07-02-07

Avonturenkamp

Grote Broer bleef dus nog een dagje thuis, om uit te zieken, want koorts had hij niet meer. Hij was nog steeds vol van zijn avonturenkamp (dat nog niet mocht uitgepakt worden wegens nog niet jarig), en vroeg een paar keer of hij er mocht naar gaan kijken. Naar de doos dus. Aan een zieke kan ik niet veel weigeren, dus werd zijn verjaardagsgeschenk weer te voorschijn gehaald. Smachtend zat hij er naar te kijken. Playmobil-diertjes werden bovenop de doos gezet; in zijn fantasie waren ze al vrolijk aan het spelen met de nog-ingepakte. Ik kon het uiteindelijk niet meer aanzien, en zei, softie die ik ben: 'Wat als je toch je cadeau nu al mag opendoen? Omdat je ziek bent. Maar dan krijg je geen cadeau meer op je verjaardag zelf hé.' Ogen zo groot als schoteltjes: 'Echt mama?! Echt?!! Oh, dank je mama, dank je!!!' Amai, ik had nogal eens gescoord!

Maar dan begon de miserie: de assemblage van het avonturenkamp. Ik kan hier alleen maar De Huisvrouw bijtreden: welke **** idioot heeft die pakjes zo samengesteld?!! Voor elke **** boom moest ik wel 5 verschillende zakjes openscheuren. Van enige logica was hoegenaamd geen sprake. En die onderdeeltjes zijn zo pietepeuterig dat ik meer dan eens vloekend heb lopen zoeken naar die ene missing link, zonder dewelke het hele avonturenkamp in elkaar zou stuiken. Dat de vloer al bezaaid lag met andere Playmobil, hielp natuurlijk ook niet. En twee ongedurige kleuters, die zo vlug mogelijk met de nieuwe aanwinst willen beginnen spelen, nog minder. Wat een gedacht toch om dat zo fragmentarisch te verkopen; moeten we dan echt alles zelf doen?

Hoe zit het trouwens met die mail, Huisvrouw?

 

23:02 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

04-02-07

De Kloof

Deze namiddag zijn we, tussen het poetsen en opruimen door, naar het vertelfestival 'Ijsbreker' geweest, een productie van Van Stoel tot Stoel. Omdat er verteld werd volgens leeftijd, hebben we ons gesplitst: Sweety Darling ging met Grote Broer luisteren naar Jean Bosco Safari, ik met Kleine Broer naar het kleuterprogramma.

Het zaaltje lag bezaaid met kussens, waarop de kleine toehoorders mochten gaan zitten. Kleine Broer vond mijn schoot echter nog net iets zachter, en ik, ik vond het heerlijk, dat warme lijfje zo dicht tegen me aan. Hilde Rogge vertelde twee verhaaltjes: een over de Tandenfee en het Bedmonster, en een over Heksje Heksiminie. De Tandenfee leek in feite meer op een heks, maar dan met een roze jurk en punthoed, en wou de tandjes van de kindjes met een grote nijptang uittrekken! Kleine Broer sidderde eventjes, maar bleef gefascineerd luisteren.

Na de verhaaltjes waren er pannenkoeken. Kleine Broer heeft er vijf opgesmikkeld.

Bij Grote Broer was het naar verluidt ook heel tof. Het verhaal ging over de jungle en wilde beesten, dus echt iets voor hem. Bij het imiteren van een leeuw, heeft hij naar het schijnt de meeste decibels geproduceerd. That's my boy!

Dit alles vond plaats in de lokalen van Victoria Deluxe, een sociaal-artistieke werking met een groot engagement voor de zwakkere groepen in onze samenleving. Het publiek deze namiddag behoorde daar op het eerste zicht niet echt toe. Ik zag veel al wat oudere ouders, wiens kinderen naar Freinet- en andere methodescholen gaan; moeders met lange, bohémien-achtige, linnen of wollen rokken en tunieken; vaders met hippe brilletjes of rastakapsels, kinderen die Palmyra of Helder heten. 'Geitewollensokkers' dus, zoals men ze in de volksmond pleegt te noemen. Ik voelde me weer zeer burgerlijk.

Nu heb ik persoonlijk helemaal niets tegen dergelijke mensen, integendeel. Er zitten er genoeg in onze vriendenkring, en over het algemeen zijn het toffe en  geëngageerde mensen. Maar ik kreeg daardoor wel de indruk dat het vertelfestival weer een zaak van de 'happy few' was, en dat cultuurparticipatie door zwakkere groepen een zéér moeilijke opdracht is.

