04-05-07

La France

Zondag kiezen de Fransen een nieuwe president. Zoals geweten, gaat de strijd tussen de linkse Ségolène Royal en de rechtse Nicolas Sarkozy. Het hoeft geen betoog dat ik hoop dat Royal het haalt. Maar ik vrees er een beetje voor.

 

Volgens de haast juichende berichtgeving in mijn krant, De Morgen, heeft ze nochtans het grote debat met haar tegenstrever gewonnen, en in mijn directe kennissen- en vriendenkring is men ook erg pro Ségolène. Maar ik vrees dat die stemmen niet echt representatief zijn, en dat de stelling dat Royal een goede kans maakt zondag, eerder wishful thinking is.

Hoe je het ook draait of keert, de grote politieke onderstroom in Europa is rechts en conservatief. Alle heil wordt verwacht van de markt, liberalisering en globalisering, hoewel deze dogma's in de praktijk al heel veel schade veroorzaakt hebben. Ook hier in Vlaanderen stemt maar 30 à 35 % van de bevolking progressief; gelukkig zijn we dankzij Wallonië tot nu toe van een rechts-conservatieve federale regering gespaard gebleven.

 

Benieuwd wat het zal geven op 10 juni. En zondag in Frankrijk.

17:32 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |

19-04-07

Huizenjacht II

An en Stefaan hebben hun droomhuis niet gevonden. Zoals eigenlijk wel te verwachten was, werd op tv alles veel mooier voorgesteld dan het in feite was. Ze werden nogal gepusht om een bod te doen, maar zijn gelukkig te slim om daarin te lopen. Jammer maar helaas.

We hebben nu eindelijk wél een afspraak vast om hun jongste spruit te komen bewonderen, én Sweety Darling mag hen en hun familie volgende week het Klein Begijnhof rondgidsen, naar aanleiding van de doop. Wie weet vinden ze daar iets!

 

Verder zijn gisteren in Irak minstens 180 doden gevallen. Voor ons hier is dit soort nieuws al een fait divers geworden. Maar je zal er maar wonen. Alles kapot, elke dag doodsangst voor jezelf en je dierbaren, en je kan nergens heen. En dat alles omdat verschillende geloofsgroepen blijkbaar niet met elkaar kunnen samenleven, en er geen rechtstaat meer is sinds de inval van 'the coalition of the willing'. Verschrikkelijk...

21:41 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap, de wereld |  Facebook |

04-04-07

De Kazachen

De laatste week is er in de media veel te doen rond het Kazachs gezin uit Blankenberge, dat hier al 6 jaar illegaal verblijft en nu van de rechter in kortgeding het land toch niet moet verlaten. Dit omwille van ‘humanitaire redenen’, o.a. omdat de kinderen het hier zo goed doen op school. Patrick Dewael, minister van Binnenlandse Zaken, blijft bij zijn standpunt en vindt dat het gezin in kwestie geen rechten kan putten uit haar illegale toestand. Ik kan hem daar ergens wel in volgen.

 

In het geval in kwestie is het immers zo dat ze al na 1 jaar een negatief antwoord op hun asielaanvraag gekregen hadden, maar het bevel om het grondgebied te verlaten nooit hebben opgevolgd, en steeds nieuwe procedures begonnen zijn, eveneens met negatief resultaat. Kijk, op zich kan ik die mensen geen ongelijk geven dat ze alles proberen om niet terug te moeten naar de armoede en ellende vanwaar ze hoogstwaarschijnlijk komen. En dat ze procedure na procedure inzetten, omdat ze dat wettelijk gezien nu eenmaal kunnen. Maar hoe je daar als staat dan mee omgaat, is een andere zaak. Als je als staat, na een correcte procedure, ‘neen’ gezegd hebt op de vraag om een verblijfsrecht, dan vind ik niet dat mensen die zo’n uitspraak niet aanvaarden en naast zich neerleggen, daar na enkele jaren toch de vruchten van mogen plukken door alsnog het verblijfsrecht te krijgen. Wat dan immers met al degenen die wél vrijwillig teruggekeerd zijn na een negatief antwoord? Niet echt eerlijk tegenover hen, lijkt me.

