens een 7 uur durende treinrit. Berispingen, verboden of geboden maken ook zeer weinig tot geen indruk. Af en toe maken we ons daar wel wat zorgen over. In een recent gesprek heeft zijn juf echter gezegd dat er geen reden tot ongerustheid is, dus voorlopig wachten we nog maar wat af. Misschien is het gewoon de testosteron...

23:17 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, kinderen |  Facebook |

07-04-07

Vakantie

No blog today,

Virginia is met congé!

08:04 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-04-07

 vakantievoorbereidselen

 

Dag twee van de vakantievoorbereidselen. Ja, met z’n vieren een week op reis gaan, dat vraagt eerst heel wat werk. Terwijl Sweety Darling het douchekamerplafond een tweede couche gaf, was ik dus weer druk in de weer met wassen, strijken, kleren samenrapen, valiezen vullen en dergelijke meer. De kindjes waren weer naar de opvang, dus het schoot lekker op.

 

Gisteravond had ik trouwens nog een sms-je gekregen van E., een internet-vriendin die de afgelopen week in de streek vertoefde waar wij morgen naartoe gaan: Uw weerbericht uit het zuiden: beetje fris bij het opstaan, daarna zonnig en meer dan 20 graden! Kledingadvies: laagjes. T. en L. in zee gezwommen! Toch handig, zo’n gepersonaliseerde sms-weerservice; dank u, E.!

 

’s Middags kwam Oma even afscheid nemen, waarbij ze en passant nog de helft van mijn strijk deed (dank u, ma!). Daarna trokken Sweety Darling en ik stadinwaarts, voor een rustige lunch met ons tweetjes en een paar laatste aankopen. Zo moesten we nog langs bij ECI, voor onze kwartaalaankoop (zoniet zouden we ‘Muggenpuut’ van Herman Brusselmans toegestuurd krijgen, en daar pasten we toch voor). Het werd een knutsel en pretpakket van Zappelin, als verrassing en zoethouder voor ons kroost tijdens de toch wel lange treinrit van morgen. Daarna dus gaan eten, in de Handelsbeurs. Spijtig genoeg was het geweldige terras nog niet open, maar de dagschotel smaakte ons niettemin heel goed: een bladerdeeggebakje met champignons en een licht slaatje als voorgerecht, en pasta met asperges en zalm als hoofdgerecht. We waren al helemaal in vakantiesfeer.

 

Onderweg naar de winkelstraat, kwamen we zowaar Evelien tegen, ook al een internet-kennis, dank zij wie we aan een goed adres voor onze nieuwe pc geraakt waren; merci nog daarvoor, Evelien! (Sweety Darling was overigens alweer zwaar onder de indruk van mijn netwerk.) Ik had haar niet direct herkend, omdat ik vol bewondering naar haar leuke outfit aan het staren was. We kochten vervolgens een zonnebril van 7 euro voor mijn wederhelft, en een mooi, rood, zwierig zomerkleedje van 130 euro voor mij. Verschil moet er zijn! (For the record: ik zou het eigenlijk niet gekocht hebben, want het is nogal bloot en je kan er geen bh onder dragen, allee, toch geen gewone, maar de verkoopster en Sweety Darling hebben mij overhaald. En ik ben er nu wel blij mee eigenlijk.)

 

Terug thuis nog wat verder gedaan met het pakken, en terwijl Sweety Darling om de kindjes ging, heb ik de paaseieren verstopt die oma meegebracht had. Toen de jongens thuis kwamen, wilden ze weer ‘hiliebiliebeestjes’ zoeken in de tuin. De paaseieren lagen zowat onder hun neus, maar nu is toch definitief gebleken dat de gebroeders échte mannen zijn: ze zagen ze natuurlijk niet! Ik dan maar mijn beste (ahum) acteertalent bovengehaald: ‘O, maar kijk, wat zie ik nu…?’, ok, en het spel was vertrokken. Op 5 minuten waren de eieren geraapt en gingen mijn zoons weer over tot de orde van de dag: hiliebiliebeestjes zoeken. Die zijn zo ‘krakkig’, volgens Kleine Broer. Ja, ik moet toegeven dat de diertjes de exploratiedrift van mijn kroost niet altijd overleven.