21:22 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kinderen, cultuur en zo, uitstapjes |  Facebook |

02-02-07

Lichtfeest

Vandaag is het Lichtmis. Met het oudercomité hadden we besloten er een gezamenlijke uitstap van te maken, naar het Lichtfeest in het Huis van Alijn.

Er was kindertoneel, een vuurshow, warme chocomelk, en natuurlijk pannenkoeken.

Grote Broer genoot met volle teugen van het meespeeltheater door Jeuk. Zijn oogjes twinkelden, hij danste vol overgave mee, en riep 'Schotland is wél een echt land!', toen één van de acteurs het tegendeel beweerde. Kleine Broer was dan weer vooral onder de indruk van de vuurshow 'die mijnheer heeft het vuur opgegeten!', waar onze oudste een beetje bang van was. En allebei deden ze enthousiast mee met het muziekpakket; helaas waren ze niet bij de gelukkigen die een cadeautje kregen.

Het was een leuke avond, en bij onze thuiskomst ontdekten we nog een aangename verrassing: de badkamermeubels zijn geplaatst! Nu moet enkel nog de electricien langs komen (morgen), en ze is helemaal af. Wie had nu gedacht dat het uiteindelijk nog allemaal zo snel zou gaan!

22:57 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: badkamer, cultuur en zo, kinderen, uitstapjes |  Facebook |

31-01-07

Straat

Hoewel wij in de stad wonen, is onze straat heel groen en rustig. Ze wordt hoofdzakelijk bewoond door middenklassers, waarvan een behoorlijk deel ambtenaar of (ex-) leerkracht. Qua leeftijd zijn er grosso modo twee groepen: de babyboomers, die hier van in den beginne (t.t.z. de jaren 60) wonen, en de dertigers, die er pas de laatste jaren zijn bijgekomen.

 

Sinds enkele jaren houden we jaarlijks een bescheiden straatfeest, waarop we de hele straat uitnodigen voor een hapje en een drankje. Gisteravond was er nog eens vergadering van het organiserend comité. Zo’n vergadering heeft telkens een hoog “In de Gloria”-gehalte.

 

In dit comité zijn de twee leeftijdsgroepen vrij evenredig vertegenwoordigd. Bij de “jongeren” horen: ikzelf; mijn zeer dynamische buurvrouw Lies; Myriam, de mama van een schoolvriendje van Grote en Kleine Broer; Piet, mijn nonchalante en sympathieke overbuurman; en Heleen en Adam, de vegetariërs van de straat. De “ouderen” zijn: Roger, een gepensioneerd leerkracht die nu nog bijklust als fiscaal adviseur, Lucy en Jean, een zeer vriendelijk eveneens gepensioneerd leerkrachten-echtpaar, en Eddy, ex-Keizer-Carnaval en ouderdomsdeken van het gezelschap.

 

De vergaderingen verlopen allesbehalve efficiënt. Hoewel ik tot “voorzitster” gebombardeerd werd, lukt het me niet er enige orde in te houden. Bij elk besproken agendapunt wordt er bijna onmiddellijk afgedwaald en allerhande roddels verteld over de diverse straatbewoners. Minutieus wordt bijgehouden welk huis nieuwe bewoners heeft of krijgt, hoe het met de gezondheid van deze of gene is, welke koppels er uit elkaar gegaan zijn, wie er tegen wie gezaagd heeft over allerlei zeer belangrijke aangelegenheden zoals daar zijn: de staat van het speelpleintje, de bomen die niet gesnoeid zijn, de brommerkes van de jonge gasten die voor lawaaioverlast zorgen, de loslopende honden van mijnheer X, de blaffende honden van mevrouw Y, enzovoort enzovoort.

 

Omdat ik mijn buren graag te vriend wil houden, en natuurlijk ook omdat het interessant is om van de laatste nieuwtjes op de hoogte te zijn, laat ik meestal maar begaan, en neem pas na een kwartier de teugels weer in handen – of doe althans een poging daartoe. Daarbij wordt het mij niet altijd even gemakkelijk gemaakt door met name Adam en Roger. Deze mannen zijn nogal van het “precieuze” soort, en zien bij elk geopperd voorstel direct Grote Risico’s en Gevaren. Zoals bijvoorbeeld: ‘Alcohol serveren ’s namiddags?! Gaan we dan geen grote bende zatte mensen krijgen?!’ ‘Broodjes verkopen?! Is dat niet gevaarlijk i.v.m. salmonella en voedselvergiftigingen en zo?!’ De rest van het gezelschap put zich dan telkens uit in het aandragen van goede argumenten en oplossingen om hen alsnog te overhalen. Meestal lukt dat gelukkig wel.

