16-12-07

Moeders

Deze namiddag stond er een gezellig uitje op het programma met een paar andere toffe mama's. Maar wat doen we, masochistisch als we zijn, wanneer we eens enkele uren 'bevrijd' zijn van ons leuk maar veeleisend kroost? We gaan naar de zwangerschapskomedie 'Moeders!' *dikke roloog*.

Maar het moet gezegd: het was een geslaagde voorstelling. Knappe actrices, goeie muzikale intermezzo's, en vooral véél herkenning. Het moederschap is voorwaar geen plezierritje, maar een rollercoaster van ups en downs. En toch zouden we onze mormeltjes nooit meer willen missen; 't is iets raars, moederliefde.

Nadien zijn we nog gezellig Damartwaarts getrokken, waar ik mij dan toch een thermolactylleke heb aangeschaft. Eens benieuwd of dat nu effectief zo goed is. Sexy is het alvast niet.

Bij thuiskomst wist Sweety Darling tot mijn oplichting te melden dat de kinders zich heel goed gedragen hadden. Een enorm puzzeltapijt vormde het bewijs van hun huisvlijt.

Kindjes, ze kunnen toch zo zalig zijn. Zelfs soms in bewuste toestand.

puzzeltapijt
 

 

22:56 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: cultuur en zo, kinderen, vriendschap |  Facebook |

08-12-07

Persepolis

Gisteravond bracht een dubbel-date met vrienden A. en J. ons nog eens naar de cinema. Naar Persepolis, de tekenfilm gebaseerd op de strip van Marjane Satrapi. Zowel strip als film zijn een echte aanrader, en een goede introductie voor wie iets meer over de toestand in Iran wil leren.

persepolis

En ondertussen kussen wij nog maar eens onze pollekes dat we hier geboren zijn.

11:09 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo, vriendschap, de wereld |  Facebook |

20-11-07

Elsschotgezaag

'Het is nu in feite toch geen weer om op stap te gaan, maar eerder om lekker knus thuis te blijven', zo docht ik zo bij mijn eigen vanavond. Maar vervolgens docht ik: 'Komaan lamzak, ge moet er iets voor over hebben om wat cultuur op te doen', en trok ik toch maar naar het plaatselijk parochiecentrum alwaar de literaire theatermonoloog 'Ik, Willem Elsschot' op het programma stond. Ik lees graag Elsschot, en het was vlakbij, dus wou ik toch eens gaan zien.

Wat ik al min of meer verwacht had, kwam uit: ik was de enige min-vijftiger in het publiek. Op de (knappe!) zoon van de acteur, die technische bijstand kwam verlenen, na. Maar kom, dat wou nog niets zeggen, zo hield ik me dapper voor en installeerde me achter een paar bejaarde buren.

Het stuk begon, en al na 10 minuten wist ik dat ik een grote vergissing begaan had. Het was tràààg. Sààài. Een lineaire vertelling van Elsschots leven dat een beetje liefhebber toch al kent, zonder extra's, zonder humor - wel pogingen tot, helaas geen geslaagde. Hautain en bekakt gebracht, hier en daar een Hollands accent, met slééépende eindlettergrepen - geschreveeuh, uitgegeveeeuh - en vrij vaak genante stiltes wanneer de acteur naar zijn tekst zocht. En tràààg, vooral heel tràààg. Naast mij zat een oudere dame te slapen, de rest van de rij leek wel vrij geïnteresseerd te volgen. Het zal dus wel aan mij liggen, ongetwijfeld.

Toen het na twee uur eindelijk gedaan was en ik, na een beleefdheidsapplaus - zo ben ik wel, mijn jas aantrok om naar huis te gaan, kwam de artiest op mij af met de woorden: 'U was ook wel een goed publiek vanavond hé!' 'Hoe bedoelt u?', stamelde ik, toch ietwat gegeneerd dat hij mijn desinteresse en irritatie blijkbaar opgemerkt had. 'Welja, wij hadden toch een goed contact. Ik heb mij ook even speciaal tot u gericht daarnet, toch? Ik zag u zo heel indringend kijken, ik voelde dat er iets in de lucht hing!' O jee. Ik murmelde nog iets van dat ik daar toch een beetje uit de toon viel, en maakte mij ijlings uit de voeten.

Naar de kring van hen met wie ik verbonden ben. Maar ik heb mij verveeld vanavond, onuitsprekelijk. 

 

23:16 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: cultuur en zo, lezen, ergernissen |  Facebook |

14-11-07

Daska

Waaraan denkt u bij de naam 'Daskalidès'? Ongetwijfeld aan pralines, niet? Dat mijnheer Daskalidès naast een succesvol confisier ook een filmmaker was, is echter minder bekend. In de jaren '70 en '80 heeft deze Griekse Gentenaar onder andere tal van filmpjes gemaakt voor het regionaal journaal, en een selectie daarvan is door de stad Gent uitgebracht op 3 dvd's.

Ideaal kijkvoer bij het was plooien of de strijk. De nieuwsfragmenten zijn naar hedendaagse normen verschrikkelijk lang, de commentaarstem stijf-deftig en belerend, de muziekjes doen denken aan Bilitis en Emmanuelle, maar toch vind ik het zàlig om te bekijken. Historische beelden van hoe mijn stad er 20-30 jaar geleden uitzag -veel auto's! lelijk! -, interessante weetjes - er was ooit sprake van om een metro van het station naar het centrum aan te leggen, ín de Leie-bedding nota bene -, de mode van toen: allemaal dingen waar ik met veel verwondering en vertedering naar zit te kijken.

Het proces Horion, de nieuwe elpee van Miek en Roel (met een 'clipje' waarin ze met een roeibootje op de Leie naar Amerika vertrekken; hilarisch!), een jonge Jef Vermassen, Jan Hoet, Jef Geeraerts en Piet Van Eeckhout, en zowaar beelden van de toen nog nieuwe school waar mijn kinderen nu gaan. Allemaal beelden van dingen die tegelijk heel vertrouwd zijn maar intussen toch al zo veraf liggen.

Een aanrader voor alle Gent-minnaars!

 

19:54 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, media, cultuur en zo |  Facebook |

08-11-07

La Palmen

connie palmen
 

Vandaag was het mijn allereerste kinderloze vrije dag, nu ik halftijds werk. Het voelde een beetje onwennig, zoveel vrije tijd die ik ongestoord naar eigen zin kon besteden. Tal van plannen heb ik al gemaakt om die kostbare uren nuttig te gebruiken, maar deze allereerste dag heb ik uitsluitend voor mezelf genomen.

In de Gentse stadsbibliotheek vindt maandelijks op donderdagmiddag de Paarse Zetel plaats: een lunchgesprek met een auteur of andere personaliteit uit de cultuursector. Vandaag kwam Connie Palmen langs. Van haar boeken De Wetten, De Vriendschap en I.M. heb ik erg genoten, en haar nieuwste roman Lucifer ligt hier klaar, dus daar wou ik zeker bij zijn.

Toen ik - toegegeven, maar net op tijd - aankwam, stond er buiten de zaal echter al een wachtrij van mensen die er wellicht niet meer bijkonden omwille van de brandveiligheid. Ik had echter veel geluk: een (ex)collega van me zat al binnen, en naast haar was nog juist 1 stoel vrij.

Het gesprek was boeiend en geestig. Connie Palmen nam geen blad voor de mond en zei op een franke maar grappige manier wat ze dacht. Een van de onderwerpen die aangesneden werden, was het feit dat ze zelf geen kinderen heeft. Ze stelde dat dat een bewuste keuze was, tegen de natuur en voor de cultuur, voor het schrijven. Dat kinderen een leven van nadenken en schrijven immers in de weg staan, en dat ze dat een kind ook niet wou aandoen.

