17-03-07

Opera

 

Vandaag met Oma, vriendin A. en de gezamenlijke kinderen naar de, jawel, Opera geweest. Een speciale kindervoorstelling van Alladin. Het was heel mooi, en best begrijpelijk voor het jonge grut. Kleine Broer zat vol aandacht te kijken, Grote Broer, eeuwige wriemelaar, kon natuurlijk weer niet stil zitten of zwijgen, maar vond het naar eigen zeggen toch ook mooi. Vlak naast hem was een cameraman het hele schouwspel aan het filmen; en die maande mij geregeld aan om Grote Broer rustig te houden, omwille van het geluid. Hey, het is wel een kinderopera hé; enig rumoer kan je daarbij naar mijn bescheiden mening wel verwachten. Maar kom, desondanks was het een zeer geslaagd Uitje Op Niveau ;-).

En op de website lees ik nu dat de Geest van de Ring gespeeld werd door een oude studiegenoot van ons, die na de rechten nog aan het conservatorium ging studeren. Ook toevallig.

20:59 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cultuur en zo, kinderen |  Facebook |

23-02-07

Goed nieuws!

Zweeds onderzoek heeft uitgewezen dat mensen die vaak culturele uitstapjes maken tien jaar langer leven.

De studies wezen uit dat mensen die ofwel regelmatig culturele uitstapjes maken of regelmatig bewegen maar liefst tien jaar langer leven dan mensen die dat nooit doen. Maar het opmerkelijkste is dat mensen die nooit bewegen, maar wel vaak culturele uitstapjes maken, óók tien jaar langer leven.

Je geraakt in een betere stemming als je naar de film bent geweest of naar muziek luistert. Je kunt ontspannen, ergens anders aan denken en dat is goed tegen stress. Je kunt je humeur en gezondheid ermee beïnvloeden.

Bron: De Morgen 21/2/2007

 

Zie, van zulk nieuws word ik nu vrolijk!

20:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

21-02-07

Graag zien

Op het einde van ons dagje Antwerpen, en na een gezellige namiddag ten huize Stientje, maakte ik de gebroeders klaar om weer huiswaarts te gaan. Terwijl ik Kleine Broers jas aan het dichtdoen was, hing de Onverbiddelijke Zoener (Grote Broer dus) alweer rond zijn nek, hem overstelpend met kussen.

Ik zei: 'Laat hem nu eventjes gerust, jongen.'

Grote Broer: 'Maar ik zie hem zo graag!'

Ik, in een filosofische en badinerende bui: 'Graag zien is kunnen loslaten.'

Waarop Grote Broer: 'Ja, maar ook knuffelen!!'

 

En ook daar hadden we niet van terug...

21:29 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo, vriendschap, kinderen |  Facebook |

17-02-07

Uitje

De affiche van de film Das Leben der Anderen

Nee, geen ajuin, maar gisteravond nog eens op stap geweest met Sweety Darling. Eigenlijk zouden we vorige week gaan, maar ziektes allerhande strooiden roet in het eten.

Eerst lekker Spaans gaan eten in Casa Serenas: sangria met een grote schotel tapas om te beginnen, en daarna een goede portie ribbetjes. Ik had deze week nog bijna geen vlees gegeten, en de carnivoor in mij snakte ernaar. Het eten smaakte, het gezelschap was goed, de gesprekken geanimeerd en de bediening zeer correct en vriendelijk. Een adresje om terug te keren!

Na de uitgebreide maaltijd, waren we een beetje moe. Maar we lieten ons niet kennen; voor een keer dat we volledig kinderloos waren tot en met de volgende middag, moesten we ervan profiteren. De vrije avond zou tot op het merg genoten worden!

Op naar de cinema dus, waar we kozen voor 'Das Leben der Anderen'. Een film over de Stasi afluister- en spionagepraktijken in de DDR eind jaren '80, toen het 'Reëel Existerende Socialisme' al op zijn laatste benen liep, maar niemand het al door had. Goede film, somber wel, in lelijke bruine kleuren, maar met de o zo belangrijke hoop-voor-de-toekomst op het einde.

Hij bracht bij mij herinneringen terug aan onze schoolreis in het laatste jaar humaniora, die naar Berlijn en Praag ging. Het was april 1989, luttele maanden voor "die Wende". Als 16-jarige bakvis merkte ik daar op dat moment niets van; ik was ook nog helemaal niet in politiek geïnteresseerd. Op het programma stond ook een halvedag-bezoek aan Oost-Berlijn, dat inderdaad erg grauw was.  Eén van de door de Oost-Duitsers verplichte programma-onderdelen, was het bekijken van een propagandafilm, ergens op de 7de verdieping van een grijs, betonnen flatgebouw. In die film werden de zegeneningen van de socialistische heilstaat bezongen, en werd - allesbehalve subtiel - gewezen op de decadentie en corruptie van het kapitalistische westen. Ik herinner me dat sterk de nadruk gelegd werd op het grote aantal bedelaars en daklozen in het westen, een probleem dat in de DDR, dankzij de dictatuur van het proletariaat, helemaal niet bestond. Het was duidelijk: als er al enige hoop voor de mensheid bestond, dan lag die in het Oosten. Zeven maanden later viel dus de Muur; de rest is geschiedenis.

 

04-02-07

De Kloof

Deze namiddag zijn we, tussen het poetsen en opruimen door, naar het vertelfestival 'Ijsbreker' geweest, een productie van Van Stoel tot Stoel. Omdat er verteld werd volgens leeftijd, hebben we ons gesplitst: Sweety Darling ging met Grote Broer luisteren naar Jean Bosco Safari, ik met Kleine Broer naar het kleuterprogramma.

Het zaaltje lag bezaaid met kussens, waarop de kleine toehoorders mochten gaan zitten. Kleine Broer vond mijn schoot echter nog net iets zachter, en ik, ik vond het heerlijk, dat warme lijfje zo dicht tegen me aan. Hilde Rogge vertelde twee verhaaltjes: een over de Tandenfee en het Bedmonster, en een over Heksje Heksiminie. De Tandenfee leek in feite meer op een heks, maar dan met een roze jurk en punthoed, en wou de tandjes van de kindjes met een grote nijptang uittrekken! Kleine Broer sidderde eventjes, maar bleef gefascineerd luisteren.

Na de verhaaltjes waren er pannenkoeken. Kleine Broer heeft er vijf opgesmikkeld.

Bij Grote Broer was het naar verluidt ook heel tof. Het verhaal ging over de jungle en wilde beesten, dus echt iets voor hem. Bij het imiteren van een leeuw, heeft hij naar het schijnt de meeste decibels geproduceerd. That's my boy!

Dit alles vond plaats in de lokalen van Victoria Deluxe, een sociaal-artistieke werking met een groot engagement voor de zwakkere groepen in onze samenleving. Het publiek deze namiddag behoorde daar op het eerste zicht niet echt toe. Ik zag veel al wat oudere ouders, wiens kinderen naar Freinet- en andere methodescholen gaan; moeders met lange, bohémien-achtige, linnen of wollen rokken en tunieken; vaders met hippe brilletjes of rastakapsels, kinderen die Palmyra of Helder heten. 'Geitewollensokkers' dus, zoals men ze in de volksmond pleegt te noemen. Ik voelde me weer zeer burgerlijk.

Nu heb ik persoonlijk helemaal niets tegen dergelijke mensen, integendeel. Er zitten er genoeg in onze vriendenkring, en over het algemeen zijn het toffe en  geëngageerde mensen. Maar ik kreeg daardoor wel de indruk dat het vertelfestival weer een zaak van de 'happy few' was, en dat cultuurparticipatie door zwakkere groepen een zéér moeilijke opdracht is.

21:22 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kinderen, cultuur en zo, uitstapjes |  Facebook |

02-02-07

Lichtfeest

Vandaag is het Lichtmis. Met het oudercomité hadden we besloten er een gezamenlijke uitstap van te maken, naar het Lichtfeest in het Huis van Alijn.

Er was kindertoneel, een vuurshow, warme chocomelk, en natuurlijk pannenkoeken.

Grote Broer genoot met volle teugen van het meespeeltheater door Jeuk. Zijn oogjes twinkelden, hij danste vol overgave mee, en riep 'Schotland is wél een echt land!', toen één van de acteurs het tegendeel beweerde. Kleine Broer was dan weer vooral onder de indruk van de vuurshow 'die mijnheer heeft het vuur opgegeten!', waar onze oudste een beetje bang van was. En allebei deden ze enthousiast mee met het muziekpakket; helaas waren ze niet bij de gelukkigen die een cadeautje kregen.

Het was een leuke avond, en bij onze thuiskomst ontdekten we nog een aangename verrassing: de badkamermeubels zijn geplaatst! Nu moet enkel nog de electricien langs komen (morgen), en ze is helemaal af. Wie had nu gedacht dat het uiteindelijk nog allemaal zo snel zou gaan!

22:57 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: badkamer, cultuur en zo, kinderen, uitstapjes |  Facebook |

18-01-07

Johan Verminnen

Enter de officiële website van Johan Verminnen

 

Gisteravond vond het nieuwjaarsfeest van mijn ma haar werk plaats. Omdat het programma mij wel aanstond, ben ik meegegaan. Johan Verminnen kwam namelijk optreden, en ik moet bekennen: ik heb het wel voor hem. Ik ben eigenlijk geen al te grote muziekliefhebber - ik vrees dat ik blijven steken ben eind jaren 80, begin jaren 90 -, maar voor kleinkunst heb ik altijd een zwak gehad. Het optreden was heel geslaagd: enkele echte klassiekers afgewisseld met wat minder bekend werk, puike muzikanten, wat humor en ontroering ertussendoor, ja, Verminnen kent zijn stiel, zoveel is zeker. Hij ging er ook heel enthousiast tegenaan, waardoor het vrij bezadigde publiek na een tijdje helemaal loskwam. De set werd afgesloten met een samenzang met het publiek van "laat me nu toch niet alleen" (nee, niét van Clouseau), en als bisnummer zong hij "Laat me" van Ramses Shaffy. Waauw, pure klasse! Bij momenten leek het zelfs alsof Shaffy daar zelf stond. Enfin, ik heb ervan genoten, dat mag wel duidelijk zijn.

Daarna dan de receptie. Ik had me voorgenomen om de Voorbeeldige Dochter te spelen, en na een tweetal glazen schuimwijn ging me dat heel goed af, al zeg ik het zelf. Small talk met wat oude collega's van mama die ik in geen 20 jaar meer gezien had, haar braaf volgen richting aperitiefhapjes, kennis maken met tig mensen die ik waarschijnlijk nooit van mijn leven meer zal zien, ik deed het allemaal met de glimlach.

Eén van die ex-collega's vroeg me of ik "nog altijd in de politiek zat?". Goh ja, nog een beetje, probeerde ik beleefd af te wimpelen. Maar het mocht niet baten. "En nog altijd bij de groenen?" Euh ja, en hebt u al kleinkinderen? "Tsss, verkeerde partij hé. Die zijn veel te betuttelend en willen veel te veel regeltjes opleggen." Okee, als het dan echt moet, dan doe ik maar mee: "Zoals bijvoorbeeld?" Waarop een warrig verhaal volgde over een buurman die zijn geiten en konijnen moest laten registreren, natuurlijk door de schuld van die duivelse groenen. Ik wist niet waarover de man het precies had, dus zei ik eerlijk dat ik daarover nog nooit gehoord had. Dan kwam de volgende beschuldiging: "En wat ik hen vooral kwalijk neem, is het migrantenstemrecht! Dat hebben ze de mensen echt door de strot geduwd." Oho, wacht eens even, het migrantenstemrecht werd goedgekeurd in 2005 door de paarse regering, waar de groenen dus geen deel van uitmaakten. Ze zaten toen niet eens in het parlement! Daar had de man niet van terug.

Maar ik weet het wel: alles is altijd de schuld van de groenen. Daar hebben we onderhand wel al mee leren leven. En een politieke partij moét kritiek kunnen verdragen, daar ben ik het 100% mee eens.

Maar mag die kritiek dan a.u.b. ook eens op feiten gebaseerd zijn? Please?

00:07 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politiek, cultuur en zo |  Facebook |