 

Van een ander kaliber echter is onze Prins Carnaval, ZKH Eddy I. Deze 70-plusser hoort niet meer al te best, en luistert bovendien niet altijd, waardoor het meer dan eens voorkomt dat hij, een half uur nadat een punt in het lang en breed besproken is én er een consensus over bereikt is, onze dringende aandacht vraagt voor dat ene welbepaalde punt. Bovendien is hij een beetje wantrouwig, en denkt hij nogal rap dat we de draak met hem steken (niet altijd ten onrechte, moet ik toegeven). Hij heeft ook vaak heel aparte voorstellen, zoals gisteren bijvoorbeeld: een play-backshow organiseren op het volgende straatfeest. Uitgevoerd door de, veelal bejaarde, bewoners wel te verstaan. Als je dan, omdat je denkt dat hij aan het zwanzen is, begint te lachen, is hij op zijn tenen getrapt, en klaagt hij dat hij niet au sérieux genomen wordt. Ik heb intussen al geleerd om mijn vrolijkheid om zijn uitspraken een beetje weg te steken, maar dat lukt helaas niet altijd even goed.

 

Maar kom, uiteindelijk is het toch wel leuk dat we nu al 6 jaar zonder grote problemen zo samenwerken, en het straatfeest is al altijd een groot succes geweest. En zoals ZKH Eddy I zegt: “Beter een goede gebuur, dan een familielid dat al wat verder woont!”

16:16 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: buren, gent |  Facebook |

28-01-07

Casanova

Op aanraden van deze mijnheer ben ik de memoires van deze mijnheer aan het lezen. Erg onderhoudend en interessant, vooral omwille van de vele details over het leven en de mentaliteit in de 18de eeuw. En af en toe heeft hij best iets zinnigs te zeggen:

     ' Ik geloof dat de enige voorgevoelens waar een wijs man aandacht aan moet schenken, degene zijn die hem onheil aankondigen: deze komen voort uit zijn verstand. Voorgevoelens van komend geluk worden door het hart ingegeven, en het hart is een dwaas (...).'

     ' Als ik het goed met de franciscaan had kunnen vinden, als, als, als - door mijn hoofd gingen al die vervloekte alsen die opkomen bij een man in nood die nadenkt over zijn situatie en nog ongelukkiger wordt als hij goed heeft nagedacht. Daar staat tegenover dat hij leert te leven. Iemand die weigert na te denken, leert nooit iets.'

22:18 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lezen |  Facebook |

21-01-07

Manic Sunday

Ik weet niet wat het was vandaag, maar de kinderen waren wild, wild, WILD. Het begon nochtans redelijk goed: Grote Broer liet mij genadig tot 7 uur slapen, Kleine Broer was er zelfs maar om 8 uur. Broederlijk bekeken ze samen een dvd over dinosaurussen, terwijl ik rustig verder ontbeet. Na de dvd begonnen ze, zoals gewoonlijk, op en rond elkaar te hangen, wat in het begin heel plezant was, maar na een tijdje natuurlijk op ruzie uitliep. De volgende dvd dan maar: iets over de dieren van Noord-Amerika (en sabeltandtijgers bestaan dus wel, Momus!) Héhé, weer eventjes rust.

Grote Broer had echter een project: hij zou van een kartonnen doos een Dinoland maken, alwaar Kleine Broer dan zijn dinosaurussen kon uitstallen. Na enkele pogingen tot uitstel van mijnentwege (ik had de keukentafel nodig om eten te maken), was er echter geen houden meer aan. Zucht. Dan maar een bijtafel goed bedekt met krantenpapier, en de verf uitgehaald.

Soep maken terwijl twee kleuters zitten te schilderen, is multitasken voor gevorderden, ik zweer het u. Telkens moest ik rechtspringen om a) verfpotten te behoeden voor een val op de keukenvloer, b) borstels uit te spoelen alvorens deze in een andere kleur verf belandden of c) klodders verf van 1 cm dik wat meer uit te helpen smeren. Ik sluit dan ook niet uit dat de balletjes vandaag een beetje kleurrijker waren dan gewoonlijk. Toen de nood het hoogst was, was de redding nabij en stond Sweety Darling op. Ik liet hem achter met twee besmeurde kinderen en een pot soep op het vuur, en ging douchen (zonder muts!) en mij aankleden.

