28-08-08

Playmobil design

Een gebruiksvoorwerp moet voor mij in de eerste plaats nuttig en praktisch zijn, dan gemakkelijk proper te houden en liefst niet te veel plaats innemen. Van de gesofisticeerde vormen van een kurketrekker of zetel word ik niet echt wild, als ik met de eerste zonder ongelukken een fles kan opendoen om mij in de tweede mee te zetten, is het al lang goed.

Toch trok ik gisteren met de kinders naar het Design-museum. Ik had een tweetal uurtjes in de stad door te brengen en daar was er een speciaal kinderparcours, dus waarom niet.

Samen met Vlieg trokken we op wereldreis en ontdekten we hoe ontwerpers hun inspiratie halen uit vreemde culturen of hoe exotische materialen worden verwerkt in gebruiksvoorwerpen, onderweg maakten we kennis met de Chinese draak, Japanse karpers, ivoor uit Afrika, Eiffeltorenstoeltjes uit Amerika, ... Grote Broer moest bij verschillende voorwerpen vragen beantwoorden en op een wereldkaart aanduiden over welk land het ging. Leuk!

Er was zelfs een tweede kinderprogramma, dat nog meer in de smaak viel bij mijn wildebrassen. Overal in het museum stonden playmobilfiguurtjes of -voorwerpjes tussen de tentoongestelde stukken, en op een magneetbordje moest Kleine Broer het juiste playmobiltje bij het juiste designvoorwerp kleven. Een echt succes, ze zochten heel enthousiast, en ik ben dan ook zeker dat onze doortocht niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Aan niemand.

Het was een geslaagd museumbezoek, en al heb ik de collectie maar in vogelvlucht kunnen bekijken, er staan toch zeer leuke en mooie dingen tussen. Ik moet maar eens op mijn eentje teruggaan.

 

21:23 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, kinderen, cultuur en zo |  Facebook |

29-07-08

Van de dingen die voorbij zijn

En ’t is weeral gepasseerd zie. Deze voormiddag liepen manlief en ik alweer op Sint-Jacobs en door het Baudelopark, niet wegens afkickverschijnselen maar op zoek naar – eindelijk – mijn verjaardagscadeau. Het was een beetje triest, al die afbraakwerken en al die vuilkarren, en het verdroogde platgetrapte gras – zou dat ooit nog goed komen? Hier en daar hingen nog enkele die-hards rond die niet wouden afgeven, maar de omsingeling door de mannen van Ivago werd steeds kleiner. Het was trouwens moeilijk om een restaurant te vinden dat open was vandaag; ge kunt die mensen geen ongelijk geven natuurlijk.

 

Maar het was plezant de voorbije 10 dagen. Wat kan er zoal geblogstaafd worden?

 

Het weer om te beginnen, viel goed mee. Meestal warm maar niet té, zoals twee jaar geleden toen we moesten vluchten voor de hitte om twee uur in een koud bad te liggen afkoelen. Af en toe een plensbui, maar die hebben mij net altijd gemist. Juist op onze nationale feestdag, tevens de dag waarop de Prijs voor de Democratie werd uitgereikt, was het effenaf koud. Zou dat symbolisch geweest zijn? De gemiddelde leeftijd lag er ook hoog, wat mij ook geen goed voorteken lijkt of is dat normaal?

 

Maar kom, daarna werd het warmer en geraakten we stilletjesaan echt in feeststemming. De Sint-Baafssite en natuurlijk Pierke in het Huis van Alijn waren heel leuk voor de kinderen, het straattheater was weer van heel hoog niveau (soms letterlijk) en het concert van Sioen was een streling voor het oor.

straattheater

 

Nog meer zoetgevooisde klanken verleden zaterdag, op de Fijne Avond met meneer en mevrouw Olman. En zes internetvriendinnen. Nooit gedacht dat dode kindertjes, zieke moeders en gefrustreerde echtgenotes voor zoveel hilariteit konden zorgen! Maar ja, zo gaat dat op de Gentse Feestos. De rest van de avond was ook heel fijn, met uitgebreide bespiegelingen over de bikinilijn, het vergelijken van bh’s en onderbroeken, de voor- en nadelen van F- en A-cups (ofte de skischansboezem), het betasten van kippenfilets, de obligate bevallings- en borstvoedingsverhalen (gééuw), en natuurlijk veel geroddel over de afwezigen. Ja, het u even verwijderen om een Keizer Karel broodje te gaan halen of om naar de wc te gaan, kon u duur te staan komen. Het was heel plezant, en het werd dan ook heel laat.