 

Idealiter leefden we in een wereld van open grenzen, waar iedereen het recht heeft om te gaan en staan waar hij of zij wilt, en overal zijn geluk kan gaan beproeven. Moreel gezien lijkt me daar weinig tegen in te brengen; ‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen’, zoals The Scene terecht stelde. Maar politiek gaat niet alleen over wat ethisch het meest correct is, maar ook over wat in de praktijk haalbaar is, en moet die twee zo goed mogelijk met elkaar proberen verzoenen. En België alleen kan niet alle miserie van de wereld opvangen, dat is een feit. ‘Open grenzen’ zou dus op wereldschaal moeten ingevoerd worden. Not very likely, I’m sure. En van zodra je als uitgangspunt genomen hebt dat België géén open grenzenbeleid kan voeren, heeft dit als ultieme consequentie dat je sommige mensen uiteindelijk niét toelaat, en die desnoods, als ze niet vrijwillig vertrekken, zelf uit het land verwijdert. Da’s natuurlijk niet plezant voor niemand, en zeker niets om prat op te gaan of zo, maar wel eerlijk.

 

Bij onze Kazachen is het trouwens zo dat ze hun laatste bevel om het grondgebied te verlaten, in oktober 2006 gekregen hebben. Pas na het begin van het nieuwe school/academiejaar dus. Het feit dat ze hier nu, met Pasen en dus vlak voor het einde van het schooljaar, nog zijn, is uitsluitend aan henzelf te ‘wijten’, niet aan de slechte werking van de Belgische asielinstanties of zo. Bovendien bestaan er al heel lang richtlijnen die verhinderen dat er tussen de paasvakantie en de grote vakantie nog gezinnen met kinderen worden uitgezet, net om de kinderen de kans te geven hun schooljaar af te maken. Ik begrijp dan ook niet goed waarom men nu zo moord en brand schreeuwt, en spreekt van een ‘onmenselijke beslissing’: de kinderen van het Kazachse gezin hébben de mogelijkheid om hun schooljaar af te maken, en hadden die ook al voordat de pers en sommige politici op de zaak sprongen en ‘Schandaal!’ riepen.

 

Door o.a. Groen! en Spirit wordt nu gepleit voor een nieuwe regularisatieronde van mensen zonder papieren, aan de hand van duidelijke, in de wet omschreven criteria, en door een speciale commissie. Ik heb daar geen enkel probleem mee: in dat geval zou het immers gaan om een wetswijziging, en als een meerderheid van onze democratisch verkozen vertegenwoordigers daar achter staat, dan is die gedragen en gewenst. Bovendien, als het aanvaardbaar is om bouwmisdrijven en belastingontduiking te regulariseren en met de mantel der liefde te bedekken, zoals nu volop gebeurt, dan moet dit zeker ook kunnen voor mensen die niets anders misdaan hebben dan hier ‘illegaal verblijven’.

 

Maar dat is nog iets anders dan de huidige, bestaande wet opzij schuiven omwille van subjectieve en emotionele redenen. Als juriste hou ik nogal van het adagium ‘Dura lex, sed lex’, kwestie van gelijke behandeling van iedereen en rechtszekerheid. Als mens voel ik natuurlijk ook mee met élke vreemdeling die teruggestuurd wordt en wiens plannen in het water vallen, en vind ik de steuncomité’s voor mensen zonder papieren hoopvol en hartverwarmend. Maar op gevoelens alleen kan je m.i. geen beleid voeren.

21:48 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (11) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |

29-03-07

Gelijkheid

Voortaan mogen verzekeringsmaatschappijen van Europa geen onderscheid meer maken naargelang het geslacht van de verzekerde. Momenteel is het zo dat mannen meestal meer betalen voor een levensverzekering dan vrouwen, omdat ze een kortere levensverwachting hebben. En jonge mannen betalen vaak meer voor een autoverzekering, omdat er statistisch gezien meer brokkenpiloten bij zijn (Zeg niet te gauw, het is een vrouw, aha!). Maar dat mag dus niet meer.

Terecht, vind ik. Een verschillende behandeling van mensen in een verschillende situatie is niet per definitie slecht, maar discriminatie op basis van een kenmerk waar je zelf niet voor gekozen hebt en dus niets kan aan doen, vind ik niet kunnen. En geslacht is daar duidelijk een van. Dus: hoera voor Europa en voor de lagere premies voor mannen!

 

’t Is niet omdat ik een feministe ben, dat ik het 'sterke' geslacht geen gelijke rechten gun.