Ook na het middageten bleven de gebroeders in een vervelende bui: elkaar niet met rust kunnen laten, speelgoed afpakken, enfin, ge kent dat wel. We besloten dat Kleine Broer moe was, en beter een dutje zou doen. Kleine Broer verzette zich echter heftig: "Ik ben niet moe-hoe! Ik wil niet slapen! Ik wil spé-élen! Ik ga flink zijn!", ondertussen driftig in zijn ogen wrijvend en wenend van vermoeidheid. Dan maar weer naar beneden, waar het spel van voor af aan begon: "Hij heeft mijn slang afgepakt!" "Maar ik had hem eerst!" "Nee, ikke!" etcetera etcetera. Opnieuw naar boven dus, waar ik samen met Kleine Broer in het grote bed kroop, en we uiteindelijk allebei in slaap vielen. Oef zeg.

Na ons gemeenschappelijk dutje, was zijn humeur merkbaar verbeterd. Tot hij beneden kwam en, alweer, ruzie kreeg met Grote Broer. We besloten dat het tijd was voor wat frisse lucht. Natuurlijk begon het op dat moment juist te regenen, edoch we zetten door. Op naar de Bourgoyen-Ossemeersen, een natuurgebied in de buurt waar je heerlijk kan wandelen.

Wat een goed idee! Met hun laarsjes aan liepen de broertjes vrolijk in plassen en modder, zingend zowaar en zonder ruzie te maken! De zon scheen alweer, en zorgde voor een magnifiek zicht op de overstroomde meersen vol watervogels. De wolken weerspiegelden paars, grijs en oranje in het water; we werden er allemaal rustiger van. Na een uurtje wandelen werd het schemerig en gingen we nog iets drinken in de cafetaria. Alwaar Kleine Broer zijn chocomelk over mijn broek uitgoot. "Ja, je hebt wel je handen vol met kinderen hé", reageerde een kennis die er zelf geen heeft.

Intussen liggen ze allang lief te slapen in hun bedjes. Het Dinoland is prachtig geworden, met prehistorische bomen en een vulkaan in actie; de dino's staan er gelukkig te wezen. Zondagen met het hele gezin, gezellig!

 

23:08 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dieren, kinderen, uitstapjes |  Facebook |

17-01-07

Schrijven

Grote Broer en ik hebben een boek geschreven. Eigenlijk vooral Grote Broer, die voor de tekst én illustraties zorgde; ik was slechts zijn penhouder. Hij heeft eerst een tiental blaadjes in twee gevouwen en aan elkaar geniet, dan telkens een tekening gemaakt op de rechterzijde, waarna ik op de linkerkant de tekst moest schrijven.

Het verhaal is getiteld: Beer en Wolf en Das, en gaat als volgt. (Zodra we een digitaal fototoestel hebben, volgt een tweede druk.)

Op een ochtend was het lente en Beer was blij. Hij ging op pad.

Hij ging op stap in het donkere bos en kwam Wolf tegen. Wolf zei: "Hallo, hoe gaat het, Beer?" (het was een lieve wolf, nvdr) Beer zei: "Goed. Gaan we samen op pad?"

Ze gingen verder op pad. Beer zei: "Ik heb honger." Wolf zei: "Ik heb ook honger." Beer zei: "Laten we noten pakken."

"Dag vrienden", zei Das, "Wat eten jullie?" "Een noot", zei Wolf. "Ik ga ook een noot pakken uit mijn notenboom", zei Das. Das at een noot op en ze liepen verder, en ze kwamen aan het huis van Beer.

Beer zei: "Wolf en Das, dit is mijn hol. Ik woon in het Lichte Bos." (En Wolf en Das wonen in het Donkere Bos, nvdr.) Das zei: "Ik ben een beetje moe; wacht even op mij." Beer zei: "Kom maar een lekkere warme chocomelk drinken." Wolf zei: "Jaaaa!"

En toen kwam er een varkentje met een lange snuit, en die blies het verhaaltje uit.

 

Het boek wordt hier zorgvuldig bewaard. Het is duidelijk dat er een Groot Schrijver in Grote Broer huist, en dan wordt zijn debuut goud waard.

 

 

 

 

 

 

15:32 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |