14-01-07

Leuke zondag

Eindelijk nog eens echt kunnen uitslapen vandaag: geen wekkers, kinderen of stielmannen die mij veel te vroeg uit mijn nest haalden. Rond half 9 dus opgestaan, op het gemak ontbeten met de krant erbij en ons rustig klaargemaakt. Tegen de middag zijn we vertrokken naar de schoonouders, om er ons kroost weer op te halen, maar er eerst onze voeten onder tafel te steken.

Aangezien ik al een week niet kan wassen wegens de verbouwingen, had schoonmama ook twee bakken vuile was aanvaard en intussen verwerkt én gestreken. Een heilige is het, mijn schoonma! Zulke verbouwingen bezorgen u dan wel een hele hoop last en vuiligheid, maar anderzijds hebben ze ook hun voordelen: het huishouden is hier momenteel tot een absoluut minimum herleid. Kuisen deden we al niet (leve de dienstencheques!), koken amper (deze week zelfs helemaal niet) en nu valt dus ook de was en strijk nog weg. Ik zou dit best gewoon kunnen worden.

Deze namiddag zijn we dan naar het Krekengebied gereden, voor een zondagse gezinswandeling in Sint-Kruis, een gehucht net over de grens. Het weer was ideaal, zonnig en niet koud, en de omgeving was mooi. Stadsmensen als we zijn, komen wij niet zo vaak op "den buiten", maar een mens heeft toch af en toe eens nood aan wat frisse lucht en rustig natuurschoon.

Grote Broer en Kleine Broer hebben flink meegestapt, stokken en andere schatten gezocht, paarden gevoederd met op straat gevonden aardappelen, een regenworm bestudeerd, steentjes in plassen gegooid (dolle pret!) en als echte mannen in de vrije natuur geplast. Boys will be boys.

Daarna nog een chocomelk in het plaatselijk café, en onze namiddag was meer dan geslaagd. We zouden dit eigenlijk vaker moeten doen.

21:36 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: familie, kinderen, uitstapjes |  Facebook |

06-01-07

Moeders

     ' Ik weet nog niet waarheen het leven mij zal leiden,       maar van mijn moeders beeld zal niemand mij ooit scheiden.'

Ik heb er een en ik ben er een: een moeder. Ik ben een dochter maar ik heb enkel zonen.

Naar het schijnt is de verhouding moeder-dochter de hechtste maar tegelijk ook de gecompliceerdste van alle gezinsrelaties, moeilijker dan vader-dochter, moeder-zoon en vader-zoon. Deborah Tannen heeft een heel boek gewijd aan de relatie en communicatie tussen moeders en dochters: Trek je dat écht aan? Een veelzeggende titel.

Moeders kunnen hun (volwassen) dochters soms tot wanhoop drijven, dat zullen weinig vrouwen betwisten. Onschuldige opmerkingen als "Zal ik je eens meenemen naar mijn kapper?", "Eet je wel gezond?", "Die dochter van Josiane, die weet zich toch altijd goed te kleden." kunnen ons toch zo gemakkelijk de boom injagen. Ze doen ons denken dat we falen, dat we niet voldoen aan haar hoge standaarden, dat we in haar ogen niet capabel zijn en ons leven niet onder controle hebben. En net omdát ze van onze moeder komen, komen ze dubbel zo hard aan. We willen het soms niet toegeven, aan anderen of aan onszelf, maar de mening van onze moeder is eigenlijk héél erg belangrijk voor ons. We willen dat ze vindt dat we goed bezig zijn, dat we "in control" zijn, dat we het aankunnen. We willen haar goedkeuring kortom. Onze moeder als maatstaf van de wereld.

Onze moeders van hun kant willen en kunnen hun eerste neiging niet onderdrukken, namelijk ons beschermen en goede raad geven. Het is voor hen moeilijk te bevatten dat hun zorgzaamheid het zelfvertrouwen van hun dochters kan ondermijnen en vaak overkomt als kritiek. Ze bedoelen het immers toch goed?

Ja, ze bedoelen het goed, en als dochter is het belangrijk daaraan te denken als je weer eens te horen krijgt: "Trek je buik in" of "Waarom kleed je je niet eens wat vrouwelijker".

Moeders, ze hebben het niet altijd gemakkelijk. En hun dochters ook niet.

 

Deborah Tannen, Trek je dat écht aan. Hoe moeders en dochters met elkaar praten.

P.S.: Bij het nakijken van mijn boekenkast, ontdekte ik ook nog de volgende lectuur: Dochters en Moeders. Een nuttige handleiding voor het begrijpen van deze ingewikkelde relatie (Jean Woollard), en Dochters en Moeders. Over een nieuw en inspirerend verbond (E. Debold, M. Wilson en I. Malavé). Voorwaar een thema dat mij bezighoudt.

 

22:17 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: psychologie, familie |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4