Een eerbare keuze vind ik. Hoe je het ook draait of keert, het hebben van kinderen vormt inderdaad een beperking op je doen en laten. Ze vragen heel veel tijd en energie, die je bijgevolg niet meer aan andere zaken kan geven. En als je echt helemaal wil focussen op één bepaald doel in je professionele leven, dan gaat dit stukken gemakkelijker zonder kinderen dan met, daar ben ik van overtuigd.

Maar zo zwart-wit als de schrijfster zou ik het toch niet willen stellen. Ook met kinderen is het nog mogelijk je aan 'de zaken van de geest' te wijden. Minder fanatiek en monomaan dan zonder, maar toch. Dat bewijzen toch talloze schrijfsters met kinderen? Anne Provoost bijvoorbeeld, de vorige gaste van de Paarse Zetel, heeft er drie, én ook een succesvolle literaire carrière.

Bovendien, cliché cliché, voegen kinderen ook heel wat aan je leven toe. Akkoord, dat zal zich eerder op het emotionele dan op het cerebrale niveau bevinden, maar is toch minstens zo waardevol. Door het hebben van kinderen verander je ook in zekere mate is mijn persoonlijke ervaring. Door mijn kinderen ben ik warmer en milder, ja, 'meer mens' geworden, durf ik stellen.

En nee, ik zal naar alle waarschijnlijkheid nooit een succesvol auteur of toppolitica worden. Maar of dat aan mijn kinderen ligt, betwijfel ik sterk.

23:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lezen, cultuur en zo, kinderen, mensen |  Facebook |

17-10-07

Chop shop

 chop shop
Het is weer Filmfestival in Gent, en het was ook alweer een tijdje geleden dat ik de binnenkant van een bioscoop gezien had. Dus besloot ik vanavond er op goed geluk een film uit te pikken, en aldus mijn cultuurpeil weer wat op te krikken.

Het werd Chop Shop, een film over twee Latino weeskinderen, broer en zus, die samen tussen het roest en staal van enkele louche garages werken, leven en dromen van een mooiere toekomst. Het was geen slechte film, maar helaas bleek hij niet ondertiteld en nog meer helaas bleek mijn Engels enigszins verroest - een gebrek aan onderhoud. De grote lijnen heb ik gelukkig wel kunnen volgen, al een chance dat er niet àl te veel in gesproken werd, maar de details en nuances van verschillende dialogen ontgingen mij toch vaak. Dat de acteurs niet al te duidelijk spraken en met een ferm Mexicaans (?) accent, deed er ook al geen goed aan.

Een bitter-zoet filmpje over Het Leven, dromen, ontgoochelingen en illusies, meer moet dat niet zijn op een herfstige woensdagavond.

22:41 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

08-09-07

Sprookje

Dit weekend vindt het openingsfestival van De Bijloke, onze stedelijke concertzaal, plaats. Aangezien mijn broer daar werkt, konden we het niet laten van ook eens te passeren, meer bepaald naar de familievoorstelling deze namiddag. Een muzikaal sprookje voor een prins, prinses en zwarte nachtraaf.

sprookje

Deze geletterde dame heb ik meer dan eens lyrisch over Pantalone, de vertolkers, horen vertellen en inderdaad, het was prachtig. Een verhaal over een prinses met alleen maar klinkers, een prins met enkel medeklinkers, hun vlinderachtige taalontmoeting en een niet zo happy end, gebracht door twee knappe acteurs die hemels zongen. Ik kreeg er bij momenten kippevel van.

Grote Broer beweerde dat hij het sàài vond, want 'het was een liefdesverhaal, en hij houdt niet van liefdesverhalen'. Tja, er kwamen inderdaad geen draken, pokémons, roofdieren of andere 'coole' wezens in voor. Maar toch vind ik het goed dat hij ook van zulke dingen proeft. Ook dat is opvoeding.

 

17:47 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kinderen, cultuur en zo |  Facebook |