 

En gisteren om te besluiten nog naar de try-out van Kees Meerman geweest. En weer heel goed gelachen! Een op oriëntaalse klanken buikdansende Ku-Klux-clanner (of hoe schrijft ge dat?) is dan ook een komisch zicht, ik verzeker het u. Aanrader!

 

Het was minder intensief dan vorig jaar, maar ik ben toch 9 van de 10 dagen geweest.

Want ter es niets zuu goe, oas een goeie Gensche Fieste!

 

23:30 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muziek, gent, genieten, vriendschap, cultuur en zo |  Facebook |

20-07-08

Compagnie Cecilia: The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama

Elise heeft haar familiegeschiedenis niet mee als het op liefde en geluk aankomt. Haar overgrootvader is verongelukt, haar overgrootmoeder sprong daarna van verdriet in de beerput en liet 6 jonge kinderen achter. Haar grootmoeder vloog samen met haar 5 broertjes en zusjes het weeshuis in (meer slagen dan eten) en trouwde op haar 16de met de eerste de beste om te ontsnappen. Zij en haar man namen de andere kinderen in huis tot ze oud genoeg waren om op eigen benen te staan, en kregen toen zelf 2 kinderen: Elises moeder en nonkel Rogerke. Nonkel Rogerke en grootmoeder verongelukten, grootvader verdoofde zijn verdriet met Temesta’s en pakte er op een goeie dag dan toch eens teveel. Elises moeder werd zwanger van een handelsreiziger tijdens een one-night stand in een vrachtwagen, en zag hem nadien nooit meer terug. En toen Elise zonder het te weten met haar eigen vader thuiskwam om hem aan haar ma voor te stellen, reed die het kanaal in. “Niets dan miserie met de liefde, kind!”

 

Maar Elise komt Didier tegen: een goeie gast uit Ledeberg, zot van country en western en Amerika, en van haar. Ze geraakt ongepland zwanger, Didier roept ‘Jihaa!’ en gaat na de geboorte van Maybelle twee weken op de lappen om te vieren. Ze gaan naar Amerika, trouwen in Vegas, en maken zich op om nog lang en gelukkig te leven.

Maar dan gebeurt er iets ergs. Iets verschrikkelijks.

 

Didier is woedend, en raast en tiert en fulmineert. God bestaat niet, en mocht Satan echt bestaan, dan zou hij maken dat hij geboren werd in een vooraanstaande familie in het machtigste land ter wereld, en eerst eens goed het varken uithangen en zuipen en smoren en rondpoepen, maar dan zou hij zich herpakken en gebaren dat hij zich bekeerde en heel gelovig werd en via vervalste verkiezingen zorgen dat hij baas van dat land werd, en dan wetenschappers verbieden om stamcelonderzoek te voeren waardoor eventueel levens zouden kunnen gered worden! Technologie en onderzoek om wapens te maken om elkaar kapot te maken, geen probleem, maar om mensen te kunnen genezen, oh nee! Dàt zou Satan doen moest hij echt bestaan! En religie is bullshit en Sinterklaas bestaat ook niet en hoe kunt ge heel dat hemel- en helgedoe verantwoorden tegenover dat arm merelke dat tegen de ruit gevlogen is omdat het het concept ‘ruit’ gewoon niet snapt en dus geen kans maakt in een intellocratie?!! 't Is toch waar zeker, Elise?!

 Maar Elise, Elise wordt Alabama en gaat weg. Want verdriet kúnt ge niet delen. Ze zien elkaar pertang nog graag, die twee. Heel graag. Maar als alleen maar naar elkaar kijken al zeer doet, dan betekent zelfs de gedeelde passie voor muziek niets meer.

Niets dan miserie met de liefde, mijn kind.