23:02 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vrouwen, de wereld |  Facebook |

09-03-07

Beperkt houdbaar

Disclaimer: Onderstaande post bevat expliciete seksuele termen. Ik heb niet de bedoeling om te choqueren, maar wil gewoon een kat een kat noemen. En een poes een poes. Preutse tantenonnekes en Luc Versteylen: gelieve u te onthouden aub.

 

Ik ben boos. Boos en verontwaardigd. Op niemand in het bijzonder, maar op de Maatschappij in het algemeen. Gisteren, Internationale Vrouwendag weet je wel, zond Nederland 2 ‘Beperkt houdbaar’ uit, een reportage over het heersende onrealistische schoonheidsideaal voor vrouwen. Sunny Bergman, de maakster, is een vrouw van 34 en moeder van twee kinderen; iemand met wie ik me wel kan identificeren quoi.

 

Het beeld dat ze schetste, was niet fraai. ’t Is te zeggen: letterlijk waren er juist wél veel fraaie beelden te zien, maar daar knelde het schoentje net. Dat foto’s in modebladen duchtig bewerkt en gefotoshopt worden, wist ik wel al, maar dat het fenomeen zó wijdverbreid was, daar schrok ik toch wel eventjes van. Geen énkele, letterlijk geen enkele foto in zo’n tijdschrift is nog een reële weergave van het model in kwestie. Lippen worden digitaal opgespoten, halzen versmald, kaaklijnen bijgeschaafd, huid gesimoniseerd, neuzen bijgewerkt, kortom, ongeveer niets blijft zoals het oorspronkelijk gefotografeerd was. En dan gaat het nog om foto’s van hele mooie vrouwen, met ongeveer de ideale maten, die bovendien nog eens vakkundig gekapt en geschminkt zijn en onder de beste belichting gefotografeerd worden. Maar zelfs zulke foto’s zijn blijkbaar toch nog niet perfect genoeg.

 

Bergman toonde een stukje van een film die haar moeder in de jaren 70 maakte als aanklacht tegen het toen geldende schoonheidsideaal. In die film werd gefulmineerd tegen de druk die vrouwen ondervonden om zich op te maken en te ontharen. Ah, wat een onschuldige tijden nog, protesteren tegen je opmaken en ontharen! Tegenwoordig is dat volledig mainstream geworden; zelfs de sterkste vrouwen en strijdbaarste feministes doen het. Ik ook hoor. De inmiddels bejaarde maakster zei droogjes: ‘Ik ben niet zo tevreden met de impact die onze reportage gehad heeft.’ Ze glimlachte er zelfs bij, de wijze maar een beetje trieste glimlach van iemand wie je niets meer wijs moet maken.

 

Vervolgens trok Bergman naar de redacties van een aantal glossy’s, om er de vrouwen aldaar te confronteren met het feit dat toch geen enkele vrouw eruit zag als in hun boekjes. Enigszins voorspelbaar zagen die het probleem niet. Wie zich door die onmogelijke ideaalbeelden niet meer zo gelukkig met haar eigen lichaam voelde, was ‘misschien niet zo slim, of anders nogal beïnvloedbaar’, aldus een blonde medewerkster. Tja, het is nooit de fout van de reclame of de media; dat wisten we toch al lang. Zij weerspiegelen slechts wat er leeft in de maatschappij, nietwaar? Toch raar dat er door bedrijven dan nog altijd zoveel geld besteed wordt aan reclame, aangezien die toch geen enkele impact heeft op wat mensen denken en doen.

 

De voltallige redactie van het modeblad ‘Jackie’, een 10-tal knappe, slanke vrouwen, had voor een reportage in een recent nummer allemaal ‘iets laten doen’ aan hun lijf. Plastische chirurgie dus, van een bescheiden botox-inspuiting tot een heuse borstvergroting. Volgens de hoofdredactrice was iedereen er achteraf uiterst tevreden mee.  Ja, als extra-legaal voordeel kan zo’n liposuctie wel tellen natuurlijk! Ik vraag me of hoe de functiebeschrijving van zo’n Jackie-redactrice eruit ziet: ‘heeft een vlotte pen, voeling met de mode- en lifestylewereld, kan perfect werken met Office, heeft journalistieke ervaring, is flexibel, is bereid om mee te doen aan cosmetische experimenten en ingrepen, A-cup geen bezwaar’; zoiets?

 

Maar dan kwam pas het heavy gedeelte van de documentaire. Bergman trok naar de VS, Californië, bakermat van onze plastische beschaving. Ze bezocht er een van de talrijke schoonheidsklinieken, waar vrouwen van overal hun perfecte maten bijeen kwamen shoppen. Als participerende onderzoeksjournaliste ging Bergman op consultatie bij ene dokter Matlock. Nee, niet de grijze advocaat uit de eighties, maar een zwarte plastische chirurg die duidelijk veel arbeidsvreugde schiep in zijn knip- en plakwerk. Het verdict was ongenadig: haar dijen waren te vet, haar buik ook, de heupen evenzeer, haar taille te breed, kont te klein, borsten te slap, en ze had een dubbele kin die ook niet om aan te zien was. En haar onderarmen waren ook te papperig. Er waren dus nogal wat kosten aan Sunny, een goeie 30.000 $ schat ik. Als klap op de vuurpijl werd ook haar vagina geïnspecteerd, en ja hoor, ook die deugde niet. Een schaamlipverkleining was echt erg noodzakelijk, nu was het maar een rommelig boeltje.

 

Trots toonde dr. Matlock voor- en na-foto’s van zulke vaginale plastische ingrepen bij zijn ‘patiënten’. Meestal ging het over vrouwen waarbij de kleine schaamlippen in mindere of meerdere mate buiten de grote staken. Dat kan natuurlijk niet, dat is toch echt ‘messy’, aldus de dokter. Dus: afknippen die handel, zodat alles netjes opgeborgen is en er enkel een klein proper spleetje overblijft. Klein ja, want de grote schaamlippen worden in een moeite door ook sterk gereduceerd. (Wat is nog het verschil met vrouwenbesnijdenis, vraag ik me af, maar ja, dat zal wel weer een emotionele reactie zijn. Dat deze vrouwen er zelf voor kiezen wellicht.) De Playboy-look heet dat; in pornobladen zie je naar het schijnt niets anders meer. Enfin, veel is er eigenlijk niet meer te zien: een glad, strak onderlichaam, volledig haarloos, zonder lippen en dus ook zonder noemenswaardige gleuf. Zoals een Barbie, echt waar! Sunny Bergman kreeg er zowaar heimwee van naar de jaren ’70, toen de porno-industrie nog echte vrouwen toonde, met rommelige vagina’s en schaamhaar en al.

 

En dan kwam het, wat mij betreft, meest choquerende deel van de reportage: een interview met een licht lispelend meisje van 15, dat ook voor de vaginale plastiek ging. Uit de pornoboekjes had ze geleerd dat ze blijkbaar niet normaal was, met haar zichtbare binnenste schaamlippen. Ze wou er integendeel ‘zoals iedereen’ uitzien, dus op naar Dr. Matlock. Mamalief was er ook bij, en verwonderde zich erover dat de ziekteverzekering hiervoor niet tussenkwam. Ok, het was niet direct een levensbedreigende aandoening (sic), maar men zou toch ook rekening moeten houden met hygiëne en comfort, niet? (Tiens, ik dacht dat je wassen wel een goed idee was voor de hygiëne, maar wat er niet meer is, kan natuurlijk ook niet vuil worden. Wel efficiënt op die manier bekeken.)Maar moeder had er goede hoop op dat de geesten mettertijd wel in de juiste richting zouden evolueren, en dat de ‘aandoening’ waaraan haar dochter leed, binnenkort erkend zou worden.

Vijftien jaar mijn god! Een kind nog, dat enkele jaren geleden nog een meisjesvagina had, en die nu dankzij de goede zorgen van Dr. Matlock terug zou krijgen. De plastieken chirurg himself vertelde dat hij per maand 300.000 § verdiende, dat hij een associé had aangenomen, en dat hij er over 3 jaar mee zou kappen. Hij zou dan hele dagen aan het strand gaan liggen, en bij zijn associé’s af en toe een miljoentje bestellen. Ja, de wereld is aan de ambitieuzen nietwaar.

 

Enfin, ik was dus woést na het zien van deze film. Nee, ik wil geen Barbie zijn! Nee, ik wil geen plastieken foef, geen kinderpoes! Geen gesnij in mijn lijf! Maar mijn hart bloedt voor al die beïnvloedbare jonge meisjes, die gebrainwashed worden totdat ze denken dat dat allemaal normaal is. Wat ben ik nu opgelucht dat ik geen dochters heb.

 

Tot slot, als ode aan de échte vrouwen: L’origine du Monde, van Courbet.

 In your face, Dr. Matlock!

 

De documentaire is te bekijken op www.beperkthoudbaar.info.

23:32 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: de wereld, vrouwen |  Facebook |

07-03-07

Klojo

 Mijn ochtendhumeur verbeterde er deze morgen niet op toen ik volgend bericht in de krant las:

De Vlaamse minister Kris Peeters (CD&V) laat onderzoeken of een verbreding van het Schipdonkkanaal haalbaar is. Met die ingreep wil hij de Zeebrugse haven beter ontsluiten. Voor het pittoreske Damme heeft zo'n verbreding grote gevolgen. Het typische uitzicht van het dorp dreigt te verdwijnen. (...) In het polderdorpje loopt het fameuze Schipdonkkanaal nameljk broerderlijk naast het Leopoldkanaal. Ze kregen in de volksmond de namen 'Stinker' en 'Blinker'. De twee kanalen, met ertussen een brede berm met populieren, vormen ook het typische beeld van het pittoreske Damme. Een beeld dat wellicht zal verdwijnen, want volgens de plannen moeten de twee kanalen één breed, industrieel kanaal vormen.

Peeters heeft dus een studie besteld. Volgens mijn krant werd de haalbaarheid van de verbreding van het Schipdonkkanaal echter in 1999-2001 al eens grondig onderzocht. De conclusie was toen: de ontsluiting van de haven van Zeebrugge gebeurt het best via het spoor of via de zeevaart. Dus NIET langs het Schipdonkkanaal. Maar blijkbaar was deze conclusie niet wat Peeters wil horen, dus wat doen we dan? Ah ja, we bestellen gewoon een nieuwe studie!

Woést word ik daar dus van! Damme is echt een heel mooi en gezellig stadje. Toen Sweety Darling en ik pas een koppel waren, ging onze allereerste uitstap, op een stralende lentedag, richting Damme. Ook later zijn we er nog vaak teruggekeerd met de kinderen, voor een wandelingetje en een lekker hapje. Damme is ook een boekendorp, zo'n beetje het Redu van Vlaanderen. En de kanalen bieden inderdaad een fantastisch uitzicht; je kan er ook de plezierboot nemen naar Brugge, een activiteit die zeker nog op onze to-do lijst stond. Alsook een fietstocht langs het kanaal Damme-Zeebrugge.

Maar nu wil onze zogenaamde 'minister van milieu' (ha, de mop van de eeuw!) dat dus allemaal op de helling zetten. De klojo! Moet dan echt altijd alles wijken voor de heilige koe van de economie?! De verbreding van het Schipdonkkanaal zou volgens de voorstanders natuurlijk ook goed zijn voor de werkgelegenheid. Maar de werkgelegenheid in de toeristische sector zal er volgens mij juist op achteruitgaan. Wie wil immers nog gaan wandelen of fietsen tussen de industriezones?!

 

09:41 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, politiek, de wereld |  Facebook |

26-02-07

Ongemakkelijke waarheid

An Inconvenient Truth

 

Na het werk met de collega's naar An Inconvenient Truth geweest, op mijn initiatief. Ik had hem al eens gezien, maar opnieuw was ik erg onder de indruk. De toestand is echt ernstig. Het is niet vijf, maar één voor twaalf. Als we nu niet dringend in actie schieten, zadelen we onze kinderen en kleinkinderen met een verschrikkelijke erfenis op.

De film is in dat opzicht, ondanks alles, ook positief, en benadrukt wat we kunnen doén aan het probleem van de opwarming van de aarde. Mijn collega's zijn nu niet de meest groene mensen, maar ook zij waren nadien overtuigd dat er wel degelijk een probleem is. Nu, wie dat na het zien van deze film nog ontkent, is ofwel oerdom, ofwel gewoon van slechte wil. We hebben nog wat nagekaart op café, en het deed me echt deugd te merken dat het wel degelijk effect gehad had. Ik voelde me zelfs een klein beetje trots. En Al Gore for president! (Ah nee, dat is al te laat zeker?)

Bij thuiskomst lagen de kindjes al in bed. Kleine Broer was al heerlijk in dromenland; Grote Broer heb ik nog een paar dikke kussen en knuffels kunnen geven. Voor hen doe ik het toch allemaal.

 

P.S.: Mensen, ga zien die film! 't Is niet voor mij, maar voor onze kinderen!

21:41 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (9) | Tags: de wereld, politiek |  Facebook |