16-06-07

Rigoreus

Nadat vorige week mijn romantische kant (jà, die heb ik) door Boudewijn De Groot werd aangesproken, was het gisteravond tijd voor de rockchick in mij om naar buiten te treden. The Scene trad op in de Ancienne Belgique, en ondergetekende had vrijkaarten gewonnen.

Het publiek was niet van de jongsten, maar bestond voornamelijk uit dertig- en veertigers, waardoor we dus niet uit de toon vielen. The Scene is een van de groepen waar ik zo'n 15 jaar geleden nogal van hield - ten tijde van Blauw -maar die ik sindsdien wat uit het oor verloren ben. Het was dus opnieuw een avond vol jeugdsentiment - je wordt ouder mama, geef het maar toe.

Het optreden was echt fantàstisch! Thé Lau en de zijnen rockten erop los; we stonden gelukkig op het middenplein zodat we lekker mee konden shaken, zij het met af en toe een elleboog in iemands pils. Alle grote hits passeerden de revue, en ook heel wat mij minder bekende, maar daarom niet minder goede nummers. Er werd dolenthousiast meegezongen, en ook aan de bisnummers leek maar geen einde te komen. 'Blaas het op of brand het af, maar laat het nooit begaan' is een wonderschoon devies.

Uw Virginia heeft intens genoten, en was twee uur lang even van de wereld. En de wereld is van iedereen.

00:38 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

06-06-07

Parel

Als student dweepte ik een beetje met Boudewijn De Groot. Verdronken Vlinder, Testament, het Land van Maas en Waal; ik heb ze allemaal enthousiast meegezongen in de studentenvereniging of thuis op mijn kamertje. Morgenavond ga ik samen met een vriendin mijn jeugdidool aanschouwen, en ter voorbereiding ben ik in de bibliotheek om een paar cd's van hem geweest. En nu weerklinkt Boudewijn hier dus al heel de morgen. Op zijn recente cd, Het Eiland In De Verte, ontdekte ik dit pareltje:

Op weg naar mijn lief

 

op weg naar mijn lief

ging ik langs warme huizen

waar bandeloze vrouwen me aanbaden

maar waar ik ze ook streelde

ik kon maar niet vergeten

dat ik op weg was naar mijn lief

 

ze zei:

laat je niet verleiden

maar kom in mijn armen

want tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

op weg naar mijn lief

kwam ik bij koele meren

waar roekeloze maagden zich baadden

maar hoe ik ze ook zag wenken

ik moest er steeds aan denken

dat ik op weg was naar mijn lief

 

ze zei:

laat je niet verleiden

maar kom in mijn armen

want tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

op weg naar mijn lief

trok ik door verre landen

waar mannen zonder ogen voor me baden

waar moeders zonder kinderen naar me staarden

waar kinderen zonder moeder

zonder hoop en zonder huis naast me bezweken

waar huizen zonder ramen

zonder daken zonder mensen brandden in de nacht

waar alles tevergeefs was zonder kracht

alleen de rijken en de sterken

alleen de legers en de kerken

alleen de macht

maar ik moest trachten te ontkomen

want ik had me voorgenomen

dat ik op weg was naar mijn lief

 

en toen ik eindelijk thuiskwam

was mijn lief zo wijs en zacht

 

ze zei:

laat je niet misleiden

hier in mijn armen

maar ga naar al die landen

help eerst de allerkleinsten

en tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

Schoon hé.

11:18 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, cultuur en zo |  Facebook |

16-05-07

Elsschot

Naar aanleiding van het Willem Elsschot-weekend, zond Canvas gisteren de documentaire ‘Erfgenaam van Elsschot’ uit. Elsschot, Alfons De Ridder, is al lang dood, dus werd het een portret aan de hand van getuigenissen door zijn erfgenamen en familieleden.

 

Het was geen fraai portret; de Grote Schrijver en sympathieke zakenman bleek op het familiale vlak zwaar te kort te schieten. Zijn vrouw en kinderen interesseerden hem niet, hij sprak niet met hen, niet over dagelijkse dingen en al helemaal niet over zijn werk. Hij was de strenge pater familias, de heer en meester des huizes die gehoorzaamd en gevreesd werd, maar met wie niemand een liefdevolle band had. Het schrijven was blijkbaar zijn enige liefde; zijn familie stond hem daarbij enkel in de weg.

 

Ironisch genoeg is het nu net zijn familie die zijn literaire nalatenschap beheert en promoot, en zijn nagedachtenis in ere houdt. Voor zijn dochter Ida is het alsof dit de enige manier is om toch nog een band te hebben met haar vader, om toch nog een zekere erkenning te krijgen, is het niet meer door hem, dan toch via hem. (Markant detail: bij een diner van het Willem Elsschot Genootschap, vond ze het niet gepast dat ze aan tafel 19, en niet aan de eretafel zat.)