 

En nu is bijna alles klaar voor de Grote Reis morgen, héhé. ’t Is te hopen dat het wat meevalt…

 

P.S.: 'Virginia goes digital' zal voor een andere keer zijn, wegens beginnersziektes.

20:46 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: huishouden, kinderen, sweety darling |  Facebook |

05-04-07

Werkendag

Paasvakantie, en Sweety Darling en ik hadden allebei verlof genomen. Toch hebben we, ontaarde ouders als we zijn, ons kroost naar de opvang gebracht. Er stonden immers enige Klussen op het programma. Onze douchekamer heeft een houten plafond, en dat moest nodig eens ingesmeerd worden met een vochtwerend product. Om ons voor de verandering eens aan het rollenpatroon te houden, heeft Sweety Darling die taak manmoedig op zich genomen, daarbij door deskundige commentaar begeleid door mijzelve. Ik heb hem ook bijgestaan in het afkuisen van het hout, waar nog wat cementresten op zaten, dat mag ook gezegd.

Omdat we overmorgen op reis vertrekken, heb ik vandaag al zoveel mogelijk voorbereid. Zijnde: enkele machines was draaien (kwestie van wat voorsprong te hebben als we terug zijn), was plooien, de laatste aankopen doen. Ik heb me ook bezig gehouden met het prepareren van ons nieuw digitaal fototoestel, zaterdag gekocht. Daarbij stelde zich al van in den beginne een probleem: we kregen het klepje voor de batterijen niet open. Na veel proberen en zuchten door ons allebei, besloten we dat ik best terugreed naar de winkel, vooraleer we brokken zouden maken. Na een half uur file, was ik ter plaatse. De vriendelijke jongen aan de service-balie kreeg het eerst ook niet open, oef, ik was al blij dat het niet aan ons scheen te liggen. Helaas, nadat hij back-office om raad had gevraagd aan een collega, lukte het plots wel: je moest zowel het knopje naar boven als het klepje opzij duwen en taraa, Sesam opende zich! Verdoeme, moest ik daarvoor zo ver rijden? Echt iets voor ons, klungels als we zijn.

Enfin, terug thuis heb ik het laatste deel van mijn busronde gedaan, wat echt heerlijk was, zo in de lentezon. Sweety Darling deed intussen de voorbereidselen van het avondeten, en reed het gras af - het rollenpatroon moet soepel geïnterpreteerd worden. Daarna hebben we ook nog een weekendje voor ons tweetjes geboekt, en wel hier. Mmm, ik verheug me er al op! 

Onderweg naar de opvang nog om de badkamergordijnen geweest die ik 2 maand geleden besteld had, maar waarvan ik nog steeds geen bericht gekregen had, en dan om onze jongens. We besloten dat het echt ijsjesweer was, en met ons viertjes trokken we gezellig naar het ijssalon één straat verderop. Toen ik aan Kleine Broer zei: 'Lekker hé, en zo met een koekje (hoorntje) erbij', wees hij mij terecht: 'Nee, dat is het jasje van het ijsje.' Goed gevonden hé. Het ijsje is mij spijtig genoeg misvallen; waarschijnlijk zaten er ergens toch nog restjes van praliné of noten in.

Na het avondeten en het bad, hebben we nog gezellig samen naar Shark Tales gekeken (domme film).

Het was echt een goed idee, om al wat vroeger vakantie te nemen en zonder de kindjes wat klussen te doen. Zo kunnen we zaterdag echt ontspannen vertrekken.

Morgen: Virginia goes digital!