 

 

Een prachtige, heftige voorstelling, niet voor gevoelige zielen. Of misschien juist wel. Pak alleszins uw zakdoek mee.

 

 

23:20 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziek, het leven, cultuur en zo |  Facebook |

20-06-08

The other Boleyn girl

boleyn
 

Nog eens met ons tweetjes in de cinema geraakt.

 

Schoon kostuums, maar man man man, wat een degoutante vent die Hendrik de Achtste. Je zal als vrouw maar in zijn handen vallen.

22:40 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo, geschiedenis |  Facebook |

17-05-08

Wolf

Met vriendin A. naar Wolf van Kommil Foo geweest. Ik wou deze voorstelling per se zien, tijdens de Gentse Feesten vorige zomer had ik er een voorsmaakje van gekregen en het smaakte dus naar meer. We hadden zowat de laatste plaatsen en zaten dus niet naast elkaar, maar ach, dat namen we er dan maar bij.

Hoe het was? Goed. 'Niet geweldig, niet per se om over naar huis te schrijven, gewoon goed'. De liedjes waren zelfs meer dan dat. De Walschaerts-versie van Johnny Cash's "A boy named Sue" was meer dan verdienstelijk, het magistrale  'De volgende' bezorgde me echt kippevel - het was dit nummer overigens dat me naar deze show leidde. Sublieme tekst, en ongelooflijk sterk gebracht, chapeau!

Verder bespiegelingen over Het Leven en hoe weinig er van je kinderdromen overblijft - herkenbaar voor al wie ouder is dan 30 -, over relaties en de Wolf in elk van ons, over de dood. Naast ontroering ook meer dan genoeg gelachen. En de begrippen 'broederliefde' en 'onderbroekenlol' hebben sinds vanavond een heel nieuwe betekenis gekregen. Don't ask. Goede vondsten ook in de parallellen met de dierenwereld, Grote Broer zou er ook van genoten hebben.

Toch nog enkele minpuntjes: soms was het ritme van de show me iets te traag, veel gimmicks waren ook een beetje déjà-vu. Hoe lang is Kommil Foo al niet bezig, een jaar of 15?

Maar al bij al is Wolf zeker de moeite waard. En alleszins veel beter dan weer een hele avond voor de treurbuis te hangen.

00:02 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

10-05-08

Dementia praecox

Het is iets, ouder worden. Dan wint een mens al eens vrijkaarten (dank u, Gentblogt), dan valt haar naderhand pas te binnen dat ze de voorstelling in kwestie waarschijnlijk al eens gezien heeft. Op de Gentse Feesten, óók met vrijkaarten van Gentblogt. De geschiedenis herhaalt zich op de meest onverwachte manieren.

Maar kom, misschien had de artiest intussen zijn repertoire al veranderd en was het toch een nieuwe show, dus trok uw Virginia deze avond toch naar de Minard voor Henk Rijckaert.

En ja hoor, het was wel degelijk dezelfde show als vorige zomer. Maar het voordeel van ouder en vergeetachtiger worden, is dan weer dat ik de grappen intussen ook alweer vergeten was. En nee, dat lag niet aan de kwaliteit ervan, want ik heb mij wederom kostelijk geamuseerd en héél goed gelachen. Ik zou 'Loebas' u allen aanbevelen, maar helaas, het was de dernière.

Maar er staat ons zeker nog veel moois te wachten van deze stand-upper, dus onthou alvast de naam!

Overigens is er niets zaliger dan na een hete dag in de verkoelende avondlucht door een stilgevallen stad fietsen.

23:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cultuur en zo, leuke dingen, gent |  Facebook |

Jotie in de zomer

Gisteren werd in Oudenaarde de jonggestorven dichter Jotie 't Hooft herdacht met een Feest van de Poëzie.

In het mooie decor van de abdij Maagdendale werden door vrienden en familieleden herinneringen aan Jotie opgehaald, er werden prijzen uitgereikt, er waren klapstoelen en biertentjes, er was muziek van Yevgueni en vooral heel veel volk. Het weer was ook schitterend en zorgde voor een echte festivalsfeer. Zie, van zulke dingen word ik nu echt goedgezind.

Het zomerseizoen is geopend!

23:05 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo, muziek, genieten |  Facebook |