 

Je ziet het wel meer, grote talenten die op het vlak van intermenselijke verhoudingen grote mislukkelingen zijn. Alsof ze een keuze moesten maken: of hun talent ontplooien, of hun familie geven waar die recht op had. Welke keuze is dan de juiste? Vanuit moreel oogpunt zouden de meesten zeggen: je gezin natuurlijk. De eerste plicht is die welke je hebt tegenover de mensen voor wie je toch zelf gekozen hebt. En de meeste mensen maken ook die keuze, en nemen hun verantwoordelijkheden op, met plezier zelfs. En er wordt misprijzend en afkeurend gereageerd op degenen die hun gezin verwaarlozen of in de steek laten. Begrijpelijk.

 

Maar toch. Hoe zou het met onze cultuur en de wereld staan als al die grote talenten uit het verleden wél ten volle voor hun gezin gekozen hadden en niet voor hun eigen ontplooiing? Hadden we dan de kunst van Picasso gekend? De veroveringen van Napoleon? De wetenschappelijke inzichten van Einstein? De politieke realisaties van Gandhi? De muziek van de Rolling Stones? (Mijns inziens is het ook niet toevallig dat ik hierbij vooral aan mannelijke voorbeelden denk.) Zou de wereld er lelijker, of juist beter uitgezien hebben? En als de wereld daardoor beter of mooier geworden is, is die verbetering dan het offer waard van een waardeloos huwelijk en/of een waardeloze jeugd van enkele individuen?

 

Benieuwd wat het antwoord van Ida De Ridder zou zijn op deze vragen. En benieuwd of Alfons De Ridder tevreden zou zijn met de manier waarop hij nu herinnerd wordt: als een lousy echtgenoot en vader door zijn naasten, maar als een groot kunstenaar door ‘vreemden’…

22:53 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo, lezen |  Facebook |

29-04-07

Schedelgeboorten en voorprogramma

Enkele jaren terug ontdekten we tijdens de Gentse Feesten de cabaret-muziekgroep De Schedelgeboorten, die ons al twee keer een onvergetelijke en hilarische avond bezorgden met hun muzikale acrobatiek en de gekke bekken-slapstick van Wouter Van Lierde.

Positief bevooroordeeld trokken we vanavond dus naar de Capitole, waar dit Gents gezelschap zou optreden. De Capitole is een louter commerciële zaal, waar de tickets en drankjes navenant geprijsd zijn (3 euro voor een flesje frisdrank!), maar de organisatie verliep allesbehalve professioneel vanavond. Hadden we gewild, we waren zonder tickets binnengeraakt, maar zo zijn we nu eenmaal niet. Na een heleboel verwarring over de zitplaatsen, begon de show dan toch eindelijk, met de Nederlandse Katinka Polderman als voorprogramma.

Man, die is goed! Ze ziet eruit als een chiromeisje, in slobberkleren, met een paardestaart tot op haar poep en met een akoestische gitaar, klaar voor het kampvuur, màààrrrr: schijn bedriegt dames en heren! Haar liedjes zijn muzikaal gezien ontzettend eenvoudig, haar gitaarspel overstijgt het niveau van de genoemde Chiro-leidster niet, maar haar teksten en grappen zijn echt su-bliem! Een loflied op het pijpen, een Mars der Rokers, een ode aan Christina Aguilera, de zaal lag telkens plat, alsook uw Virginia. Een echte aanrader!

Na zo'n voorprogramma, was het voor De Schedelgeboorten niet dankbaar optreden, en inderdaad, ze stelden mij lichtjes teleur. Hun show was zeker niet slecht, de muziek was van hoog niveau, Wouter Van Lierde was weer zijn hyperkinetische charmante en knotsgekke zelf, maar ik bleef wat op mijn honger zitten. De teksten waren maar zo-zo en vooral vaak déjà-entendu, de grappen waren wel goed maar toch minder scherp dan die van Katinka.

Kortom: wat mij betreft had de volgorde van vanavond omgedraaid mogen worden. Of zou het aan het vrouwelijk respectievelijk mannelijk perspectief gelegen hebben?

 

23:30 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

26-04-07

Nog eens opera

Scène uit Don Giovanni - (c) Alain Kaiser Op een groot scherm in openlucht deze keer. Don Giovanni van Mozart, over een snode vrouwenverleider vol listen en bedrog. Om het nuttige aan het aangename te paren, besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om wat campagne te voeren. Stefaan zal in Oost-Vlaanderen immers moeten optornen tegen bekende politici als Karel De Gucht, Pieter De Crem en Miss Vdb, dus moeten we proberen om zijn naams- en gezichtsbekendheid ook wat te vergroten. Alzo trokken we sjiek uitgedost naar het Sint-Pietersplein, met de ijsbeer en onze folder 'To melt or not to melt, that's the question'. We vielen op, zoveel is zeker, en de mensen waren vrij enthousiast om ons papiertje aan te nemen. Mogelijks dachten ze dat het het programma voor vanavond was, maar kom, daar gaan we niet over vallen hé.