 

20:59 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: huishouden |  Facebook |

17-03-07

Opera

 

Vandaag met Oma, vriendin A. en de gezamenlijke kinderen naar de, jawel, Opera geweest. Een speciale kindervoorstelling van Alladin. Het was heel mooi, en best begrijpelijk voor het jonge grut. Kleine Broer zat vol aandacht te kijken, Grote Broer, eeuwige wriemelaar, kon natuurlijk weer niet stil zitten of zwijgen, maar vond het naar eigen zeggen toch ook mooi. Vlak naast hem was een cameraman het hele schouwspel aan het filmen; en die maande mij geregeld aan om Grote Broer rustig te houden, omwille van het geluid. Hey, het is wel een kinderopera hé; enig rumoer kan je daarbij naar mijn bescheiden mening wel verwachten. Maar kom, desondanks was het een zeer geslaagd Uitje Op Niveau ;-).

En op de website lees ik nu dat de Geest van de Ring gespeeld werd door een oude studiegenoot van ons, die na de rechten nog aan het conservatorium ging studeren. Ook toevallig.

20:59 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cultuur en zo, kinderen |  Facebook |

07-03-07

Ontdekking

Toen ik daarnet voor het bedritueel van Grote Broer in zijn kast een voorleesboek aan het zoeken was, vond ik 'Vrolijke versjes', van ene Agnia Barto. Ik meende dat het een van de boeken was die Kleine of Grote Broer als geboortecadeau van iemand gekregen had, maar waaruit we, wegens niet zo poëzie-minded, nog nooit hadden voorgelezen. Waarom zou ik dat nu eigenlijk eens niet doen?, dacht ik zo.

Bij het openslaan van het boek om te zien of er iets bruikbaars in stond, kwam ik echter tot de ontdekking dat de hele binnenkaft volgeschreven stond met opdrachten. Voor mij! Het waren voornamelijk beterschapswensen, nogal wat van onbekenden, maar ook van vriendin-sinds-jaren A., en daaruit kon ik afleiden dat ik het boek gekregen heb toen ik in het voorjaar van '93 in het ziekenhuis lag met appendicitis. De schrijvers van de boodschappen waren mijn toenmalige medekandidaten voor het praesidium van de Rechten. En ja, ook A. en ik figureerden op die lijst; we postuleerden voor de prestigieuze functie van cursusverantwoordelijken als ik me niet vergis. (Onze lijst heeft het overigens niet gehaald; ik kon door mijn ziek-zijn immers niet meedoen aan de campagne ;-).)

Het boek bevat, zoals de titel al aangeeft, allemaal kinderversjes. Origineel cadeau om aan een 21-jarige studente te geven, niet? Of zou er een impliciete en zeer subtiele boodschap achter gestoken hebben? Nééuh. Nadere bestudering leert mij dat het meer bepaald Russische kinderversjes zijn, voornamelijk over speelgoed, de school en andere kinderbesognes. Leuk, ik heb wel iets met Rusland!

En wat nog leuker is: het boek is uitgegeven én gedrukt in de USSR (in 1988), bij uitgeverij Radoega. Een Nederlandstalig kinderversjesboek, recht uit de Sovjetunie! Dat is toch wel speciaal, niet? Ik ben echt opgetogen met mijn ontdekking, en laat jullie eventjes meegenieten:

De eerste schoentjes

 

Nieuwe schoentjes, da’s niet gek

En ze passen broertje krek!

 

Heeft hij ze al aangetrokken?

Nee hoor, kijk, het gaat al mis!

Want Andrjoésjka – onverschrokken –

Denkt dat het zijn speelgoed is!

 

Kijk, nu trekt hij aan de veters

En hij likt eens aan de rand,

Maar dan weet hij al iets beters:

Hij trekt hem aan, maar… aan zijn hand!

 

Nee Androjoésjka, aan je voetjes!

Heus, we weten wat we doen,

Met die kleine schoentjes moet je

Straks je eerste stapjes doen…

 

20:38 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, lezen, poezie |  Facebook |