Toen de opera eenmaal begon, hebben we ons beschaafd teruggetrokken en hebben we meegenoten van het schouwspel. Het heeft wel iets, zo'n openluchtopera. Door het mooie weer en het vele volk hing er een Gentse Feesten sfeertje, heel relaxed en toch cultureel verantwoord. Het verschil met de echte opera: mensen liepen rond, babbelden, aten frieten en er werd - helaas - ook ge-gsm-d. Maar 't was toch plezant. Na de pauze werd het mij iets te frisjes en hield ik het voor bekeken. Naar verluidt loopt het niet goed af met Don Giovanni. Het zal hem leren.

22:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politiek, cultuur en zo |  Facebook |

31-03-07

Nog eens opera

Foto Igor Stravinsky

Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber. Als ik alleen thuis ben, staat er dan ook niet vaak een radio of cd-speler aan. Naar concerten ga ik zelden of nooit; ik kan me nooit lang concentreren op de muziek en begin me al gauw te vervelen.

Maar eigenlijk vind ik dat wel een beetje een tekortkoming bij mezelf; af en toe doe ik dus toch maar eens een poging om dat gat in mijn cultuur te plamuren. Toen vriendin A. onlangs voorstelde om naar het lunchconcert in de Opera te gaan, dacht ik 'waarom niet'. Een mens moet open zijn van geest, nietwaar.

Deze middag was het dan zover; samen met onze mannen offerden we onze lunchpauze op aan een uurtje Cultuur met grote C. De vriendelijke mijnheer aan de ingang zei ons dat we 'twee hoog' moesten zijn. Raar maar waar, maar in de opera is twee hoog niét hetzelfde als 'op de tweede verdieping', zoals we alras ondervonden.

De eerste deur die we daar, op de tweede verdieping dus, opentrokken, kwam uit op een zijbalkon van de grote zaal. Op het podium was men blijkbaar een nieuw stuk aan het repeteren, maar van een concert was niets te bespeuren. De deur aan de andere kant van de trap dan maar opengeduwd: we kwamen uit bovenaan een rood befluweelde trap die naar het podium met vleugelpiano leidde, en waarvoor een hele zaal vol mensen beschaafd zat te wachten. Oeps, onze entree langs daar zou wel spectaculair geweest zijn, maar we besloten toch maar op onze schreden terug te keren en een iets minder opvallende ingang te zoeken. Deze bevond zich dus op de eerste verdieping - die weliswaar bereikt wordt langs twee trappen, vandaar dus 'twee hoog'; ge moet het maar weten.

Enfin, we vonden gelukkig nog vier stoelen naast elkaar, en konden genieten van het concert 'Le Sacre du Printemps' van Stravinsky. Het viel me heel goed mee, het stuk was melodieuzer en minder atonaal dan ik gevreesd had, en een uurtje is niet te lang. (De pianiste kon wel eens wat stijladvies van Trinny en Susannah gebruiken, waren vriendin A. en ikzelf het volmondig met elkaar eens, doch dit volledig terzijde.)

Alweer een geslaagd uitje; bedankt A. en J.!

00:06 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

18-03-07

Nijmegen

Vandaag met Sweety Darling, Oma en de twee schoonzusjes helemaal naar Nijmegen gereden, voor de tentoonstelling 'De laatste uren van Herculaneum', over het stadje Herculaneum dat in 79 n.Chr. door de uitbarsting van de Vesuvius helemaal verwoest en bedolven werd.

Het was de laatste dag vandaag (de laatste uren van de laatste uren als het ware, haha, benieuwd hoeveel keer deze mop daar vandaag verteld is), en we waren niet de enigen die deze expositie op de valreep nog wilden meepikken. Een lange rij stond al tot buiten aan te schuiven; na drie kwartier in de bijtende wind zijn we dan toch binnengeraakt.

De tentoonstelling was zeer de moeite. Heel mooi opgebouwd, met stukjes film, virtuele reconstructies van gebouwen, heel veel gevonden kunst- en gebruiksvoorwerpen en zelfs een afgietsel van een groep skeletten, de 2000 jaar oude resten van een aantal slachtoffers. Heel interessant was het filmpje over hoe men verkoolde rollen papyrus toch nog kan ontrollen en ontcijferen. (Quizvraag: Hoe heet het gebied aan de Napelse golf waar tal van kleinere, gevaarlijke vulkanen actief zijn? Antwoord: de Flegreïsche Velden.)

Na het museum gingen we koffie drinken in een plaatselijk etablissement, met de gebruikelijke Vlaams-Nederlandse communicatiestoornissen, en maakten we nog een korte, verkleumende wandeling door de oudste stad van Nederland, waarbij we ook het beroemde Mariken tegenkwamen. Net op tijd voor een striemende hagelbui, bereikten we weer de parking, waarna de lange reis huiswaarts aanving. En daarmee zit het weekend er ook weeral op.

 

22:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uitstapjes, cultuur en zo |  Facebook |